Tom Bevers

Gisteren OCMW-raad. De eerste formele politieke bijeenkomst na de verkiezingen. Waarbij het napraten over de stembusresultaten voor één keer belangrijker was dan de eigenlijke agenda. Het confronteert je er ook mee hoe hard politiek kan zijn. Ook in het OCMW zitten goede mandatarissen die hun taak met veel inzet vervullen en nu misschien niet terugkomen omdat de resultaten van hun partij of van henzelf tegenvallen. Verkiezingen zijn een “zero sum game” : de winst van de ene is het verlies van de andere. Hoe goed je ook samenwerkt, de te verdelen taart blijft altijd even groot. Als winnaar heb je dus ook een beetje mee schuld aan het verlies van wie niet wint.

Als er iets is wat ik aan deze uitslag betreur, dan is het natuurlijk niet het feit dat de CD&V/VLD-meerderheid vier zetels moet inleveren en wordt gebroken. Maar de verdeling van dat verlies binnen die meerderheid had ik toch liever anders gezien : tussen de twee coalitiepartners en ook binnen de meerderheidspartijen. Hopelijk denkt vooral CD&V verstandig na over de vraag hoe ze met het (relatieve) verlies omgaan en gooien ze geen kinderen met het badwater weg. Ik hoop vooral dat alle partijen samen zorgen voor een bekwame en slagkrachtige OCMW-raad. En dat de sp.a niet in de verleiding trapt van de verspreiding van de sociale bevoegdheden, maar ervoor kiest om ze allemaal bij het OCMW onder te brengen. De portefeuille van sociale zaken bij het gemeentebestuur is nu al bijna een lege doos. Liever dan ze krampachtig te willen opvullen, wordt de doos beter verhuisd naar het Kerkeneind. Daar kan ze veel meer betekenen dan in het gemeentehuis.

Essen heeft een (krappe) nieuwe meerderheid : CD&V (9) en sp.a (4) hebben net genoeg zetels om de komende jaren onze gemeente te besturen. Mehrheit ist Mehrheit, dus is dat hun goede recht. Al had ik liever gezien dat CD&V het duidelijke signaal van de kiezer zou hebben gerespecteerd en een ernstig gesprek met ons zou zijn aangegaan. Niet omdat we nu eenmaal zo graag “erbij willen zijn”, want daar gaat politiek niet om. Wel om op die manier een echt antwoord te kunnen geven op de vragen van de Essense kiezer.

Gaston Van Tichelt wordt de nieuwe burgemeester. Dankzij een mooie persoonlijke score en het inzicht bij zijn partij dat vernieuwing een noodzaak is. Of Gaston uitgroeit tot de Essense Lukas Jacobs is nog maar de vraag, maar natuurlijk verdient hij de kans. En verdient hij in de eerste plaats hartelijke gelukwensen.

Dat wij hem zes jaar lang bij de les gaan houden, zal hij al wel weten. Dat we de lat hoog gaan leggen, weet hij ook. Woont de nieuwe Tia Hellebaut in Wildert ?

Frans Schrauwen zet een stap opzij. Dat heeft de kiezer hem via de stemmen voor N-VA/PLE en via zijn eigen score op de CD&V-lijst gevraagd. Maar ook dan nog vraagt het moed om ook werkelijk de stap te zetten. Het ga hem goed.

Ik ben verkozen ! 332 Essenaren volgden mijn raad uit het vorige berichtje op en stemden voor mij. Waarvoor ik hen bij deze ongelooflijk wil bedanken. En hen meteen wil verzekeren dat ik dat vertrouwen ook wil waarmaken.

We hebben een schitterend resultaat gehaald, waar ik tot 16u deze middag niet eens van durfde dromen. Het is een intensieve, moeilijke en harde campagne geweest, maar dit maakt vanzelfsprekend alles goed.

Ik wil ook de 24 andere verkozenen feliciteren. In de eerste plaats natuurlijk Dirk, Katrien, Geert en Kevin. Maar ook de gemeenteraadsleden van CD&V, sp.a, VLD, Groen! (die gelukkig hun zetel overeind konden houden) en het VB. Alleen de inzet van alle 25 kan van Essen een nog betere gemeente om te wonen maken.

