Tour de Lance
Ik ben een Armstrong-fan. Ik besef dat het ongehoord is om die zin in de tegenwoordige tijd te zetten. Zelfs in de verleden tijd zou er een beetje schaamte moeten in doorklinken. En toch…
Lance Armstrong is de grootste wielrenner van zijn generatie, en zonder meer één van de grootste aller tijden. Lange tijd was ik ook een “believer”, die ervan uitging dat hij dat allemaal zonder doping had gerealiseerd. Dat bleek dus tegen beter weten in te zijn. Toch heb ik niet het gevoel dat ik te sterk in hem geloofde. Mijn beloof in het wielrennen zélf bleek naïef. Het blijkt een rotsvaste wielerwet te zijn dat wie kan pakken, ook zál pakken. Uiteraard kan het niet altijd, bijvoorbeeld wanneer de controles even goed zijn als de dopingtechnieken. Maar als de mogelijkheid er wel is, dan zal het ook gebeuren.
Uitzondering op die regel die ook grote renners waren ? Ik ga er vanuit dat Edwig Van Hooydonck in die categorie valt. Veel ruimer wil ik het lijstje niet zomaar maken. En ik geloof uit principe geen wielrenners meer die dopingbeschuldigingen ontkennen. Zonder ze daarom minder hoog in te schatten als renner, overigens.
Is doping dan niet erg ? Ja, natuurlijk wel. Doping is vaak spelen met de eigen gezondheid. Maar of het nu echt de koers vervalst ? Soms wellicht wel. Op langere termijn denkt ik dat de verschillen uitgevlakt worden en dat de grootsten in elk geval bovendrijven. Moet het dan bestreden worden ? Ja, vind ik. Wie gepakt wordt, moet een startverbod krijgen. Bij herhaling desnoods levenslang. Maar ik wil er wel voor pleiten om achteraf geen uitslagen meer te veranderen. Dat is nefast voor de sport en de toeschouwers, maar ook voor de sporters (gedopeerde en niet-gedopeerde). Wie eerst over de streep komt, wint. Fout spurten, of pakweg mechanische hulpmiddelen, is iets anders natuurlijk. Maar anders zou ik de regel invoeren dat aan de uitslag niet meer wordt geraakt.
Conform die regel zal voor mij Lance Armstrong een zevenvoudig Tourwinnaar blijven. Een sterk renner. Ik ga er namelijk vanuit dat als die zeven Rondes helemaal zonder doping zouden zijn gereden, ze óók door hem zouden zijn gewonnen. De grote meerderheid van al wie in die jaren in zijn buurt kwam, is ondertussen sowieso ook betrapt. Armstrong blijft ook iemand die op een bewonderswaardige manier tegen zijn kanker heeft gevochten, en veel heeft gedaan voor de kankerbestrijding. Als mens schat ik hem ondertussen wat kleiner in – uiteraard al vóór het interview met Oprah Winfrey. En toch blijf ik dus een fan.
Ik ben aan een Nederlandse week bezig. Om voorzichtig te beginnen, ben ik zaterdag even naar het Nispense Zuivelhuis geweest. Voor de drogisterij – al durf ik dat bijna niet te zeggen binnen een partij waar de apothekerskringen redelijk oververtegenwoordigd zijn…
Dit weekend krijgen de scheidsrechters in het voetbal bijzondere aandacht. De aanleiding is de dood van een grensrechter in het Nederlandse jeugdvoetbal van vorige week : doodgeschopt door enkele spelers. In Nederland is er zelfs helemaal geen amateurvoetbal, om een grondige bezinning hierover mogelijk te maken.
Tommeke, Tommeke… U had wellicht al door dat dit stukje over ene Tom B. gaat, en toch niet echt autobiografisch kan worden genoemd. Ik fiets ook wel eens graag, maar daar houdt de ”vergelijking” toch wel op. Tijdens het koken gisteren heb ik Parijs-Roubaix gevolgd. De VRT-commentatoren die het niet met elkaar eens waren over de Boonensolo vanop 53 km gaven wat extra pit aan de uitzending. Ik hoorde bij het kamp-Vannieuwkerke : een groot kampioen mag -nee, moet soms- een groot nummer proberen neer te zetten. Maar met gezond verstand had het niet veel te maken, natuurlijk.
Met Geert en Bob ben ik vandaag een kijkje gaan nemen op de veldloop van
Ik heb gisteren van 9u tot 15u aan de inkom gestaan van de Grote Prijs Rouwmoer, het grootste sportevenement in onze gemeente. Het was behoorlijk koud, maar gelukkig bleef het droog. Zelfs de zon brak door, zodat het optimaal weer was voor de toeschouwers. Die zagen we dan ook met honderden met plezier 10 EUR neertellen om binnen te mogen. En de renners ? Die konden eindelijk in de modder hun kunnen tonen. Zoals dat toch wel een beetje bij veldrijden hoort.
Elke zichzelf respecterende gemeente in onze streek heeft een internationale veldrit. Dat is uiteraard een wat ironische vaststelling die iets zegt over het veldrijden. Maar het geeft ook aan hoe populair de sport hier ten lande is. Het is dan ook een ideale publiekssport : geen ingewikkelde regels, topsporters die heel bereikbaar zijn, wedstrijden die op tv perfect uitkomen en live veel gezelligheid uitstralen. En Vlamingen die meekunnen met de wereldtop. Die de wereldtop zijn zelfs. En als het geen Vlamingen zijn, dan wonen ze hier. Ideaal…
Het WK voetbal. Ik heb er nog niets over geschreven, maar je kan er moeilijk naast kijken, natuurlijk. Zeker als je af en toe in een internationaal gezelschap komt, merk je dat de “belangrijkste bijzaak van de wereld” in deze periode al eens een hoofdzaak wordt. In Frankrijk bemoeit zelfs de president zich met de uitschakeling van “Les Bleus”. Ik vind het eigenlijk wel verademend dat de hele wereld het zich kan permitteren zich enkele weken lang te vergapen op een spelletje. De mens als “homo ludens” om nog eens in de De Weveriaanse latinomanie mee te gaan.
Februari is een iets te stille maand geworden op deze site. Daar zijn allerlei redenen voor, niet in het minst drie (en een half) nieuwe sites die in ontwikkeling zijn of waren. Eentje daarvan heeft ondertussen het officiële levenslicht gezien : de nieuwe site van atletiekclub
Zouden de weergoden ook bij de 250.000 zijn die sinds Nieuwjaar