Tom Bevers

Vorige week zaten we met de twee schepenen van sociale zaken en enkele raadsleden samen om de evaluatie van het Lokaal Sociaal Beleidsplan te overlopen. Zoals Jokke bij het begin van die vergadering aanhaalde, heb ik een jaar of vijf geleden eerst vanuit het OCMW en later de gemeenteraad veel energie gestoken in dat plan. Ik heb daar goede herinneringen aan, omwille van de pittige maar interessante discussies en de samenwerking met de ambtenaren van OCMW en gemeente.

Gisteren kwam de evaluatie van het plan in de gemeenteraad. Ik ben er redelijk tevreden over, al blijft een cruciale schakel -het Lokaal Dienstencentrum- een vraagteken : er zal wel iets komen, maar wordt het goed genoeg om het sluitstuk te vormen bij de uitvoering van het Plan ? Zolang kan ik niet anders dan een definitief oordeel uitstellen.

Het blijft daarnaast interessant om te zien dat zaken die ik destijds in de werkgroep na veel discussie niet in het plan kreeg (de avondopening) uiteindelijk wel werden gerealiseerd, terwijl andere dingen die ik wel binnenhaalde (de werkconsulent) doelbewust door het college niet werden uitgevoerd. Ook dat is politiek : je mag nooit denken dat je iets hebt gerealiseerd omdat het op papier staat, en je hebt nooit iets definitief verloren omdat er op papier staat dat het er niet komt. De regeringsonderhandelaars knopen het beter in hun oren…

Ik heb in de raad gezegd dat het plan vooral tekortschiet op het vlak van werkgelegenheid en vorming. Twee zaken die sterk samenhangen. Ik ben ervan overtuigd dat een gemeentebestuur op die domeinen veel meer kan doen, maar Essen mist een visie op “ondernemen en werken” ondanks goedbedoelde initiatieven. Als puntje bij paaltje komt, geldt aan het Heuvelplein immers een ambtelijke logica in plaats van één waarbij mensen en ondernemingen kansen krijgen. De weigering om in het containerpark voor bedrijven een factuur te maken -een voorstel dat we gisteren vergeefs verdedigden- is op dat vlak tekenend. Als dat in één bedrijf één job zou kunnen opleveren, moeten we dat toch doen ?

Of hoe sociaal beleid soms toch nog meer een “Caritas”-beleid dan een kansenbeleid is. Minder op papier dan op het terrein. Laat me toch maar eindigen met een voorzichtig compliment aan de beleidsverantwoordelijken die de voorbije jaren het plan hebben uitgevoerd : Jokke, Imelda, Brigitte, Jos en Jan. En aan hun ambtenaren, natuurlijk.

De gemeenteraad gisteren was pittig, met een wakkere oppositie (N-VA/PLE en Philip, zoals gebruikelijk) en een burgemeester die ook bij de les was. Gaston bleef overeind op een koord die in enkele dossiers erg slap gespannen was. Nu, het schepencollege maakt het zichzelf ook niet gemakkelijk : werken laten uitvoeren zonder krediet of visum, vergunningen afleveren voor iets dat nooit is gevraagd, zelf een vergunning vragen voor een traject dat men niet wil volgen, bomen mee gaan merken die men niet wil kappen… Il faut le faire, zoals de bijna-premier van dit land het ongetwijfeld zou zeggen.

Het meest relevante debat ging andermaal over het Autonoom Gemeentebedrijf. Dat kreeg er allerlei opdrachten bij : een kunststofpiste en een Finse piste aanleggen (gelukkig, want daar hebben we hard voor gevochten) maar ook huisvestingsprojecten opzetten. Binnenkort ongetwijfeld ook een (vaag) “traject” opstarten rond de douaneloods. Ik ergerde me vooral aan de blanco cheques die in het pakket zitten : het AGB mag zowat alle onroerend goed in Essen (en, waarom niet, daarbuiten) kopen als het dénkt dat de gemeente er iets mee kan doen. Die gemeente moet dan achteraf de rekening maar betalen. En als (áls) de gemeente voor een project een maximumbedrag oplegt, dan moet het AGB zich daar volgens de burgemeester “bij voorkeur” ook aan houden totdat de gemeente het bedrag eventueel verhoogt. Bij voorkeur…

