Nederlaag

Nederlaag

Het asielvraagstuk, opnieuw. Een Somalische vrouw ontvlucht haar gedwongen huwelijk met een verre Canadese neef. Bij aankomst in Europa dient ze een asielaanvraag in, weliswaar in een ander land dan datgene waar ze eerst aankwam. Uit angst voor haar familie geeft ze een verkeerde naam op, verandert haar geboortejaar en stelt ze rechtstreeks uit Somalië te komen, hoewel ze lang in Kenia heeft gewoond. Ze wordt in 1992 als vluchteling erkend en verwerf later ook de nationaliteit. Had ze destijds erkend mogen worden ? Dat je van naam verandert, lijkt me nogal normaal in dit soort situatie. Dat je je verhaal verdraait, lijkt me wat minder aannemelijk. Misschien had ze destijds geen asiel mogen krijgen. Maar ze krijgt het toch.

De betrokken dame integreert zich erg goed in de maatschappij. Ze leert de taal vlekkeloos spreken en schrijven, studeert aan de universiteit, vindt een baan en vertelt haar hele verhaal in 2002 in een tv-uitzending. Vervolgens wordt ze bovendien tot parlementslid verkozen. In 2006 struikelt een minister, een partijgenote, plots over het feit dat ze een valse naam heeft opgegeven, 14 jaar geleden. Ze ontneemt haar de nationaliteit en dus uiteraard ook haar parlementszetel.

Dit overkwam deze week Ayaan Hirsi Ali, het omstreden maar briljante (ex-?)Nederlandse kamerlid voor de VVD. Een beetje Jean-Marie Dedecker, maar dan zwart én met 10 keer meer inhoud. Wie hier jaren de kans krijgt om legaal te verblijven en te integreren moet hier kunnen blijven. Dat is voor mij even evident dan stellen dat wie hier volstrekt illegaal verblijft terug weg moet. Dat je voor manifeste fraude enkele jaren langer kunt teruggaan, lijkt me ook logisch. Maar iemand na bijna 15 jaar op haar valse naam pakken (die bovendien niet eens zo vergezocht was) is buiten alle proporties. Het gaat bovendien om iemand met grote verdiensten in het bespreekbaar maken van een aantal belangrijke problemen, iemand die omwille van haar mening met de dood wordt bedreigd bovendien. Ik ben het lang niet over alles met haar eens. Haar kijk op de islam is mij veel te negatief. Maar deze politieke afrekening (binnen één partij !) met onmenselijke middelen is Nederland onwaardig. Het is een boodschap aan alle asielzoekers dat je nooit zeker kan zijn hier te mogen blijven, hoe lang je hier ook (legaal !) bent en hoe goed je je ook integreert (Wat kan je nog meer doen dan Hirsi Ali ?).

Ik hoop oprecht dat de betrokken minister (Rita Verdonk) dit politiek niet overleeft.

De kerkklok horen luiden

De kerkklok horen luiden

Dat sommige mensen hun land ontvluchten is jammer genoeg van alle tijden. Het is ook heel normaal : uit een land zonder toekomst voor jezelf of je kinderen probeer je nu eenmaal weg te geraken. Als ik in Afghanistan, Irak, Tibet, Tsjetsjenië… woonde, zou ik het ook wel weten. Dus moet er een asielsysteem bestaan. Een dergelijk systeem kan nu eenmaal niet zonder regels. Omdat je niet iedereen kan binnenlaten, anders komt je samenleving onder een onhoudbare druk te staan. Die regels mogen voor mij ruimer worden dan ze vandaag zijn, maar je zal altijd sommige mensen moeten weigeren. Dat is heel hard, maar het kan echt niet anders. Het wordt onmenselijk als je mensen na jaren nog terugstuurt. Een procedure die te lang duurt, kan voor mij niet anders dan tot een verblijfsrecht leiden. Maar ook met een optimale procedure heb je altijd één of andere vorm van uitzettingsbeleid nodig. Wie er dan voor kiest hier bewust volstrekt illegaal te verblijven, komt wat mij betreft niet voor één of andere vorm van regularisatie in aanmerking.

