Kleurrijk Essen

Kleurrijk Essen

Erfgoeddag. In Zaal Rex werd het nieuwste nummer van De Spycker, het jaarboek van de Essense Heemkundige Kring, voorgesteld. Met Guy Van Den Broeck als nieuwe hoofdredacteur. En met Rudi Smout als auteur van een zeer leesbaar artikel over de Essense cinema’s. De Stichting Heidebloempje zendt zijn zonen uit. Met enkele film- en tv-beelden uit de oude Essense doos werd de voorstelling opgeluisterd. Hoe mooi, rustig en groen (ook in zwart-wit) was Essen zelfs tot zo’n 30 jaar geleden nog… Ook de burgemeester moest natuurlijk iets zeggen. Hij had zelfs gelijk, toen hij aanhaalde dat hij tevreden was dat het gemeentebestuur de Rex had overgenomen, gerenoveerd en zo bewaard. Zonder die interventie waren zaal én café vandaag dicht.

Overigens plaatsten we het hele foto-archief van zaal Rex op de site van de Stichting, waar ze vanaf 1 mei toegankelijk zijn. Het is eigenlijk de bedoeling die hele site te “restylen”, maar dat is voor als ik nog eens veel tijd heb.

In de namiddag werden enkele korte filmpjes, gemaakt door Essense jeugdverenigingen vertoond. Nauwelijks belangstelling, en dat is jammer. Er zaten pareltjes tussen, op heel verschillende vlakken. De Tijgers en Berencompagnie met stukjes die kunnen wedijveren met wat als videokunst in musea te vinden is. EJA dat door een fuif in beeld te brengen héél mooi met het thema kleur speelde en met beelden van een toneelstuk achter de schermen schitterende dingen deed. Chiro Klavertje Vier dat een perfect sfeerbeeld van een leidingsweekend en een Chironamiddag neerzette. En KSJ dat zijn oudste leden de kans gaf hun eigen verhaaltje op film te zetten. Waaruit ik vooral onthouden heb dat één stukje van een animatieteam op kamp van ongeveer tien jaar geleden een héél lang nawerkende indruk heeft opgeleverd. Heel leuk, hopelijk krijgen we de kans om deze beelden ook op het internet te plaatsen.

MP3

MP3

Zeven jaar lang kwam ik elke werkdag in het Centraal Station in Brussel. Vergane architecturale glorie, een perronkelder die tot de lelijkste ter wereld moet behoren. Een jongen van 17 werd er vermoord omdat hij zijn mp3-speler niet wilde afgeven. Zou ik zelf wél hebben gereageerd als ik er net op dat moment zou zijn voorbijgekomen, of zou de trein op spoor 5 toch voorrang gehad hebben ?

Je kan er allerlei theorieën over bedenken en politieke conclusies aan verbinden. Dat moet ook wel gebeuren. Vooral over de opvoeding van sommige jongeren, ook Maghrebijnse, valt wel wat te vertellen. Gelukkig heeft mijn partijgenoot Fouad Ahidar (Spirit) al snel ingezien dat een gebaar vanuit de allochtone gemeenschap nodig was. Verder is er ook wel iets te zeggen over de bewaking van Brussel-Centraal, waar opvallend veel minder agenten dan in het Noord- of Zuidstation rondlopen.

Maar al die discussies en ook de Stille Mars van vandaag brengen Joe niet terug. Zoals het verkeersbeleid de slachtoffers die dit weekend op de wegen vielen, ook niet terug zal brengen. Al wat je kan doen, is even stilstaan bij wat familie, vrienden… van hen moeten doorstaan. Maar ook dat helpt niet.

