Tom Bevers

De muziekacademie van Essen en Kalmthout hield gisteren een nieuwjaarsreceptie waarmee meteen ook de nieuwe naam “Muzarto” werd gelanceerd. De (geslaagde) naam werd gekozen na een wedstrijd, de winnende inzending kwam van cultuurraadsvoorzitter Steven De Laet en zijn echtgenote.

De academie belandde de voorbije jaren in woelige wateren, maar met de nieuwe directie zit ze weer helemaal op het goede spoor. Gelukkig maar, want onderwijs aanbieden of ondersteunen is misschien wel de de belangrijkste taak van een overheid in de 21e eeuw. In een mooi toespraakje wees kersvers onderwijsschepen Gino Veraart (sp.a) terecht op dit grote belang. Die bevoegdheid zit hem alvast als gegoten. Al kreeg zijn voorgangster Imelda Schrauwen (CD&V) een terecht bloemetje. Perfect zal ze het lang niet altijd gedaan hebben, maar ze heeft zowel WIGO als Muzarto in een moeilijke periode mee op koers gehouden.

Het kunstonderwijs neemt een speciale plaats in het onderwijslandschap. Het gaat over vrije tijd, maar toch binnen een vrij klassieke schoolstructuur. Het richt zich heel duidelijk vooral op zelfontplooiing, niet meteen op “maatschappelijke productiviteit”. Ik heb nooit een noot muziek geleerd en vermoed niet dat ik dat ooit nog goed zal maken. Veel feeling heb ik er in elk geval ook niet voor. Maar ik vind het wel heel belangrijk dat er “muziekscholen” bestaan en met subsidies worden gefinancierd. Al is het altijd wat zoeken naar het financiële evenwicht tussen (bijvoorbeeld) het kunstonderwijs en andere mogelijkheden om zichzelf te uiten zoals de sport of het jeugdwerk – om er maar enkele te noemen. Of naar het evenwicht tussen bijdragen van de gebruikers en de overheidstussenkomst. En ook naar het evenwicht tussen Essen en Kalmhout. Burgemeester Jacobs (CD&V) van onze buurgemeente liet blijken dat hij een andere beheersstructuur met meer evenwicht tussen de twee gemeentebesturen wenselijk vindt. Wat mij betreft, heeft hij gelijk.

Tenslotte heeft ook Hoogstraten een nieuw bestuur. Ik heb de hele vaudeville met interesse gevolgd, ook al omdat er enkele oud-leraren van mij bij betrokken waren. Een stommiteit van CD&V (het niet onmiddellijk ondertekenen van de voordrachtsakte van de burgemeester zodra er een princiepsakkoord was met de KVB van liberaal Arnold Van Aperen) maakte allerlei verwikkelingen mogelijk. Waarbij Van Aperen zich als een onvervalst despoot ontpopte, in eigen partij en daarbuiten – en zo mooi heeft aangetoond volstrekt ongeschikt te zijn voor de functie die hij nu toch 6 jaar mag uitoefenen. En waarbij uiteindelijk CD&V nog een zeer mooi deel van de “buit” binnenhaalt. En daar gaat het toch om ?

Of toch niet. Wedden dat er in Hoogstraten van 8 oktober tot vandaag nauwelijks over het te voeren beleid gesproken is ? Op die manier wordt een heel lelijk beeld van de lokale politiek geschetst : alsof het alleen maar om postjes gaat. Toegegeven, dat is vaak ook zo. Gelukkig niet altijd. Ik doe in de allereerste plaats aan politiek om zaken te veranderen en verbeteren. Soms heb je daar één of andere functie voor nodig, en de ene post is er al wat beter geschikt voor dan de andere : sommige zaken zijn nu eenmaal gemakkelijker als schepen te bereiken dan als pakweg OCMW-raadslid. En toegegeven, dat maakt bepaalde functies soms aantrekkelijk – daar is wellicht geen enkele politicus ongevoelig voor. Maar uiteindelijk is dat toch bijkomstig ? Een mandaat is een instrument om aan politiek te doen, zoals er andere zijn (persteksten, procedures…). Het zou nooit een doel op zich mogen zijn. Of is dat een zeer naïef idee ?

