Tisiertochtstadni ?
Beste collega’s van sp.a Essen,
Soms begrijp ik jullie niet zo goed. Vaak wel, hoor. Ik snap bijvoorbeeld heel goed dat jullie in 2006 de kans niet hebben laten liggen om in de meerderheid te stappen, al was dat dan met dezelfde CD&V die jullie gedurende decennia bestreden hebben. Ook al omdat een vierpartijencombinatie met 13 zetels op 25 eigenlijk niet echt een alternatief was, en jullie mooi de kans kregen om van de toenmalige fricties tussen CD&V en mijn partij te profiteren. Ik begrijp ook dat jullie ervan uitgingen dat jullie met een sterke kopman als Gino Veraart niet zomaar door de christen-democraten “opgegeten” gingen worden. En ik kan er goed inkomen dat het vooral na het overlijden van Gino niet altijd zo gemakkelijk was om een stempel te drukken op het gezamenlijke beleid van de meerderheid.
Dat jullie blij zijn dat je Helmut hebt kunnen overtuigen om terug naar het noorden te komen, vind ik ook logisch – ik deel de vreugde zelfs, want een goede gemeenteraad heeft op alle banken sterke krachten nodig. Ik begrijp verder heel goed dat jullie af en toe eens naar Antwerpen kijken, en ik kan er inkomen dat een stadslijst met CD&V in Antwerpen ook vanuit Essen dan een logische stap lijkt.
Maar de laatste weken kan ik toch niet meer zo goed volgen. Ik stel vast dat jullie ook in Essen opnieuw in de armen van CD&V willen vallen – alles wijst daar namelijk op. Ook al weten jullie heel goed dat zeker achter de schermen CD&V Essen vandaag net dezelfde partij is als degene die jullie decennia lang terecht hebben bekritiseerd. Ook al zien jullie ongetwijfeld net zoals ik dat die CD&V jullie hoogstens de kruimels gunt van de lintjesknipcommunicatie die het gemeentebestuur voert. Ook al kunnen jullie tenslotte bij de eindafrekening alleen maar met mij vaststellen dat de “kroonjuwelen” die jullie in het coalitieakkoord lieten opnemen, zoals de Grondbank, er niet zijn gekomen.
Bovendien is Essen echt Antwerpen niet. Hoe je Janssens gaat helpen door CD&V in Essen in het zadel te houden, dat ontgaat me toch wel een beetje. Tenslotte : jullie weten toch ook wel dat hele stukken van jullie programma eigenlijk in een bestuur met CD&V hoogstens op lippendienst kunnen rekenen ?
Vaak begrijp ik jullie heel goed. En uiteindelijk kiezen jullie je eigen weg, natuurlijk. Daar heb ik me niet mee te moeien. Maar ik vond jullie keuzes altijd zo logisch, helder, rechtlijnig ook. Dat kan natuurlijk ook aan mij liggen. Maar ik probeer het gewoon te begrijpen. Of vergis ik me toch ? Leggen jullie het me bij gelegenheid eens uit ?
Middernacht. Nous arrivons à Marbehan. Zonet leek het nog of alleen de maan meereisde. Vol van zichzelf, en desondanks een bescheiden licht in de Ardeense nacht. Toch stappen er nu mensen uit de trein. Wat zoekt iemand op een zondagnacht in Marbehan ?
Kent u SCOTUS ? Mogelijk niet. Het gaat immers om een typisch Amerikaanse afkorting voor een al even typisch Amerikaanse instelling : the Supreme Court of the Unites States – het Hooggerechtshof dus. Een Hof dat de voorbije dagen het wereldnieuws haalde door te beslissen om de “Affordable Care Act”, de gezondheidszorgwet die president Obama als zijn grootste verwezenlijking ziet, niet te vernietigen. Daar leek het immers wel op te zullen uitdraaien : vijf van de negen rechters in het Hof zijn door Republikeinse presidenten benoemd. En de Republikeinen lijken er alles voor over te hebben om “Obamacare” ten gronde te richten.
“The Iron Lady”, met Meryl Streep in een glansrol, bleek net lang genoeg om twee treinritten mee te vullen. Ik zou aan dat ritme probleemloos een “cinefiel” kunnen worden, maar dat zit er niet helemaal in. Af en toe komt er een film uit die ik om allerlei redenen wel wil zien. De bioscoop lukt me niet vaak, dus biedt de combinatie van Apple en de NMBS -bien étonnés de se trouver ensembles- al een soelaas.
Essen verwelkomt haar nieuwe inwoners. Een mooie jaarlijkse traditie, dit jaar in de vorm van een ontbijt. Een leuke formule, die ik ook als aanwezig raadslid wel wist te waarderen. Met een streepje muziek dat bovendien uitstekend paste bij een ochtendlijke koffie.
30. Voor mij ondertussen al weer enkele jaren geleden. Zo lang dat de KSJ-tieners die ik bij mijn afscheid onder mijn hoede had dit weekend hun 30-jarigenfeestje vierden. In Den Block, zoals dat hoort. De feestvierende vijf hebben een speciale betekenis voor mij, ook al omdat ik het groepje destijds opgeteld vijf jaar onder mijn hoede heb gehad. Of dat een verschil heeft gemaakt, weet ik niet. Maar het is leuk om te zien dat ze vijf heel verschillende maar elk voor zich boeiende wegen in hun leven hebben gekozen. Die voor twee van hen bovendien ook naar de (gemeente)politiek liepen. Zou dat dan toch…
Wildert. Een stuk Essen met een eigen karakter. Met enkele N-VA/PLE’ers trokken we dit weekend naar de Dorpsdag, die dat karakter mooi weergeeft. Net als andere evenementen zoals de 24 uur, de Oogstfeesten en de Pompoenstoet. Jammer genoeg zou het voor de Dorpsdag naar verluidt de laatste keer zijn, bij gebrek aan vrijwilligers. Spijtig, want de Dag toont aan dat het Sint-Jansplein meer potentieel heeft dan alleen als grote parking te dienen. En dit soort evenementen zijn natuurlijk erg belangrijk voor het sociale weefsel in onze gemeente.
Op het eerste gezicht is aan mij geen groot sportkampioen verloren gaan. Het hoogtepunt op mijn palmares -ik maakte deel uit van het winnende team op een Nachtzwemmarathon in De Stok in Roosendaal- ligt ook alweer een jaar of twintig achter mij. De jaarlijkse huldiging van de Essense sportkampioenen woon ik dan ook vooral als gast bij. Ik heb wat bedenkingen bij de formule, die ik te rommelig en iets te weinig “speels” vind, maar het blijft natuurlijk een heel goed initiatief van de Sportraad om elk jaar de Essense kampioenen in de bloemetjes te zetten.
Groen past. Onze oppositiecollega’s doen niet mee aan de gemeenteraadsverkiezingen. Een vreemde beslissing, al besef ik bijzonder goed dat het klaarstomen van een degelijke lijst, een stevig programma en een sterke campagne tegen 14 oktober geen sinecure is. Maar een partij die een verkiezing laat voorbijgaan blijft toch wat bizar. Zeker omdat Groen de voorbije vier legislaturen in de Essense raad vertegenwoordigd is geweest, zodat er toch niet meteen van nul vertrokken moest worden.
Ik schrijf brieven. Mijn favoriete correspondenten zijn het schepencollege en het Autonoom Gemeentebedrijf (AGB). Op 7 januari mocht ik me dus echt uitleven, met een