De tael is gansch het volk

De tael is gansch het volk

Min of meer toevallig ben ik gisterenavond op Nekka beland. Die draaide dit jaar rond Kadril en al ben ik daar nu ook weer niet zo’n bewonderaar van, de avond was eer om te genieten. Naast enkele exotische andere talen (Hongaars, Gallicisch, West-Vlaams…) was de liedtaal natuurlijk vooral het Nederlands, al dan niet in versies uit vervlogen tijden. Een taal waarin overigens uitstekend wordt gezongen, al leent het zich ook bijzonder goed tot zeer banaal werk. Maar ook wie vele malen bedrogen is, moet blijven vertrouwen… De VRT kiest deze dagen overigens het mooiste Nederlandse lied. Om onbegrijpelijke redenen haalde “Amsterdam” van Kris De Bruyne de selectie niet. Ook Doe Maar ontbreekt. En “Brussel” van Johan Verminnen. En… Toch blijft het een mooi initiatief.

Terug naar Nekka. Vooral Urban Trad en de Gallicische dames van Alumea (ondermeer in een uitstekend Nederlands, tot en met het voor Prins Filip wellicht onuitspreekbare woord “nachtegaal”) maakten indruk op mij. En Laïs, niet alleen omdat ze uit de Noorderkempen afkomstig zijn : a capella het Sportpaleis “opvullen” is niet iedereen gegeven. Nekka biedt het soort relaxte, open, verdraagzame sfeer waarin het Nederlandse lied het best tot zijn recht komt. Heel anders dan die andere ANZ-organisatie in het Sportpaleis (het Zangfeest, voor de niet-ingewijden), waar ik een hele tijd geleden ook wel eens naartoe ging. Maar tussen een publiek dat “We shall overcome” uitfluit, enkel omdat het in het Engels is (of nog erger…) hoor ik niet thuis. Een land, volk, taal die zich afsluiten, eindigen als reservaat. In die zin vond ik het “Hoeienav’nd Antwerpen” van Filip Kowlier wel gepast !

Zijn alle anderen dan verraders ?

Zijn alle anderen dan verraders ?

In de sfeer van de voorbije Paasdagen dook zowaar ook Judas in het nieuws op, tot en met Terzake toe. Het “Evangelie van Judas” is één van de vele teksten uit de eerste eeuwen na Christus die aantonen dat er van zeer verschillende “christendommen” sprake was, met een veel groter pluralisme dan de huidige christelijke kerken (die uiteindelijk allemaal vooral op Paulus’s leer zijn gebaseerd). Ook de Islam blijkt in de eerste decennia van zijn bestaan veel minder strak omlijnd te zijn geweest dan vooral door moslims zélf wordt verondersteld. De eerste moslimheersers waren misschien wel… christenen. De evolutie van het Jodendom is ook al niet echt rechtlijning te noemen.

Hoe zou de wereld eruit zien als de monotheïsten de relativiteit van hun eigen strikte leer zouden inzien en tot het besef zouden komen dat wat hen uiteindelijk bindt wellicht veel groter is dan de bijna toevallige religieuze canons die hen scheiden ? Insjallah.

Het hoofd boven water gehouden

Het hoofd boven water gehouden

Wilfried Martens presenteert zijn autobiografie, nadat er onlangs zowaar ook al een toneelstuk over hem in première ging. Het boek staat natuurlijk onmiddellijk op het “te lezen”-lijstje, al vermoed ik dat ik toch het geduld zal hebben om te wachten tot het in de bib ligt. Martens is een politiek figuur uit een vorig tijdperk, die zich nu als EVP-voorzitter soms in tragische bochten moet wringen, tot aan het steunen van Berlusconi toe. Maar hij heeft natuurlijk een onuitwisbare stempel op dit land, zijn volk en zijn leiders gedrukt. Martens tekende voor het “herstelbeleid”, dat weliswaar vrijwel nooit echt op dreef geraakte en tot op vandaag voortduurt. Maar dat toch mee de basis legde voor de afbouw van de (hallucinante) staatsschuld en dus de euro mee mogelijk maakte. Ook “zijn” staatshervormingen hingen met haken en ogen aaneen, maar ook hier is de soep uiteindelijk smakelijker gebleken dan de ingrediënten. Bovendien heeft hij door zijn “verraad” aan Verhofstadt uiteindelijk de paarse regering mogelijk gemaakt, en dat bleek een zeer belangrijke gezondheidskuur voor de politiek (met Vankrunkelsven moet ik evenwel vaststellen dat de zieke stilaan genezen lijkt).