Moet Vlaanderen dan toch een radicaal ander systeem invoeren, met een afspiegelingscollege op basis van de verkiezingsuitslag ? Dan gaan de meerderheidsonderhandelingen alleen nog over de inhoud van het beleid. Ik weet zeker dat Hoogstraten het nieuws niet zou hebben gehaald. En misschien had in Essen zowel de meerderheid als het bestuursakkoord er anders uitgezien.

Het bestuursakkoord dat CD&V en sp.a afsloten is bekend. De officiële N-VA/PLE-reactie staat in ons persbericht, maar ik wil even stilstaan bij de gevoelens die het bij mij oproept – al klinken die uiteraard ook in onze perstekst door. Teleurstelling, in de eerste plaats. Ik dacht dat de sp.a zijn tanden ging laten zien. Dat leek ook het geval te worden, in de eerste dagen na de verkiezingen van 8 oktober. Maar inhoudelijk zijn ze er duidelijk niet in geslaagd een stevige stempel te drukken. Veel netelige kwesties worden in het akkoord gewoon uit de weg gegaan. Eigenlijk zit er heel weinig pit in de tekst, hij smaakt nergens naar. Met oprechte pijn in het hart stel ik vast dat het akkoord dat CD&V en VLD zes jaar geleden sloten concreter was en van meer visie getuigde. Ook al ging het vervolgens grotendeels in de schuif.

Ik hoop dat de vrienden bij de sp.a beseffen dat in kwesties die niet in het bestuursakkoord geregeld worden, de kleinste partner in zeer veel gevallen achteraf in het zand bijt. De enige manier om dat effect enigszins te verzachten is van bij het begin af en toe stevig dwarsliggen – tot en met de stemming in de gemeenteraad, als het moet. De sp.a riskeert anders 6 jaar lang Essen mee te mogen beheren, maar niet besturen. Voor zover dat laatste toch gebeurt, zal het dan vanuit de achterkamertjes van CD&V zijn.

Een ander gevoel dat dit akkoord opwekt is een vreemde mengeling van spijt en opluchting. Spijt, omdat ik er héél sterk van overtuigd ben dat we met N-VA/PLE veel sterker op onze strepen zouden hebben gestaan. Alleszins zouden we geen vaag en wazig akkoord hebben aanvaard. Liever een duidelijke keuze vóór iets, ook al is het niet voor onze mening, dan géén keuze. Spijt ook, omdat Essen beter verdient… Maar ook opluchting, omdat we natuurlijk nooit tot een akkoord zouden zijn gekomen als CD&V dit soort tekst in gedachten zou hebben gehad. Dan verspil ik liever geen tijd aan onderhandelingen.

Maar goed, een slechte start hoeft nog niet dramatisch te zijn, zeker in “duursporten” als de gemeentepolitiek. Al zal er wel zeer snel een tandje hoger geschakeld moeten worden. Daar willen we best bij helpen, door ideeën te leveren en lijnen mee uit te tekenen. Maar het schepencollege zal zichzelf natuurlijk ook moeten bewijzen.

Gisteren de eerste gemeenteraad. Ik heb zonder haperen de juiste tekst gezegd van de nieuwe eed opgezegd, dus ben ik raadslid. Ik vraag mij af of het alleen mij is opgevallen dat één iemand een manifest verkeerde tekst heeft uitgesproken. Zodat die eigenlijk geen raadslid is. Waardoor meteen al wat daarna volgde ongeldig is. Gelukkig val ik niet over dit soort formaliteiten en zal er wel op papier worden gezegd dat de betrokkene netjes gezworen heeft de verplichtingen van zijn mandaat trouw na te komen. Zodat het nieuwe college aan de slag kan.

Het publiek was massaal opgekomen voor de nochtans vooral ceremoniële raad. Als ik nog toeschouwer zou zijn geweest, zou ik gezien hebben dat die er toch wel heel anders uitziet dan de vorige raad. Ik ben benieuwd of de raad ook anders gaat functioneren. De voorzitter, voor de eerste keer niet de burgemeester, gaat daarbij een cruciale rol spelen. Dat hij mij als eerste oppositielid het woord gaf, spreekt alvast in zijn voordeel… Ik gebruikte dat woord om de opname van de OCMW-voorzitter in het schepencollege te bepleiten. Ondanks de zwakke tegenargumenten haalde dat geen meerderheid, al was het er met 13/12 dichtbij. De laatste stemming in het OCMW eindigde op 10/1 in mijn nadeel, zodat ik dus duidelijk vooruitgang maak !