Ik sta achter de doelstellingen van het kerkasiel in zoverre dat het de bedoeling is om mensen van wie de procedure te lang duurt een verblijfsrecht te geven. Als het ook de bedoeling is om mensen die al lang uitgeprocedeerd zijn (na een korte procedure) toch nog hier te houden, dan pas ik. Wat niet wegneemt dat ik absoluut het recht erken van de kerken (of de Kerk met een hoofdletter) om actie te voeren. Hoe ongelooflijk hypocriet zijn degenen die nu zeggen dat het kerkasiel niet kan maar wel staan te juichen als dezelfde Kerk zich tegen het homohuwelijk uitspreekt. De Kerk mag, neen moet, standpunten innemen. Daar mag je het dan mee eens zijn, of niet. Eigenlijk vind ik de bisschoppen wel moedig in dit verhaal. Al laten ze zich gedeeltelijk voor een volgens mij verkeerde kar spannen.

Tenslotte nog dit : hongerstaking is wat mij betreft een immoreel actiemiddel om een verblijfsrecht af te dwingen.

Van Brugge naar Antwerpen

Van Brugge naar Antwerpen

De lente is nu echt wel begonnen, maar de winter werpt een lange schaduw. Na het racistische geweld in Brugge werden gisteren in Antwerpen, midden in de stad, mensen doodgeschoten omwille van hun huidskleur. Een kleuter kreeg de kogel omdat haar oppas zwart was. Wat is er met Vlaanderen aan de hand, dat dit kan gebeuren ? Natuurlijk gaat het om individuele, geïsoleerde, gevallen. Maar die zijn alleen mogelijk dankzij een bepaald klimaat, dat ondermeer door het VB werd gecreëerd. Als extreem-rechts hetzelfde fatsoen zou hebben als de allochtone en de Poolse gemeenschap na de moord op Joe Van Holsbeeck, dan organiseert het nu zondag een herdenking van de slachtoffers van deze terroristische aanslagen.

Dit is onze samenleving, dit zijn onze daders, dit zijn onze slachtoffers. Het is dus onze verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat dit niet meer kan gebeuren. Een absoluut verbod op de handel in en het bezit van wapens lijkt me daarbij een noodzakelijke, maar geen voldoende stap. Het komt er vooral op aan om mensen te laten begrijpen dat we er alleen uitgeraken door mét elkaar te leven.

Onlangs werden een aantal “waarden” voorgesteld als basis voor de inburgeringscursus, vertrekkend van vrijheid, gelijkheid, solidariteit, respect en burgerschap. Het lijkt me een goed begin. Laten we de cursus ook maar in het secundair onderwijs aanbieden !

Het Kerkeneind ligt aan de grens

Het Kerkeneind ligt aan de grens

Gisteren vergaderde de OCMW-Raad. Over zin en onzin van het beoordelen van individuele dossiers door politiek verkozenen heb ik hier elders mijn mening neergeschreven. In elk geval is een goede beslissing -wie ze ook moet nemen- afhankelijk van een grondig, onpartijdig en begripvol sociaal en financieel onderzoek. Om dergelijke beslissingen te kunnen nemen zijn in de eerste plaats bekwame maatschappelijke assistenten nodig. OCMW Essen heeft het geluk om op dat vlak over een schitterend kader te kunnen beschikken. Ik heb in elk geval veel respect voor de inzet en het engagement waarmee zij hun werk doen. Het maakt het voor ons als raadsleden mogelijk om goede beslissingen te nemen.

Een OCMW zonder voorzitter, Vast Bureau of Raad is op zich perfect mogelijk, één zonder maatschappelijk assistenten niet ! Al wie in het OCMW een politiek mandaat opneemt, knoopt dat best in de oren. Alleen op die basis kan je het mandaat immers zinvol invullen. Zeker vanuit de oppositie : het debat moet gaan over politieke keuzes – in individuele of organisatorische dossiers. Die zijn voor ons, en ik ben in de voorbije jaren vaak de eerste geweest om te reageren wanneer het personeel die in onze plaats wilde nemen (wat niet wil zeggen dat hun mening niet belangrijk is, natuurlijk). De begeleiding van het cliënteel en het voorbereiden van dossiers (individuele of andere) is dan weer hun taak, wat ook weer niet wil zeggen dat je een bepaalde problematiek niet kan signaleren.

Maar een duidelijke grens is de enige manier om te vermijden dat de meerderheid zich zou gaan verschuilen achter “het personeel” en dat de oppositie zich tégen het personeel zou keren. Dan is het einde zoek en zijn er alleen nog verliezers. In de eerste plaats het cliënteel.

