Het einde van de lopende zaken ?
Het uur van de waarheid nadert voor de federale regeringsformatie. Met “7 november” is er voor het eerst een soort deadline, tenminste één waarop er uitzicht moet zijn op een oplossing voor Brussel-Halle-Vilvoorde.
Wat ik het meest waarschijnlijke scenario vind is ondertussen al enkele maanden hetzelfde : er komt (60% kans) een oranje-blauwe regering, met een splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde met een reële prijs voor de Vlamingen – voorafgaand aan de regeringsvorming. De rest van de staatshervorming wordt in fasen uitgevoerd. Sociaal-economisch worden er vooral sterke liberale klemtonen gelegd.
Als het niet lukt (25% kans), wordt het land gesplitst als (en alleen als) de franstaligen dat willen en daartoe de nodige unilaterale stappen zetten (al dan niet als reactie op bepaalde Vlaamse “zetten” binnen het Belgische constitutionele kader). Het parlement dat dat desgevallend volgens het internationaal recht zal doen is dat van de Franse Gemeenschap (ook al heeft daar zo goed als niemand, ook in Wallonië, ooit van gehoord).
Als naast de Vlamingen (die immers geen realistisch en wenselijk scenario voor een volledig separatisme achter de hand hebben) ook de franstaligen de splitsing van het land weigeren, dan komt er één of andere regeringsconstructie (paars-groen ?) onder leiding van Guy Verhofstadt (15% kans).
Eén onzekerheid in deze analyse : het congres van N-VA moet oranje-blauw goedkeuren. Als dat niet gebeurt en CD&V wel instemt, dan gaat oranje-blauw toch door (desnoods als een soort inderheidsregering). CD&V zal niet weigeren, want dat is het politieke einde van mister 800.000 Yves Leterme. Dus zal de druk op N-VA heel groot zijn, maar dat is geen garantie op een goedkeuring.
De meest opvallende les is dat ook de democratische separatisten in Vlaanderen eigenlijk niet goed schijnen te weten hoe ze een splitsing van België “hier en nu” zouden georganiseerd willen zien – zonder Brussel en wellicht ook de Rand af te geven. Als daarover onderhandeld zou moeten worden, zouden de franstaligen ontzettend sterk staan, en dat hebben die de voorbije maanden dan weer geleerd. Zowel zogenaamde separatisten als zogenaamde confederalisten mikken al jaren op het “verdampen” van België. Nu blijken ook de eersten daar noodzakelijk het woord “geleidelijk” aan toe te voegen.
Wat mij betreft is een Vlaamse staat zonder sterke band met Brussel een minder goede optie dan het huidige België. Bovendien zou een economisch sterk Wallonië een ongelooflijke hefboom zijn voor de Vlaamse welvaart, binnen of buiten één staatsverband. Maar wellicht vooralsnog eenvoudiger te realiseren binnen die ene staat. Die toch verder zal verdampen tot ze wellicht alleen symbolisch nog bestaat.
De eerste schepen is vandaag getrouwd. Wellicht ook de eerste schepen in Essen die trouwt tijdens zijn/haar mandaat. Ik wens er Leen en Gino veel geluk mee. Leen ken ik al een hele tijd als enthousiaste Ronde van Essen-medewerkster. En Gino is vanuit mijn perspectief deeltijds een bekwaam en dus “gevaarlijk” politiek tegenstander en deeltijds een bekwaam en dus bijzonder welkom politiek medestander. De invulling van die “delen” varieert wel eens, maar ze blijven beide aanwezig. We delen volgens mij grotendeels dezelfde bekommernissen en inzichten, maar onze strategie (en onze partijkeuze) verschilt. Soms vullen die verschillen elkaar aan, soms botsen ze. Zo werkt politiek nu eenmaal. 
Ik heb iets met volksliederen, officiële hymnes… of hoe je ze ook wil noemen. Ik ken er ook meer teksten van dan mijn gebrek aan enig muzikaal talent zou doen vermoeden. Ook omdat ze zo verbonden zijn met een land, een volk, een groep mensen, een cultuur. De manier waarop met een volkslied wordt omgegaan, zegt vaak veel over het volk. Ergens op deze site staan er zelfs enkele in mp3-vorm, en de ringtone van mijn gsm is er één (al weten zeer weinigen welk dat is, en dat laat ik ook zo). 
Zuid-Afrika is wereldkampioen rugby. De finale tegen Engeland was geen mooie wedstrijd : als de belangen te groot zijn, het verschil te klein en (minstens) één van de teams ervoor kiest om zijn spel op de forwards te concentreren verliest het rugby een stuk van zijn spektakelwaarde. Er wordt terecht aan enkele reglementswijzigingen gedacht, om aanvallend spel -op zoek naar een try- aan te moedigen. Nu bleken de trapkwaliteiten vaak iets te bepalend te zijn. 
De Europese Unie krijgt een nieuw verdrag : het Hervormingsverdrag, dat wellicht door het leven zal gaan als het Verdrag van Lissabon. Zo werd besloten door de staatshoofden en regeringsleiders van de Unie, die overigens bijeenkwamen in dezelfde zaal waar ik één week geleden nog zat voor de informele EMCO-vergadering ! 
Het gemeentebestuur heeft een nieuw logo (zie 
Al Gore heeft de Nobelprijs voor de vrede gewonnen (dat 
Eergisteren was de internationale dag tegen de doodstraf. “Dankzij” de reactionaire ideeën van de Poolse regering deed de EU er niet officieel aan mee, maar dat maakt de dag niet minder belangrijk en waardevol. Onbegrijpelijk trouwens dat democratische landen als de VS en Japan vasthouden aan een Middeleeuwse straf. In Amerika wordt de verdedigen ervan vaak dan nog door zich christen noemenden opgenomen, het toch vrij duidelijke gebod “Gij zult niet doden” voor het gemak opzijleggend. Minstens op dit vlak kan men het Vaticaan overigens géén dubbelzinnigheid verwijten, daar heeft men zich altijd tegen de straf gekeerd. De doodstraf is bij uitstek een straf waarbij een vergissing in de rechtspraak niet meer kan worden rechtgezet (zoals in de VS, maar vroeger ook in Frankrijk en ons eigen land bijvoorbeeld, uitdrukkelijk werd aangetoond door veroordelingen die achteraf onterecht bleken). De doodstraf is ook bij uitstek de negatie van de menselijkheid van de samenleving.
8 oktober, één jaar later. Ik zit terug in Lissabon, dat laat wat afstand toe. Maar de verkiezingsdag van vorig jaar blijft toch een heel mooie herinnering.
Eén dag, twee historische wedstrijden en de rugbywereld kleurt onverwacht terug zéér Europees. Engeland met Wilkinson (dat is een ander land dan Engeland zónder hem), versloeg Australië. Frankrijk maakte in een onvervalste thriller het onmogelijke waar en dompelde de All Blacks in diepe rouw. Nog nooit raakte Nieuw-Zeeland niet door de kwartfinales. De absolute topfavoriet, die zonder overdrijven vier jaar lang naar dit toernooi toeleefde, moest het afleggen tegen de moed van de Fransen en de superieure tacktiek van coach Laporte. Die stapt na het W.K. op vraag van Sarkozy in de politiek. Dat Sarko maar uitkijkt en binnen enkele jaren niet zelf tegen een stevige “plaquage” oploopt…