Opvallend was natuurlijk de stemming voor de Politieraad. Wij hadden een akkoord om onze vijf reststemmen af te staan aan de VLD, zodat we alle vijf één van onze stemmen aan Willy Hoppenbrouwers gaven en de rest gebruikten om onze eigen Kevin Ooye te steunen. Dat stond netjes op papier in een akkoord tussen N-VA/PLE, Groen! en VLD (kopie van de tekst bij mij verkrijgbaar). Blijkbaar zijn de meerderheidspartijen niet tot een akkoord met VLD en Groen! gekomen – waarvan het Vlaams Belang heeft geprofiteerd. Dat is jammer, maar dat langs twee kanten de woorden “cordon sanitaire” vielen is onterecht : het cordon gaat over het afsluiten van politieke akkoorden en het aangaan van coalities. Dat daarvan geen sprake is, bleek uit het feit dat ze bij het VB zelf uit de lucht vielen. De kreet “het cordon sanitaire is doorbroken” wordt vanuit het VB erg lichtzinnig gebruikt, en soms ook door de ferventste tegenstanders van het VB. Allebei met een verschillend doel voor ogen, maar af en toe wel als objectieve bondgenoten.

Laat het duidelijk zijn : voor mij is het VB geen gewone partij, en samen voorstellen uitwerken is meer dan één brug te ver. Maar ik wil me ook niet door de meerderheid laten gijzelen omwille van het bestaan van het Belang. CD&V en sp.a willen Essen besturen met een meerderheid van 13 op 25, en dat is hun goed recht. Maar van die 25 de 3 VB-zetels aftrekken en dan denken dat hun meerderheid 13 op 22 bedraagt (en daar de vruchten van willen plukken), is kromdenken.

Overigens vind ik noch het Essense VB, noch het cordon, noch de Politieraad (dat laatste tot mijn spijt) belangrijk genoeg om er veel woorden aan vuil te maken. Veel commentaar daarover moet hier dus niet meer worden verwacht !

Op één week van het begin van de nieuwe legislatuur weten we nog steeds niet welk beleid de meerderheidspartijen zijn overeengekomen – als ze al rond zijn. Ik heb het van bij het begin een vreemde aanpak gevonden : voor mij vertrekt een bestuursakkoord van het beleid, en wordt er daarna naar de geschikte mandatarissen gezocht om dat uit te voeren. Maar goed, CD&V en sp.a hebben nu eenmaal een andere keuze gemaakt. Desondanks wordt het stilaan tijd dat ze ermee voor de dag komen.

Dan kunnen we ook beoordelen of de sp.a er inderdaad in geslaagd is om een behoorlijke inbreng te hebben. En of er wel iets komt van de beloofde trendbreuk. De eerste signalen zijn alvast niet erg positief : het is blijkbaar nog steeds de bedoeling om uit allerlei bestuursorganen de oppositie buiten te houden – ik denk aan het overlegcomité gemeente-OCMW of aan het directiecomité van het Autonoom Gemeentebedrijf. Nochtans maakt dat voor het beleid op zich niet zoveel uit : de meerderheid blijft natuurlijk in de meerderheid. Maar de aanwezigheid van iemand van de oppositie maakt wel dat er zuiverder geargumenteerd moet worden waarom bepaalde keuzes gemaakt worden, en dat de besluitvorming veel doorzichtiger verloopt. Het gaat daarbij echt niet om de enkele “postjes”, wel om een keuze voor meer kwaliteit in het beslissingsproces. Het doet daarenboven ook recht aan de vaststelling dat (lang) niet elke Essenaar voor deze meerderheid koos, maar dat het normaal is om de hele gemeente vertegenwoordigd te zien in de beleidsorganen.