Ik ben een kwisvraag geworden ! Voor een regelmatig kwisser toch wel grappig, eigenlijk. Gisteren deed ik met ons oud-leidingsploegje (WOLK) mee aan de kwis van de Parochiefeesten. Al de tweede week op rij dat ik mijn vaste ploegmaten van ESAK in de steek laat. Niet erg, ook zonder mij halen ze ereplaatsen. In de fotoronde doken ook de foto’s van enkele lokale verkiezinskandidaten op. En ik stond erbij. Ik moet wel bekennen dat ik enkele van de andere afgedrukte kandidaten niet eens herkende. Dat zou eigenlijk niet mogen : ik heb veel waardering (“respect”, als het woord niet zou zijn gekaapt) voor al wie op een lijst staat. Hou klein of groot ook, het is toch een engagement voor onze gemeente. Dus beloof ik dat ik de foto’s en de namen alsnog zal instuderen. Al was het maar om kwisredenen.

Ook de vraag naar het bouwjaar van het Jeugdheem dreigde me even in verlegenheid te brengen. Ik ben ontzettend slecht in het onthouden van cijfers en jaartallen, maar ik heb wel een brochure gemaakt over de geschiedenis van het Jeugdheem. Gelukkig bleek het jaartal met de ondersteuning van Wim die ook bij de Stichting 100 jaar Heidebloempje actief is toch terug te vinden. Mooiste vraag was die over Eddy Merckx, die nipt won van een Griek en zo wereldkampioen werd. Het gevraagde jaartal gingen we ergens in de jaren 1960-1970 zoeken, totdat bij het geven van de oplossingen bleek dat niet de wielrenner, maar de biljarter werd gevraagd. Het gezochte jaartal bleek gewoon 2006.

Eigenlijk zou het Essense gemeentebestuur een kwisbeker of zoiets moeten instellen (maar dan niet alleen voor degene die het meeste wint), want het kwiscircuit draagt zeker bij tot het gemeenschapsleven in onze gemeente. En het is bovendien erg “zuiloverschreidend” : ook de bibliotheek Erasmus doet bijvoorbeeld mee aan de Parochiekwis. Ik zal het de nieuwe schepen van cultuur (wie dat ook wordt) eens in het oor moeten fluisteren.

Het ACV hield vandaag een pamflettenactie in onze gemeente, om te protesteren tegen het personeelsbeleid. Het gaat hen met name om de zaak van de ontslagen poetsdames (waarbij ze hun pijlen terecht niet op het OCMW richten), maar de kritiek is ook breder : “Vanuit de ACV dienstverlening komen er allerlei geluiden over hoe men bij het gemeentebestuur van Essen omspringt met het personeel. Regelmatig merkt het ACV dat er in het Essense personeelsbeleid dingen gebeuren die volgens de arbeidswetgeving niet kunnen. Deze mensen kloppen dan bij het ACV aan zodat die telkens weer de gemeente op haar verplichtingen moeten wijzen. (…) Het ACV vraagt zich af wat het voordeel van de gemeente is om op die manier met de mensen om te gaan ?”

Drie bedenkingen :
– Moedig van het ACV om ook in de verkiezingsperiode actie te voeren. Al vind ik het zelf net iets sportiever het enkele dagen eerder te doen, zodat er nog een antwoord mogelijk is (van CD&V en dit geval).
– Maar wat doet het ACV-logo dan op de ACW-folders om de CD&V-kandidaten aan te prijzen ?
– Voor een goed beleid is een goede personeelspolitiek essentieel : het zijn immers de personeelsleden die de beslissingen in de praktijk moeten omzetten. Om het provocerend te zeggen : als er één jaar lang geen burgemeester en schepenen zouden zijn, dan blijft het gemeentebestuur wellicht toch draaien. Maar één jaar lang geen personeel, dat zal niet lukken. Soms past het politici om even bescheiden te zijn (al is dat in deze periode niet zo evident !). Goed van het ACV om daar net nu op te wijzen. En ook goed van het ACV om net zoals wij te zeggen dat Essen beter verdient, natuurlijk.

De laatste rechte lijn naar 8 oktober. Tom B.(oonen) zou ons kunnen vertellen dat er daarin nog heel wat kan gebeuren. We kunnen alleen maar proberen een geslaagde campagne in schoonheid af te ronden en hopen dat we niet op één of andere manier tegen de nadars gekwakt worden.

We hebben er echt alles aan gedaan : we hebben er maanden aan gewerkt en de laatste weken zijn we serieus in “overdrive” gegaan. Maar onze ploeg bleek nog meer aan te kunnen dan we vooraf voor mogelijk hadden gehouden. Bovendien zijn we niet van onze lijn afgeweken : we zijn blijven komen met inhoud, niet met slogans. Toen nu toe passen de puzzelstukjes in elkaar.