De bal is rond

De bal is rond

De VRT zoekt nog steeds naar het mooiste Nederlandstalige lied en mocht mij nog eens tot de kijkers rekenen. Dat werd al bij al een verbazende ervaring. In tegenstelling tot de eerste aflevering werden de zes nummers stuk voor stuk meesterlijk gebracht. De uiteindelijke winnaar, Paul Michiels met “De roos” van Ann Christy zette inderdaad een prachtprestatie neer. Maar persoonlijk werd ik vooral gecharmeerd door Isabelle A’s versie van “Lieve kleine piranha” (Gorki). En al helemaal door Sergio’s “Zij gelooft in mij” (André Hazes). Ik heb in beide nooit echt… geloofd. Dat maakt het natuurlijk extra leuk.

Ondertussen werd ook de voetbalcompetitie beslecht. Anderlecht behaalde de titel na een seizoen dat volgens mij eigenlijk beter niet zou zijn gespeeld. Pär Zetterberg nam afscheid met de titel, Gert Verheyen moest bij Brugge met een UEFA-ticket vrede nemen. Ooit zaten we op dezelfde school, al zat hij twee jaar hoger in het Klein Seminarie van Hoogstraten. Ik heb van hem nog een boek “Duits” gekocht. Of dat een band schept, weet ik niet. Misschien had hij het beter bijgehouden en een transfer naar Bayern München of zo versierd. Al is dat wellicht net wat hem (en Zetterberg) tot iets méér maakte dan een handelsproduct : een echte band met hun club. Waarheen met het Belgisch voetbal ? Niemand die het antwoord schijnt te weten. Dat vind ik persoonlijk niet zo erg, maar de honderdduizenden die zich wél voetbalsupporter noemen, verdienen echt wel beter. Of zullen de Vlaamse voetballers (en de bijhorende bobo’s)volgend jaar toch even verrassend uit de hoek komen als sommige Vlaamse zanger(e)s(sen) ?

Ik ben kandidaat, u ook ?

Ik ben kandidaat, u ook ?

We zijn al een tijdje op zoek naar geschikte en geëngageerde kandidaten om de gaatjes op onze lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen op te vullen. Dat is geen gemakkelijke maar wel een boeiende taak. Je leert er veel mee over wat mensen bezighoudt, over hoe ze naar de (gemeente)politiek kijken. Zo leer je er ook veel over jezelf mee.

Twee dingen verbazen me ook nu weer : hoe sterk alles wat aan het Heuvelplein gebeurt voor sommigen een ver van mijn bed show is. En anderzijds hoe moeilijk mensen blijkbaar de weg vinden naar een politieke partij, ook al zijn ze eigenlijk gebéten door de maatschappij en alles wat zich erin afspeelt. Maar wie zoekt, vindt soms.

Feestje

Feestje

Gisteren 1 mei. Feest van de Arbeid. Feest om de inzet van zovelen in herinnering te brengen voor een meer sociale maatschappij met bescherming tegen uitbuiting en een afdoend vangnet voor wie het echt nodig heeft. Feest van een menswaardige arbeidsmarkt. Feest van het volk dat soms de machthebbers op de knieën moe(s)t dwingen.

Soms jammer genoeg ook het feest van verworven rechten van de ene ten koste van de uitsluiting van de andere. Feest van de te beperkte solidariteit.

Natuurlijk past het mij als federaal ambtenaar bij de administratie werkgelegenheid niet om uitspraken te doen over het beleid terzake. Laat ik daarom maar een citaat meegeven, volledig voor rekening van degene die het heeft uitgesproken : 1 mei had de dag van het vrij verkeer van werknemers in Europa moeten zijn. Maar dat is helaas niet het geval. Nochtans, als we toezien op het adagium ‘gelijk loon voor gelijk werk’ leidt een Europa met een vrij verkeer van werknemers helemaal niet tot uitbuiting en sociale dumping. Dat zei Mia De Vits (sp.a-europarlementslid) op haar 1 mei-toespraak in Halle. Nooit gedacht dat ik haar hier ooit nog zou citeren. Maar het citaat blijft natuurlijk alléén haar verantwoordelijkheid