Als politiek de kunst van het mogelijke is, heeft Martens er in bepaalde periodes wellicht alles uitgehaald wat erin zat (al zat er soms wel héél weinig in). Dat is al bij al geen geringe verdienste !

By the rivers of Babylon

By the rivers of Babylon

Ik heb dit verlengde weekend vooral met politiek-gerelateerde bezigheden gevuld. Er kruipt nu eenmaal heel wat tijd in die “hobby”. Maar voor het slapengaan straks ga ik tijd maken voor Hotel Babylon, een uitstekende BBC-serie die (uiteraard) op Canvas wordt uitgezonden. De serie gaat over het leven in een vijfsterrenhotel en is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Omdat ik beroepshalve wel eens in hotels beland (het weze met minder sterren) vind ik dat op zich al een boeiend gegeven, al is het geheel natuurlijk wel enigszins “gedramatiseerd”. Maar het is vooral een zeer goed gemaakte serie, waar ik toevallig al zappend bij ben beland.

57 channels and nothing on ? Soms valt het nog mee. Alleen jammer dat Canvas de “meerwaardezoeker” al te vaak voor een nachtraaf houdt. Na Hotel Babylon volgens Little Britain en The Fast Show. Allebei eveneens de moeite waard (in een ander genre weliswaar), maar de wekker morgenvroeg heeft ook zijn rechten…

Bella Italia

Bella Italia

Oef ! Het lijkt er dan toch naar uit te zien dat Romano Prodi de Italiaanse verkiezingen heeft gewonnen. Al blijkt “Sua Emittenza” Silvi Berlusconi vooralsnog niet van plan om die nederlaag ook toe te geven. De meerderheid is dan ook heel krap, maar de linkse coalitie heeft geen andere keuze dan daarmee te gaan regeren. Misschien wakkert het de discipline binnen de linkse gelederen wat aan, want het Italiaanse systeem zorgt er natuurlijk voor dat er een allegaartje van partijen wordt samengebracht. Met een stevige portie al dan niet gemoderniseerde communisten.

Prodi krijgt het dus niet gemakkelijk, maar Berlusconi was een zo duidelijke schandvlek op het Italiaanse én Europese blazoen geworden, dat zijn nederlaag de meeste democraten alleen maar kan verheugen. Ontwijking van het gerecht, misbruik van zijn machtspositie in de media, beledigingen aan het adres van Jan en Alleman, … Ik ben vast niet de enige die er genoeg van had. In zoverre dat zelfs de niet bepaald uiterst linkse The Economist al jaren een kruistocht tegen de man voert.

Voor de EU is de terugkeer van Prodi aan de macht natuurlijk helemaal zéér goed nieuws. Een onvervalste pro-Europeaan aan het hoofd van één van de grotere landen. Dat was al weer een tijdje geleden !

Op de grens

Op de grens

Op de agenda van de openbare zitting van de OCMW-Raad van gisteren stond zo ongeveer niets. Toch werd het nog een boeiende vergadering – ondanks de afwezigheid van de secretaris die in meer Zuiderse oorden vertoefde, ondermeer wegens de gestroffeerde “rondvraag” en ook dankzij enkele “geheime” dossiers met een pittig kantje. Eén van de “rode draden” bleek de verhouding tussen politici en ambtenaren. Dat is altijd een beetje koorddansen, zoals ik als lokaal politicus en federaal ambtenaar langs de twee kanten van de barrière kan vaststellen.

