Tom Bevers

Even terugblikken op de gemeenteraad van gisteren… Ik vond het een redelijk boeiende en interessante vergadering. Met één uitschuiver(tje) : de burgemeester die het nodig vond om het voorstel van onze fractie over het zwembad te omschrijven als een politiek spelletje. Nu, we zijn geen kerstekinderen : uiteraard hebben we ook een politiek doel met de acties die we ondernemen. Maar dat geldt ook voor alle andere fracties. Het wordt pas een “spelletje” als iemand een standpunt inneemt met uitsluitend de bedoeling zichzelf in het zonnetje te zetten of het de ander lastig te maken, terwijl de inhoud ervan hem eigenlijk niet veel kan schelen. En dat is met het zwembad absoluut niet het geval. We zijn er echt wel van overtuigd dat het de moeite waard is om te onderzoeken of het nu niet beter zou zijn meteen een sporthal en een zwembad te combineren.

Ik wil wel eerlijk bekennen dat de kritiek die van Brigitte Quick (CD&V) op ons voorstel kwam, hout snijdt. Je kan inderdaad stellen dat we bij het opmaken van het bestek voor de hal het zwembadverhaal hadden moeten inbrengen in het dossier. We hebben later pas gezien dat het zwembad een stuk is van dezelfde puzzel, in plaats van een afzonderlijk verhaal. Maar het stuk lag wel eerst op de tafel van de meerderheid, in casu van de burgemeester, bij de opmaak van het sportbeleidsplan. Hij had toen ook al kunnen zien dat er een logisch verband is met het sporthaldossier. En verder : als de meerderheid zich regelmatig beroept op “voortschrijdend inzicht” om een verandering van mening toe te lichten, dan hebben wij ook dat recht als we niet van mening veranderen, maar een nieuw element zien waar voorheen ons oog niet op was gevallen.

Maar goed, “te laat is trop tard” zou je kunnen stellen. Alleen is dat niet zo. Het sporthaldossier is een kaartenhuis dat behoorlijk in de wind staat. De instorting ervan zou wellicht (en terecht) het Autonoom Gemeentebedrijf (AGB) zelf in zijn val meeslepen. Al te krampachtige pogingen om het overeind te houden en het zwalpende traject verder te zetten dreigen te leiden tot oplossingen die ofwel te duur zijn, ofwel niet de hal opleveren die Essen nodig heeft. Wat het dossier nodig heeft is de inbreng van een aantal bijkomende parameters, zoals het zwembad, die uitzicht geven op een grotere rendabiliteit zonder te beknibbelen op de minimale invulling van de hal, op de betaalbaarheid voor de sporters en op de keuze voor een publiek-private samenwerking (PPS).

Voor mij hoeft het AGB niet; ik zal desgevallend met plezier het voorstel mee ondertekenen om het te ontbinden wanneer het potentiële BTW-verschil niet meer opweegt tegen de kost die het meebrengt. Voor mij hoeft ook de hele PPS-constructie uiteindelijk niet. Alleen : als we op het einde van de rit de hal zetten die we zouden hebben gehad als we ongeveer tien jaar geleden met de Sint-Jozefsschool in de Maststraat in zee waren gegaan, aan een hogere prijs voor het gemeentebestuur, dan kunnen we niet anders dan vaststellen dat de sporters én de belastingbetalers bedrogen zijn. De huidige constructie is er gekomen om “snel te werken”, maar dat is uiteraard volledig door de feiten achterhaald. Als nu ook de degelijkheid eronder gaat lijden, dan is het einde wel zoek. En overigens is dan het zwembadprobleem óók niet opgelost.

Ik zou vanop de meerderheidsbanken het zwembadvoorstel, en zelfs de hernieuwde suggestie (in de eerste plaats van Philip Peeters) voor een zoektocht naar een alternatieve locatie voor de hal, met beide handen hebben aangegrepen. En ik hoop tenslotte voor Essen dat later zal blijken dat wij ongelijk hadden – ook als de vraag naar een zwembad voor Essen wel op de agenda zal staan.

Ik ben gisteren naar de opening van de tentoonstelling van de Essense kunstenaars geweest. Nu, eigenlijk werd de “Week van de Amateurkunsten” geopend, maar ik ging vooral om foto’s te maken van de beeldende kunstwerken. Voor Essen in Beeld, vanzelfsprekend. Ik ben een klein beetje de “kunstfotograaf” van die site aan het worden.