Met misschien toch één uitzondering. Het huwelijksfeest van CD&V en VLD dat we in ons laatste LaWIJtje cartoongewijs portretteren is blijkbaar niet zo zeker. Een zaal en een dj hebben ze zo op het eerste gezicht nog niet vastgelegd, de gasten zijn nog niet uitgenodigd. Zou er een andere bruid in het spel zijn ? Een stiekeme trouwpartij in Las Vegas (of een minder exotisch buitenlands oord) behoort ook in de politiek naar verluidt tot de mogelijkheden.

Ach, aan dat soort spelletjes doen we niet mee. We zullen wel zien. De kiezer duidt een nieuwe gemeenteraad aan, en daarin willen we een zo sterk mogelijk N-VA/PLE. Dáár gaat het om, niet om allerlei vroegtijdige maneuvers.

Ik ben een crimineel. Ik heb het altijd al gedacht, maar nu staat het officieel vast. Het ACW heeft het immers gezegd. En op papier gezet.

Aan onze vorige Nieuwsflits koppelden we een parodie van het ACW-blad “Band-Extra”. Met onze kandidaten in plaats van die van CD&V. Bij ons zijn er immers even goed mensen die actief zijn in KWB, KAV, ACV, OKRA… en dus dachten wij dat die een ACW-steuntje ook wel verdienden. Dat probeerden we met onze versie, die alleen via het net te vinden was, duidelijk te maken.

Wat dan de misdaad is ? Dat we hun blad hebben nagemaakt, kan hen natuurlijk weinig schelen. Maar dat we de indruk hebben gewekt dat sommige leden van de ACW-verenigingen misschien wel eens niet voor CD&V zouden kunnen kiezen, dat is schandalig. Dat we nog maar durven insinueren dat sommige mensen het opdelen van schitterend werkende verenigingen in zuilen uit de tijd vinden, is crimineel. Dat we durfden suggereren dat niet alle KWB-ers, of KAV-ers, of… het ermee eens zijn dat in naam van de verenigingen waar ze zoveel tijd en energie in steken wordt opgeroepen om voor Frans Schrauwen te stemmen, dat is strafbaar.

Bah, voor dat soort misdaden wil ik nog wel opdraaien. Al dreigen zij zijn vrijheid met kluisters en geschreeuw… Of hoe een grote partij héél klein kan zijn.

Onze reactie vindt u hier. En hoe goed CD&V voor het ACW-programma zorgt, staat dan weer hier.

Gisterenavond verliet ik pas laat de FOD Werkgelegenheid, omwille van een avondvergadering. Het hele korte stukje tussen de uitgang van het gebouw en de ingang van het station biedt ook ruimte aan wachtende taxi’s. Die, en ook het verlichte Victor Hortaplein en het stationsgebouw roepen de sfeer op van een stad in avondlicht – na de spits. De mensen lijken minder gehaast en moeten niet allemaal zonodig ergens heen. Wachten op een late trein is minder erg – de stap van vroeg thuis naar laat thuis is veel groter dan die van “laat” naar “later”. Brussel-Zuid is bovendien een erg internationaal en kosmopolitisch station : de Thalys en de Eurostar maken dat er zelfs een beetje een luchthavensfeer hangt. Ik vind het een aangenaam station om ’s morgens aan te komen en ’s avonds te vertrekken. Er hangt altijd een beetje een reizen en vakanties in de lucht. Veel meer dan in het pendelstation Brussel-Centraal alleszins (dat is dan ook van het allerlelijkste dat ons land te bieden heeft).

Héél even overviel me de sfeer van een wereldstad als Londen of Parijs. Even, maar net lang genoeg om echt naar zo’n stad te verlangen. Ik denk niet dat ik er ooit zou kunnen wonen – in Brussel trouwens ook niet. En ik heb mij natuurlijk voor mijn Essen geëngageerd. Maar zo af en toe hou ik van een échte stad. Vooral bij valavond. Liefst één met een rivier. Dat maakt immers voor mij ook Antwerpen méér tot stad dan Brussel. De lichtjes van de Schelde, inderdaad. Of de Seine, de Theems, de Donau.

