Voor akkoord, hier tekenen
Yves Leterme geeft toe dat hij zich heeft ingespannen om zoveel mogelijk voorakkoorden te sluiten voor coalities van zijn CD&V met sp.a en/of VLD. Iedereen weet dat het gebeurt, niemand geeft het toe. In die zin is het goed dat Leterme dat nu wel toe. Maar de praktijk op zich blijft natuurlijk behoorlijk verwerpelijk.
In Nederland (dat is dat land dat grenst aan Essen) gaat het zo : voor de verkiezingen spreken alle partijen samen een procedure af. Meestal houdt die in dat er na de verkiezingen een informateur wordt aangesteld door de grootste partij en dat er een openbare vergadering komt waar alle partijen de verkiezingsuitslag bespreken en erover debatteren welke conclusies eruit moeten worden getrokken. En welke coalitie er best kan worden gevormd. Vervolgens wordt er bepaald wie rond de tafel gaan zitten en wordt een bestuursakkoord opgesteld. Tenslotte wordt er naar geschikte wethouders (schepenen) gezocht, die in Nederland overigens ook van buiten de gemeenteraad mogen komen.
Ik heb nog nooit een voorakkoord van dichtbij gezien. Principieel ben ik ertegen, dus één met mijn handtekening hoop ik ook nooit te zien opduiken. Maar de anderen mogen me altijd een kopietje sturen, zodat ik zoiets van dichtbij kan zien. Ik neem aan dat er vooral afspraken over de verdeling van postjes in worden gemaakt, en weinig over het beleid. Of zijn er écht partijen die tijdens de campagne een meningsverschil uitdragen in hun folders, maar stiekem al een compromis op papier hebben staan ? Dat lijkt me nog erger dan het voorakkoord op zich.
Alles wijst erop dat CD&V en VLD in Essen met elkaar verder willen gaan. Als ze dat op papier hebben staan, wil ik dat als burger, kiezer en kandidaat ook graag weten. “Open en eerlijk” was ooit een VU-verkiezingsslogan. Ik geloof er nog altijd in. Een beetje naïef zijn mag soms, vind ik !
Uiteindelijk heeft de Ronde van Essen nog geluk gehad met het weer. Tijdens het lopen heeft het omzeggens niet geregend. Alleen jammer van de inschrijvingen op maandag, die wat in het water vielen – al is dat dankzij de aankoop van enkele partytentjes gelukkig niet meer letterlijk te nemen.
Vandaag start de 
Vlaams minister-president Leterme heeft de komkommertijd doorbroken met zijn uitspraken over de kennis van het Nederlands van de franstaligen in de Rand rond Brussel. Zijn interview in de Franse krant Libération kwam erop neer dat ze het ofwel niet willen, ofwel niet kunnen. Dat laatste was wellicht ironisch bedoeld, maar zoals zovelen die zich ooit in een andere taal – of a fortiori via de omweg van een vertaling – hebben proberen uit te drukken weet ik dat ironie vaak het slachtoffer is van de overgang tussen twee talen. In elk geval is het Nederlands geen gemakkelijke taal, maar ik ken franstaligen genoeg die het meer dan behoorlijk beheersen. Dus kan het zeker wel.
De oorlog in het Midden-Oosten die ergens in de jaren 1940 is begonnen neemt een pauze – aan één front tenminste. Deze ochtend ging de wapenstilstand tussen Israel en de Hezbollah in. Die laatste, en vooral de Iraanse bondgenoten, vieren dat als een onverwinning. Dat is het misschien ook wel : hun doelstelling, de totale oorlog, kwam alvast weer wat dichter bij. Met aan de ene kant Israel en al wie daarmee wordt vereenzelvigd – zoals blijkt uit de mislukte aanslagen in Duitsland hoort ook dat land daar nu bij, o ironie van de geschiedenis. Aan de andere kant de militante Islam en al wie daarmee wordt vereenzelvigd – voor velen ook Mohammed-met-de-pet die al jaren in Europa woont.
Bad timing… toen ik mijn tv-toestel aanzette bleken enkele minuten voordien twee Vlaamse meisjes goud te hebben behaald op de Europese Atletiekkampioenschappen. De vorige gouden EK-medaille was enkele dagen oud, die dáárvoor maar liefst 35 jaar. De prestatie van Kim Gevaert is natuurlijk schitterend, maar voor mij steekt die van Tia Hellebaut er nog bovenuit : dit seizoen verlegde ze het Belgische record hoogspringen van 1,97m naar 2,03m – waarmee ze meteen tot de absolute wereldtop behoort. 
We hebben 
In Leuven 
Hugo Schiltz is overleden. Hij was niet mijn favoriet politicus, omdat ik hem op sommige momenten net iets te veel de intellectueel zag spelen op terreinen waar hij dat eigenlijk niet was. Omdat hij me soms het gevoel gaf dat wie hem niet 100% volgde toch maar dom was. Bij het opzetten van “Antwerpen ’94” gaf hij mij de indruk dat hij de Antwerpse partij-afdeling onnodig zwaar forceerde. Weliswaar omwille van wat hij geloofde dat de beste keuze voor Antwerpen was, van carrièreplanning zou ik hem zeker niet willen verdenken. Zijn stijl lag me dus niet altijd.
Nu ook de tegenexpertise bevestigd heeft dat Floyd Landis de Tour heeft gewonnen met behulp van een fikse dosis extra testosteron, kunnen we er niet meer omheen : de Tour 2006 is herleid tot een totale maat voor niets. Zonder winnaar, met een onverwachte maar verdienstelijke tweede : Perreiro Sio. Zoals hij zelf lijkt te beseffen wordt die hiermee nog geen Tourwinnaar.