Tom Bevers

Music for Life 2011 zit er weer op. De laatste editie, al is deze week het besef gerijpt dat er best een opvolger komt. Hoe dank ook, het concept bleek eens te meer geniaal. Iedereen die wil kan iets “for life” doen, van koekjes bakken tot in de Noordzee duiken. De mogelijkheden zijn eindeloos, al is de zwemtocht naar Leuven van Keldertrapken wat mij betreft ook dit jaar weer niet overtroffen. En het Glazen Huis als centraal punt waar alles samenkomt en waar een gift van enkele euro’s even goed wordt gewaardeerd als een miljoen (belasting)geld is al even geniaal. Dat het initiatief uitgaat van de jongerenzender Studio Brussel en niet van pakweg Radio 2 maakt bovendien dat ook en vooral de jongere Vlamingen zich meteen betrokken voelen. Nog een pluspunt.

Zoals de voorbije jaren heb ik regelmatig geluisterd en af en toe gekeken, en ben ik vaak ontroerd geweest door de acties die mensen doen, door de soms emotionele verhalen erachter en ook gewoon door de sfeer van samenhorigheid die rond Music for Life hangt.

Ik heb zelf ook weer op een nummer geboden, en ik heb het ook live gehoord – redelijk toevallig eigenlijk. Ik koos voor “Born to Run” van Bruce Springsteen, als verwijzing naar “Essen Runs for Life”. Die mooie actie van Esak bracht veel volk naar het Heuvelplein woensdag, dat we met N-VA/PLE van gluhwein en chocomelk hebben voorzien. Het had nog wat meer mogen zijn, maar misschien zat het weer daar wel voor iets tussen. Maar meer dan 11.000 EUR is natuurlijk een fenomenaal resultaat, iets waar Essen trots op mag zijn. En Esak helemaal : geen heel grote vereniging, maar wel één die een actief sportprogramma weet te combineren met een goed gevulde bredere agenda. Knap van Joris en de hele ploeg !

Wij hebben ons bovendien goed geamuseerd woensdag. Ook voor de sfeer en de samenhang van het N-VA/PLE-team waren het een heel nuttig bestede namiddag en avond. Het was ook leuk dat we net naast CD&V stonden. Omdat het soms niet mag meetellen onder welke vlag we ons inzetten voor Essen : in dit soort zaken is onze gemeente “samen sterk”. Zo moet het ook.

Gisteren en eergisteren bespraken we in de gemeenteraad alweer de laatste “politieke” begroting van deze legislatuur. Volgend jaar krijgen we normaal gezien een soort “lopende zaken”-budget voorgeschoteld. Dus heb ik ook voor de laatste keer mijn Exceltabel ingezet om een alternatief uit te werken. Ik weet nog waar de oorsprong daarvan ligt : ergens in de legislatuur 1994-2000, toen onze toenmalige coalitiepartner beweerde dat een belastingverlaging niet kon. Dat dwong mij om het meerjarenplan echt te begrijpen. Het aha-moment toen ik het rekenblad kon reproduceren staat me nog bij. En de belastingen zijn verlaagd, dat jaar…

Mijn berekeningen toonden dit jaar aan dat we deze legislatuur gemakkelijk met minder belastingen hadden kunnen doorkomen. Zoals ik in 2007 had voorzien. Niemand deed een poging om dat tegen te spreken. In 2007 deden ze dat nog wel… Voor de komende jaren ziet het plaatje er een beetje anders uit : een aantal structurele kosten beginnen zwaar te wegen, zoals het personeel, het AGB en de politie. Toch kunnen we met een doordachte combinatie van meer en beter investeren en iets minder belastingen de volgende zes jaar doorkomen. Tenzij mijn Exceltabel me voor de eerste keer in de steek zou laten.

In de volgende legislatuur verandert de structuur en de boekhoudwijze van het gemeentelijk financieel beheer. Daar zal ik me dus ook aan moeten aanpassen, maar het verandert ten gronde natuurlijk niets. Ik ga mijn tabel dus toch nog maar niet weggooien.

Overigens vond ik het debat in de raad vrij goed, vooral omdat Ludwig Caluwé zich niet beperkte tot het pareren van de kritiek maar ook bereid bleek kritisch mee te denken, zeker naar het personeelsbudget. Waar hij overigens eigenlijk altijd al in bedekte termen voor gewaarschuwd had. Ook schepen Dirk Konings bleek wat genuanceerder dan anders, zodat ik voor het eerst het gevoel had dat onze analyse van de budgettaire toestand wat naar elkaar toegroeit. Al blijven de conclusies vooralsnog verschillen…

Wie graag naleest wat ik gezegd heb, kan mijn tussenkomsten van beide dagen hier vinden. Al garandeer ik niet dat ik er ter plekke hier of daar niet iets anders van heb gemaakt, natuurlijk.

PLE is tien jaar oud. Om allerlei redenen kan je over de stichtingsdatum discussiëren, maar de begroting voor 2002 is in de gemeenteraad besproken door de PLE-fractie. Dus is het gepast dat we onze verjaardag vieren terwijl de begroting 2012 op bespreking wacht.

Wat vandaag een gevestigde politieke partij is in Essen begon als tijdelijke werknaam voor de lokale VU-afdeling in de nasleep van de splitsing van de Volksunie. De wens om operationeel te blijven in die woelige maanden was daarvoor de aanleiding. De naam was overigens geïnspireerd op iets soortgelijks in Aartselaar : de “boom” van Leefbaar-partijen in Nederland dateerde van iets later (de “bust” is ondertussen overigens ook al een feit). Toen het stof een beetje was gaan liggen, werden we definitief de lokale partij PLE. De overgang heeft gemaakt dat er in Essen niet opnieuw van nul moest worden gestart, en dat werpt ook vandaag nog zijn vruchten af.

In december 2005 sloten we een kartel met N-VA -toen al voor een deel “een kartel met onszelf”- en sindsdien kom je de naam “PLE” zelden nog tegen zonder “N-VA” ervoor. Dat vinden we ook goed zo, al bestaat PLE niet enkel op papier, voor wie dat zou denken. Meer nog, afhankelijk van het criterium dat je hanteert zou ik ons bij de drie tot vijf grootste partijen in Essen rekenen. We zijn ook de enige partij die begin 2002 in Essen onder dezelfde naam bestond als vandaag. Je zou ons dus de “oudste” partij in deze gemeente kunnen noemen !

Natuurlijk is de symbiose met de lokale N-VA-afdeling sterk. In die mate dat we eerder als “partij” dan als “kartel” functioneren. Maar binnen dat geheel is het PLE-geluid duidelijk herkenbaar – net als het N-VA-geluid, overigens. Meer dan de naam telt trouwens het resultaat op het terrein : als N-VA/PLE staan we bijzonder stevig op de Essense politieke kaart. Dus mogen we die tien jaar wel even vieren, niet ?