Zoals dat bij dit soort tentoonstelling gaat, spreekt het ene werk je meer aan dan het andere. Maar met de foto’s erbij kan ik ze nadien nog eens bekijken, en dan zie je soms toch net weer andere dingen. Bovendien verandert de foto soms een beetje het karakter van het werk. Zo is het schilderij “Rozenhof” van Lies Konings een klein intimistisch werkje dat een heel andere kant van zichzelf laat zien op de site. Een echte kenner ben ik niet, maar ik hou wel van schilderijen, vooral de moderne tot eigentijdse – van pakweg het impressionisme tot wat vandaag wordt gemaakt. En natuurlijk zijn de Essense kunstenaars geen “grote namen”, maar toch zit ook in deze tentoonstelling werk dat me wel aanspreekt. Wellicht worden andere mensen ook door andere werken aangesproken.

Daarom is het een beetje jammer dat het in de Oude Pastorij wordt tentoongesteld, toch een beetje weggemoffeld. Ik weet dat de kunstenaars dromen van een behoorlijke tentoonstellingsruimte aan de Kiekenhoeve, en ik droom graag met hen mee. Waar ik het niet met iedereen over eens ben is over de vraag of de schuur naast de Kiekenhoeve zo geschikt is als ruimte. De ligging is perfect, maar ik zie schilderijen het liefst in een grote en goed verlichte ruimte, en ik weet niet of de schuur dat wel kan bieden – zeker als ze ook tegelijk geschikt moet zijn als feestzaal. Een gemeente als Essen heeft (minstens) één ruimte nodig die als een volwaardige expositiezaal wordt ingericht. Wat mij betreft, heb ik het wel gehad met halve oplossing. Al vermoed ik dat de kunstenaars liever een halfvol glas zien dan helemaal geen, waar ik hen moeilijk ongelijk in kan geven. In elk geval hoop ik met hen dan hun komende tentoonstellingen hun werk de uitstraling kunnen geven die het verdient.

Onze laatste Nieuwsflits openden we met een stukje over de toewijzing van sociale koopwoningen. Het reglement daarover heeft wat voeten in de aarde gehad : kon er voor 100% van de woningen voorrang worden gegeven aan Essenaren, of kon dat maar voor 50% daarvan ? Wat voor 100% vaststaat, is dat het zonder N-VA/PLE in elk geval maar “50% voorrang” zou zijn geweest. Onze fractie bracht dit in de raad van december aan. Het schepencollege, de schepen van woonbeleid op kop, bleek het dossier wel te hebben voorgelegd maar de bijhorende reglementering niet te kennen. Dus werd toen in de raad beslist dat het “100%, tenzij juridisch niet mogelijk” werd.

Daarna zijn wij het geweest die herhaaldelijk gevraagd hebben hoe het nu in elkaar zat, het college zelf vond het blijkbaar niet belangrijk. Uiteindelijk kregen we in de raad van januari van sp.a-schepen Veraart te horen dat het maar 50% kon zijn. Toen we daarmee nog niet tevreden waren (want ook wij informeerden ons, en hadden redenen om nog niet zo zeker te zijn), en vroegen om dat zwart op wit op papier te krijgen, reageerde de sp.a zéér gepikeerd. We werden zelfs beschuldigd van populisme, en daarbij werd zowaar de leugen niet geschuwd. In sp.a-blad De Voorbode stond te lezen dat we het bewijs op papier hadden gekregen. Niet dus.

Dat zou ook moeilijk gekund hebben, want op het ogenblik dat De Voorbode dat schreef was de reglementering zo dat er wel 100% voorrang kon zijn (en dat was al zo toen Veraart in de raad van januari manifest het tegendeel had beweerd). Dat leerden we allemaal tegelijk met een mail van de Vlaamse overheid één week voor de gemeenteraad van maart. Wij dienden dus een voorstel in om die 100% vast te leggen, en Veraart stelde hetzelfde voor in het schepencollege. Daarenboven vond hij het nodig via mail al zijn duivels te ontbinden tegen ons voorstel (zijn broek zakte er naar verluidt van af).

Nu, ere wie ere toekomt : als hij tegelijk met ons een initiatief neemt, verdient hij even goed de pluimen daarvoor. In de gemeenteraad hielden we het dus bij een zeer consensusgerichte tussenkomst. En in onze Nieuwsflits berichtten we evenwichtig, met vermelding van de inbreng van Veraart. Je zou denken dat de sp.a dat zou waarderen, en blij zou zijn dat ze een graantje mogen meepikken van wat voor minstens drie vierde onze verdienste is. Maar neen, in hun communicatie eisen ze de eer volledig voor zichzelf op. Ook al moet de ene “Voorbode” er de andere vierkant voor tegenspreken. Het is zelfs niet nodig om ons te vernoemen.

Zéér fair. 1-0 voor de sp.a. Ik hoop dat ze van hun voorsprong genieten, zolang die op het bord staat.