Maar we moeten het AGB natuurlijk vertrouwen, want in de Raad van Bestuur zitten alle partijen. Al wordt bij die vaststelling nooit vermeld dat ze er niets te zeggen hebben, en dat het Directiecomité alles beslist. Of hoe de meerderheid stilaan in zijn eigen contradicties gelooft, want vragen over het AGB worden afwisselend met twee argumenten afgewimpeld. Ofwel mogen ze niet gesteld worden, want het AGB is toch autonoom. Ofwel gaan ze ervan uit dat het AGB alles zelf beslist zonder de gemeente te kennen, en dan tonen we een gebrek aan vertrouwen. De meerderheid wil duidelijk van twee walletjes eten…

De dag -neen, het uur- dat de BTW-regeling voor de gemeenten verandert dien ik het voorstel in om het AGB te ontbinden. Ondertussen hoop ik dat ze in dat AGB hun enige bestaansreden -die BTW-wetgeving- nog eens goed nakijken. Want het is niet de bedoeling dat uiteindelijk de gebruikers -de sporters, de sociale huurders- daar het slachtoffer van worden.

Gisteren waren we er dus wél bij, in het “nieuwe” gemeentehuis. De opendeurdag trok veel volk naar het Heuvelplein, en dat is natuurlijk een goede zaak. De nieuwe delen van het gebouw zien er ook goed uit – dat mag natuurlijk ook wel voor de slordige twee miljoen euro die de Essenaar er voor ophoest. Ik hou zelf nogal van de stijl waarin het gebouw ingericht is, en ben ook een liefhebber van gebouwen met veel glas. Al zou ik in de nieuwe werkplek voor de afdeling vrije tijd nog niet graag de hele dag zitten; daar is het een beetje té. Maar langs buiten ziet het er niet slecht uit, en persoonlijk vind ik de integratie van de verschillende stijlen van het gebouw redelijk geslaagd – al heb ik begrepen dat de meningen daarover verschillen. Gelukkig maar.

De glazen “bokalen” voor de afdelingshoofden vind ik er trouwens ook óver : ofwel werk je met afzonderlijke bureaus, ofwel niet. Maar dit is wel een heel vreemde tussenoplossing. Ik zou me in die bureaus niet meteen als “een vis in het water voelen”. Of juist wel, maar dan letterlijk…

Voor de bezoekende burger lijkt het me op het eerste gezicht iets overzichtelijker, al blijf ik het jammer vinden dat de logica van een centrale loketruimte niet is gevolgd.

De nieuwe ruimte naast de huidige schepenzaal vind ik volstrekt overbodig en ook in het algemeen is er zeker niet op een vierkante meter gelet. Overigens zorgde het schepencollege nog voor een bewijs uit het ongerijmde van onze stelling dat de bovenverdieping ook benut had kunnen worden als vergaderruimte : het argument daar tégen was destijds de beperkte draagkracht van de vloer, maar de heel talrijke bezoekers van het museum gisteren hebben het tegendeel bewezen. Gelukkig maar !

De hulpdiensten zorgden voor een mooie demonstratie van hun kunnen -en van hun materiaal- al rammelde het vooropgestelde scenario lichtjes. Maar het zag er goed uit, en onderlijnde de professionaliteit waarmee ook vrijwilligers kunnen werken. Hopelijk kunnen ze met dit soort demonstraties op meer begrip rekenen als het “in het echt” minder vlot lijkt te verlopen dan de slachtoffers of omstanders aanvaardbaar vinden. De stuurlui aan wal, weet u wel…

Tenslotte was het er ook gewoon gezellig. Carnavalesk zelfs, met Dofkapel als huisorkest. Meer moet dat niet zijn, zo’n opendeurdag. Iets om binnen een jaar of 4 à 5 nog eens te doen. Zónder uitbreiding van het gebouw, uiteraard.

