Tom Bevers

Elk jaar organiseert de seniorenraad een fietstocht doorheen de gemeente, om aandacht te vragen voor de problematiek van “veilig verkeer”. Daarbij worden allerlei prominenten uitgenodigd om de senioren en seniorita’s (?) te vergezellen : van gemeenteraadsleden tot parlementaire, ministers… tot en met prins Laurent twee jaar geleden. Ik had zelf nog nooit meegefietst, net zoals de meeste partijgenoten. Vooral omdat het niet zo evident is om er zomaar verlof voor te kunnen nemen. Dit jaar (met de verkiezingen in gedachten) hebben Dirk en ik toch “het stalen ros van stal gehaald”, zoals Jommeke het wellicht zou uitdrukken.

Het was schitterend weer, en Essen is een prachtige gemeente om doorheen te fietsen. Of beter : Essen heeft nog prachtige stukken groen om doorheen te fietsen, maar je ziet en voelt vaak hoe groot de druk erop is. De neiging om alles te blijven volbouwen is groot. Landbouwgronden, bossen en natuur bewaren en de schaarse bouwgrond gebruiken voor sociale woningbouw : het wordt dé grote uitdaging voor onze gemeente de komende jaren. Dat kan alleen met bestuurders die prioriteiten kunnen leggen en ook heel duidelijk “neen” kunnen zeggen als het moet. Neen tegen villa’s in winkelstraten, neen tegen appartementen in het weiland, neen tegen nieuwe woonlinten die de open ruimte definitief kapotsnijden.

Met dank aan de seniorenraad om de inzet van 8 oktober treffend in beeld te brengen. Hopelijk laat ook de wat oudere Essenaar zich niet om de tuin leiden door de huidige bestuurders die Essen alleen voor bouwpromoteren en immobiliënkantoren aantrekkelijk maken.

Een gemeenteraad of OCMW-raad heeft soms iets van een toneelvoorstelling. Niet omdat het niet gemeend zou zijn wat er wordt gezegd, maar wel omdat de “spelers” rond de tafel weten wat ze gaan zeggen en vaak ook de reactie van anderen kan inschatten. Zoals een toneelschrijver het applaus of een lachend publiek vaak ook kan voorzien.

Schepen Willy Hoppenbrouwers is op dat vlak heel dankbaar. Niet alleen zijn repliek, ook zijn lichaamstaal is vaak voorspelbaar. Zodat je ook een zeer boze blik vooraf kan programmeren. Toen ik aan gemeenteraadslid Dirk Smout voorstelde om naar het copyright op de grafiek uit het verslag bij de gemeenterekening te vragen, wist ik dat de schepen daar zeer gebelgd op zou reageren. Wat maakte dat zelfs de CD&V-schepenen moeilijk hun glimlach konden onderdrukken.

De schepen kan in dit soort gevallen vaak moeilijk vermijden om onbeleefd of zelfs grof te worden. Dat hoort natuurlijk niet – en hij zou daarin beter een voorbeeld aan de burgemeester nemen (al gaat die af en toe ook uit de bocht). Maar anderzijds mag er soms best wat pit zitten in het politieke debat, en op dat vlak is Hoppenbrouwers al bij al wel een aanwinst voor de gemeenteraad. Als hij zijn energie nog iets meer zou kunnen kanaliseren…

Misschien zit er wel een groot oppositieleider in hem verscholen !

Politiek is een spel waarin soms vreemde zaken te zien zijn. In Noord-Ierland bood het katholieke Sinn Fein eergisteren de post van eerste minister (First Minister) aan de grote concurrenten van de protestantse DUP aan. Zo ongeveer alsof Dedecker zou voorstellen om Di Rupo premier te maken. En wat deed DUP-leider Ian Paisley : hij weigerde categoriek. Het is natuurlijk nog net wat ingewikkelder dan dat, want het aanvaarden van de post zou meteen maken dat de DUP een regering zou moeten vormen waarvan ook Sinn Fein deel uitmaakt. Dat willen ze vooralsnog niet. Sinn Fein heeft immers banden met het IRA en de DUP wil eerst zien of het inleveren van de wapens van die organisatie wel grondig gebeurd is en of ze het menen met het afzweren van geweld, ook in eigen rangen.

Daar situeert zich immers de grootste uitdaging voor Noord-Ierland : de normale “civiele” maatschappij heeft er gedurende jaren plaats moeten maken voor een soort zelfregulering door de para-militaire organisaties in beide kampen. Waarbij “kneekapping” (het verbrijzelen van de knieschijf, eventueel met behulp van een kogel) een veelgebruikte straf was. Aanvaarden dat de politie voortaan de criminaliteit aanpakt en dat het gerecht de straffen uitspreekt, betekent dat er vertrouwen moet zijn in de goede werking van een rechtvaardig staatsapparaat. Dat lijkt voor ons soms heel vanzelfsprekend, maar Noord-Ierland toont dus aan dat het dat niet is. Dat is niet ver weg in Afrika of Azië, maar vlakbij.

Wie wil weten waartoe oproepen om het recht in eigen handen te nemen zoal kunnen leiden, kan het altijd eens in Belfast gaan vragen (als er al iemand over wil spreken). Misschien kan het VB eens een studiereisje daarnaartoe ondernemen ?

Om terug te keren naar het Noord-Ierse politieke spelletje : de DUP kan het eigenlijk gewoon niet aan de achterban verkopen van met Sinn Fein te regeren. Maar dat kunnen ze niet openlijk zeggen, anders laten de Britten hen vallen. En die hebben ze wel nodig. Dus verschuilen ze zich achhter het dossiers van de wapens, en proberen ze het zoveel mogelijk te rekken. Door altijd te zeggen dat de stappen van het IRA onvoldoende zijn, schuiven ze de hete aardappel voor zich uit. Dat kan een tijdje werken, maar ze houden dat volgens mij hoogstens nog enkele maanden uit. Geen jaren meer.