Voorzet

Voorzet

Gisteren vergaderde de Essense gemeenteraad, wat zoals gebruikelijk één van de komende dagen de aanleiding zal zijn voor een Nieuwsflits. Het viel nog maar eens op hoe slecht burgemeester Schrauwen en eerste schepen Hoppenbrouwers met kritische vragen en een open debat om kunnen gaan. Ze luisteren niet echt naar wat er gezegd of gevraagd worden. Hoppenbrouwers toont zelfs fysiek zijn afkeer zodra iemand van de oppositie het woord nemen. Vooral Philip Peeters bij hem werkt als een rode lap op een stier – al is dat niet de meeste gelukkige beeldspraak ! Het kan ook anders : met schepenen als Jos Van Loon en Willy Heymans kan je wél discussiëren. Met Imelda Schrauwen soms ook. Maar voor de burgemeester en schepen Hoppenbrouwers kan de stemming meestal niet snel genoeg komen. Dan krijgen ze immers altijd gelijk.

In het nieuwe gemeentedecreet wordt voorzien dat de gemeenteraad kan worden voorgezeten door iemand anders dan de burgemeester. Het mooiste zou zijn als er over de grenzen van meerderheid en oppositie heen zou worden gezocht naar de meest geschikte persoon voor die rol. Iemand die dat onpartijdig en met respect voor ieders rol zou kunnen doen. Die ervoor zou zorgen dat er op vragen wordt geantwoord, dat er wordt geargumenteerd. Maar ook dat een oppositielid dat doordraaft kan worden gestopt. In de huidige raad zitten enkele mensen die ik in die rol nog wel zie functioneren, zoals Robert Cardinaels, Roger Van Ginderen, Jokke Hennekam, Jos Van Loon of Fons Tobback. Ook Ludwig Caluwé zou dat kunnen (als hij het ook zou willen). Maar die komen zeker niet allemaal terug na 8 oktober. Gaston Van Tichelt zou eventueel ook in aanmerking komen, maar die zal wellicht eerder voor een schepenambt opteren.

In elk geval kan het niet de bedoeling zijn dat de voorzitter slaafs doet wat het schepencollege vraagt. In dat geval kan de burgemeester beter zelf voorzitter blijven !

Visionair

Visionair

Elke gemeente moet een lokaal sociaal beleidsplan opstellen. Ook Essen begint daar nu (na lang treuzelen) werk van te maken en voorziet naast een werkgroep op ambtelijk niveau een plangroep die politici en ambtenaren samenbrengt. Dankzij een handigheidje van een mij niet helemaal onbekend OCMW-raadslid is ook de oppositie in die plangroep opgenomen, zodat ik er N-VA/PLE vertegenwoordig.

Gisteren werkten we aan een visie, die uiteindelijk luidt : “We werken samen aan een Essen waar we iedereen kansen bieden om zich optimaal in onze solidaire samenleving te ontplooien.” Ik kan me er voor 95% in terugvinden (hoger moet je de lat niet altijd leggen). Maar nu volgt natuurlijk het concretere werk. Dat voor mij uiteindelijk ondermeer moet leiden tot een sociaal huis waarin nogal wat van de bestaande diensten worden gehergroepeerd en tot de overdracht naar het OCMW van alles wat zuiver “sociaal beleid” is en nu nog onder het gemeentebestuur valt. Ik vermoed dat ik het daarmee iets moeilijker zal krijgen dan met het beïnvloeden van het visie-zinnetje…

Vooroordeelde, sta op

Vooroordeelde, sta op

De moordenaar van Joe Van Holsbeeck was dus geen Maghrebijn, wel een Pool van Roma-afkomst. Ik ging er ook vanuit dat het om een Noord-Afrikaan ging. Al heb ik daarmee zeker niets veralgemenend willen zeggen, ik nu ook antwoorden op de vraag of het om een vooroordeel ging. Eigenlijk vind ik dat niet : de kans dat een jonge crimineel met een wat donkerder huidskleur in Brussel een Marokkaan is, is nu eenmaal redelijk groot. Als het al een vooroordeel is, is het er één over criminelen, niet over Marokkanen, zoals iemand deze week het in de krant stelde. Zelfs de imans gingen van deze veronderstelling uit, anders zouden ze wellicht in het vrijdaggebed vorige week geen aandacht aan deze moord hebben besteed. Bovendien wordt iedereen -willen of niet- beïnvloed door wat de pers schrijft. Dat is natuurlijk wel nuttig om te weten, maar het helemaal vermijden kan je nooit.