De provinciegouverneur heeft vandaag het vernieuwde gemeentehuis plechtig geopend. Maar ik ben thuis gebleven. Met N-VA/PLE hebben we na grondig overwegen beslist om niet naar de opening en de bijhorende receptie te gaan. We hebben dat ook uitgelegd in een brief aan het schepencollege. Ik blijf me ook ergeren aan de aanpak van dit hele dossier, en vooral aan de gemiste kansen. Dat betekent uiteraard niet dat we niet blij zijn dat het gemeentepersoneel nu in mooiere en ruimere burelen kan werken. We gunnen het hen van harte.

Ik ben vandaag trouwens wel in het gemeentehuis geweest. Deze voormiddag ben ik een pakketje opgevraagde stukken van het schepencollege gaan inkijken, zoals ik gemiddeld om de twee weken doe. Ik ben niet echt in het nieuwe gedeelte geweest, maar de vereende krachtinspanningen van de voorbije dagen leken er in te zijn geslaagd om alles netjes en toonbaar te maken. Al gaf de “clean desk” van sommige een erg onnatuurlijk gevoel (wie ooit mijn bureau in Brussel heeft bezocht weet dat ik zelf ook niet meteen een opruimwonder ben…). Al zorgde de vers geboende vloer van de raadszaal blijkbaar wel voor een “slippertje” tijdens een huwelijksplechtigheid. Gelukkig zonder veel erg, tot zichtbare opluchting van burgerlijke standschepen Brigitte. Er is altijd wel iets te beleven aan het Heuvelplein. Dat zal in de nieuwe gebouwen wel niet anders zijn…

Morgen gaan we wél. Om een kijkje te nemen tijdens de Opendeurdag. Een goed initiatief trouwens. Ik ben toch wel benieuwd naar de nieuwe ruimte. Het is uiteindelijk, als raadslid maar ook als burger, toch ook mijn gemeentehuis. Niet ?

11 november. In 2011 dan nog. Om 11 uur organiseerde het gemeentebestuur zoals elk jaar een herdenking van de wapenstilstand die op deze dag in 1918 werd ondertekend in het Franse Compiègne. Met enkele korte toespraken en het neerleggen van enkele kransen bij het monument op het Heuvelplein wordt even stilgestaan bij het oorlogsleed van de Groote Oorlog, maar ook bij WO II en alle andere conflicten waarin Essenaren of andere wereldburgers het leven lieten. Een zinvolle traditie, die zeker behouden moet worden maar wellicht wat uit de besloten kring van de oud-strijdersorganisaties kan worden opgetild en inclusiever kan worden gemaakt.

De herdenking was dit jaar bijzonder. Niet alleen omdat ze noodgedwongen in de lokettenzaal van het gemeentehuis doorging, terwijl verrassend veel werkvolk op deze feestdag de laatste hand legde aan de verbouwingen. Ook omdat op deze symbolische datum twee jonge Essenaren uit dezelfde klas hun 11e verjaardag vierden. Daan en Silke werden door de burgemeester meteen gevraagd om de “Nooit Meer Oorlog”-boodschap van 11 november uit te dragen. Een leuk idee om hen bij de herdenking te betrekken. Ook het straatnaambord van de nieuwe “Oudstrijdersstraat” kreeg even aandacht. Ze komt niet zo ver van de Vredesstraat vandaan, wat me wel gepast lijkt.

11 november staat traditioneel ook in het teken van 11.11.11. Voor het eerst dit jaar worden de enveloppes niet meer huis aan huis opgehaald. Het tekort aan vrijwilligers maakte dat het niet meer mogelijk is om op die manier te werken. Ik ben zelf een jaar of tien rond gegaan, en zou ook dit jaar terug paraat hebben gestaan. Maar het is natuurlijk niet meer helemaal “van deze tijd”. Hopelijk vinden de Essenaren wel de weg naar het rekeningnummer van 11.11.11. “Nooit Meer Oorlog” impliceert een rechtvaardiger wereld. En de economische problemen waarmee Europa vandaag kampt mogen ons niet doen vergeten dat het elders ook vandaag nog véél en véél moeilijker leven is.