En de politieke boodschap in dit alles ? Moet die er dan zijn ? Misschien in deze periode toch maar wel… Als “plattelandsbewoners” moeten we de steden dankbaar zijn, juist omdat zij de stad willen zijn met alle voor- en nadelen vandien. We moeten misschien zelfs meer aan de lasten ervan durven bijdragen. Want zonder sterke een aantrekkelijke steden is er voor een gemeente als Essen geen ademruimte en raken we ons groene en open karakter helemaal kwijt. Dat is de paradox : zonder sterke steden zal heel Vlaanderen pas echt verstedelijken. Ik wens dus niet alleen Essen, maar zeker ook Antwerpen, Gent, Mechelen… na 8 oktober een sterk bestuur toe. En Brussel wens ik eerst een fusie van de 19 gemeenten, want dat lijkt me een voorafgaande voorwaarde om nog maar aan goed bestuur te beginnen dénken. Het Hortaplein ligt op de grens van twee gemeentes. Alsof die grens daar ook maar enige zin zou hebben…

Vandaag verschijnt mijn folder in de brievenbus. De evolutie van het politieke landschap de voorbije jaren heeft gemaakt dat ik daar de middelen voor kon vinden, en dus heb ik er gebruik van gemaakt.

Het geeft me wat gemengde gevoelens : het is een beetje exhibistionistisch om jezelf zo in beeld te brengen en eigenlijk ben ik daar niet zo goed in. Anderzijds is het een unieke kans om duidelijk te maken waarvoor je staat en hoe je in de politiek bent beland. En het wijst de weg naar deze site, waar dat verhaal veel uitgebreider te lezen is. Welkom trouwens, als u via de folder de weg hebt gevonden !

Ik hoop vooral duidelijk te maken waarom ik probeer na 8 oktober opnieuw een mandaat uit te oefenen in Essen : omdat ik echt iets wil veranderen in onze gemeente. Niet vanuit persoonlijke ambitie. OCMW-raadslid zijn vind ik namelijk al een heel mooie taak en ik heb ook nog een drukke en leuke baan. Wel omdat ik het nodig vind om een beter bestuur voor Essen mogelijk te maken.

Dat je daarbij al eens met anderen moet botsen -soms zachtjes, soms stevig- is onvermijdelijk. Dat hoort erbij, maar ik vind het toch een onaangenaam kantje van de politiek. Ik probeer oprecht om niemand persoonlijk te kwetsen, maar soms zijn personen nu eenmaal onverbreekbaar verbonden met bepaalde toestanden, beleidskeuzes… Als je op een degelijke manier aan politiek doet, kan je daar nu eenmaal niet (altijd) over zwijgen omwille van de persoon die eraan verbonden is. Toch hoop ik steeds dat de persoonlijke relatie met hen daar niet onder hoeft te lijden, maar soms gebeurt dat natuurlijk wel. Net zoals ik zelf ook wel eens gekwetst wordt. Politiek is een leuk, boeiend en vaak verrijkend engagement maar vraagt zelfs op lokaal niveau heel wat incasseringsvermogen. Ik wens het in elk geval iedereen toe die op 8 oktober meedoet, mezelf inbegrepen !

Als ik binnen een jaartje of zo aan de campagne 2006 terugdenk, dan zal het aan deze dag zijn, vermoed ik. Onze laatste Nieuwsflits -ok, toch wel een beetje “mijn” Nieuwsflits, zonder de inbreng van de anderen te minimaliseren- die onder het vuur van de (radeloze ?) tegenstand komt te liggen. De Post die onze folder heeft verspreid maar die we het ongewild blijkbaar lastig hebben gemaakt. Enkele mails van kritische kiezers (dat mag of moet zelfs), maar ook van een potentieel VB-stemmer die we wellicht over de streep hebben getrokken. Een elektronische schouderklopje van een oud-schoolmeester, dat is natuurlijk erg aangenaam. Enkele vragen om propagandamateriaal te bezorgen (graag !). Onze eigen mensen die hun waardering voor enkele van onze folders uitdrukken, ook dat doet goed. Iemand die nog een bord wil plaatsen (en Bart regelt dat dan allemaal perfect). Tussendoor een geslaagde actie die toch ook nog wat improvisatietalent vergde. Het laatste LaWIJtje dat nog snel herwerkt en dan afgewerkt moest worden. Bovendien een drukke dag op het werk (dat komt ervan als je luidop verklaart dat politiek een hobby is). Om Herman Van Veen te citeren : we moeten rennen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan…

En dat allemaal omdat Essen beter verdient ! Wel ok, daar heb ik het voor over. Morgen fris weer op.