In een OCMW word je onvermijdelijk als mandataris al eens over individuele zaken aangesproken. Het is logisch dat je dat zo goed mogelijk doorgeeft en opvolgt. Soms kan je ook zelf bepaalde stappen zetten, maar hoe vermijd je dat je dat achter de rug van de sociale assistenten doet ? Wie verwittig je als een bepaalde actie erg dringend lijkt ? Wat is de rol van de voorzitter, die uiteindelijk ook een politicus is en geen rechtstreekse opdrachten aan het personeel mag geven – maar in de dagelijkse praktijk soms wellicht toch niet anders kan ? Wie moet zich uitspreken over de herinrichting van burelen of de heraanleg van het plein voor het gebouw : het personeel (dat er elke dag werkt) en/of de mandatarissen (die immers verkozen zijn om het beleid te bepalen) ? Wat met politieke beslissingen die de facto onuitvoerbaar (of gewoon dom) zijn ?

Het is altijd zoeken, soms met “trial and error”, maar het belangrijkste is voor mij wederzijds vertrouwen en respect. Ook als politicus krijg je dat niet zomaar, je moet het verdienen. Federaal en lokaal !

Op koers

Op koers

Dit weekend organiseerde KSJ Essen voor alweer de 20e keer haar KSJ-Weekend. Volgens mij heb ik er daar maar één van gemist (Romereis in de Retorica). Natuurlijk zijn vooral de weekends waar ik actief aan heb meegewerkt, voorbereid én opgeruimd memorabel. Het programma onderging natuurlijk verschillende wijzigingen, maar sommige zaken veranderen nooit. Zoals doodvermoeide leiding die op zondag krampachtig moet proberen om zich met een klantvriendelijke glimlach geloofwaardig te maken als kelner, terwijl hun hele lijf (en hun uniform) vooral “slapen” uitdrukt. Om vervolgens vooral níet te veel te slapen alvorens maandag de opkuis aan te vatten… Zo is het dus al twintig jaar, en zo mag het wat mij betreft nog lang blijven !

Ik heb een klein steentje bijgedragen door zaterdagnacht enkele uurtjes in de Bodega te helpen. Altijd leuk om voor het licht aangeschoten cliënteel de tapkraan, de jeneverfles of het mixglas te mogen hanteren. Jammer genoeg was het er niet echt druk, ondanks de fantasievolle cocktails die er verkrijgbaar waren.

Vandaag stond bij wijze van aperitiek volgens de brief de live-uitzending van Luik-Bastenaken-Luik op het programma. Ach, rond deze tijd van het jaar ben je zeker dat er koers is, ook al weet je niet juist dewelke. Het beeld was zwart-wit en dan ook nog besneeuwd, maar dat maakt Parijs-Roubaix natuurlijk nog heroïscher. Tom Boonen won niet – maar dat dat op zich al nieuws is, maakt alleen maar duidelijk hoe zeer hij dit voorjaar heeft gedomineerd. Een echt wielerliefhebber kan je me zeker niet noemen (ik volg het wel een beetje, zeker de Tour), maar het is moeilijk om aan de magie van “Tommeke” te weerstaan. Tja, “Tom B.”, dat moet wel goed zitten natuurlijk !

Belfast revisited

Belfast revisited

De Britse en Ierse premiers proberen het Noord-Ierse vredesproces opnieuw op gang te brengen door duidelijke deadlines te stellen : als de Noord-Ieren er niet in slagen om de eigen instellingen zelf opnieuw op gang te trekken, nemen Londen én Dublin samen rechtstreeks het bestuur op zich. Een verstandige zet, want zo worden de pro-Britse protestanten min of meer gedwongen om te bewegen : zolang de Britten alleen de “six counties” besturen is er voor hen immers geen vuiltje aan de lucht en stoort de opschorting van de werking van de eigen Noord-Ierse regering en parlement hen niet zo.

Maar of het zal lukken om uiterlijk tegen november de instellingen in Stormont weer “up and running” te krijgen, is nog maar een andere vraag. Zo werd deze week Denis Donaldson in Dublin vermoord. Deze maakte deel uit van het Sinn Fein-bestuur, maar werd enige tijd geleden als Brits spion ontmaskerd. Hoewel het IRA en Sinn Fein alle betrokkenheid bij de moord ontkennen, gaan de verdenkingen natuurlijk wel in hun richting. En de Noord-Ierse politiek is nu eenmaal voor een belangrijk deel op verdenkingen gebouwd…