Ook de sp.a was de voorbije jaren een felle aanhanger van die opvatting, vaak zelfs sterker dan wij. Dat vooral zij nu het verwijt zullen moeten opvangen dat ze er in de meerderheid niets mee doen, lijkt me dan ook niet verwonderlijk. Zich verstoppen achter de brede rug van CD&V is daarbij misplaatst. In 1994-2000 realiseerde de VU in een meerderheid waarvoor we wiskundig niet eens nodig waren op dit vlak wél iets. De sp.a zit in een veel sterkere positie, en moet er dus veel méér kunnen uithalen. Hopelijk kloppen ze de komende dagen en weken wel nog eens hard op tafel. Bijvoorbeeld door te eisen dat de commissievoorzitterschappen evenredig tussen alle fracties zouden worden verdeeld.

Op de jaarlijkse kerstreceptie van het OCMW was ik er wél bij, in tegenstelling tot de twee laatste raadszittingen dus. De voorzitter haalde in zijn toespraakje aan wat er de voorbije twee jaar, onder zijn leiding, werd gerealiseerd. Al gaat het in een aantal gevallen natuurlijk over zaken die al in gang waren gezet voor zijn komst, het lijstje klonk al bij al toch redelijk indrukwekkend. Ik hoop dat hij de vaart er de komende jaren in zal houden.

Ook burgemeester Schrauwen nam het woord en dankte vooral voor de ondersteuning die hij in de voorbije elf jaar ook vanuit het OCMW had gekregen. Vooral de laatste twee jaar, dus met voorzitter Van Loon, leek de verstandhouding inderdaad een stuk verbeterd. Hopelijk neemt Frans’ opvolger die fakkel alvast over.

En de uittredende burgemeester zelf ? Ik heb hem hier op 4/9 –in tempore non suspecto, zoals dat heet- een vruchtbaar schepenambt toegewenst. Daar houd ik mij aan. Bovendien toonde hij in zijn toespraak zijn groot hart voor wie vanuit alle hoeken van de wereld in onze gemeente belandt. Nu hij meer tijd zou moeten hebben, kan hij wellicht nog wat meer lijn en visie in zijn bevoegdheid “internationale zaken” steken en op dat vlak Essen tot een echte voorbeeldgemeente uitbouwen. Zijn uitspraak van Slovaaks en Russisch bleek alvast voldoende begrijpbaar…

Verder had de receptie de klassieke ingrediënten, met exotische hapjes en een gezellig babbel. Een leuke manier om het jaar -en een OCMW-mandaat- af te sluiten.

De gemeenteraad kwam gisteren voor de laatste keer samen onder het “ancien régime”. Hoewel, de wet schrijft voor dat er jaarlijks 10 vergaderingen moeten zijn, en de teller staat nog maar op 9. Dus misschien komt er toch nog een samenkomst…

Maar enkele oud-gedienden deden alvast een afscheidswoordje. Roger Van Ginderen (sp.a) verlaat de gemeenteraad – voor de tweede keer al, maar nu blijft hij minstens zes jaar weg. Hij zal (opnieuw) gemist worden, vooral omwille van een grote dossierkennis en het besef dat een sterke oppositie essentieel is voor de democratie, en dat iemand die niet altijd even dankbare taak op zich moet nemen.

Ook schepen Jos Van Loon (CD&V) neemt afscheid, zonder zichzelf de pijn te hebben aangedaan van door de kiezer of de eigen partij te worden opzijgeschoven. De onder hem uitgevoerde openbare werken zijn talrijk, al zijn ze lang niet allemaal even geslaagd. Maar Jos was naast een geslepen politieke vos ook iemand met veel inzet voor zijn mandaat die bovendien ook zijn politieke tegenstanders in hun waarde liet. Toch wel een politiek monument in Essen, al is het er duidelijk één in beton.

Oud-schepen Ludo Boden (onafhankelijke) gaf geen afscheidsspeech maar gaf bij enkele stemmingen en in zijn tussenkomsten zijn visitekaartje voor de laatste keer af. De laatste jaren was hij per aantal uitgesproken zinnen de meest efficiënte opposant : hij zei niet zoveel, maar alles wat hij zei was wel raak. Voor de spektakelwaarde van de raad zouden ze voor hem best een balkon bouwen vanwaar hij (Muppetshowgewijs) één keer per gemeenteraad in één zin commentaar zou mogen leveren.

Colette Van Laer (VLD) verhuist binnenkort uit onze gemeente, Robert Cardinaels stond niet meer op de lijst en de kiezer verwees ook hun partijgenoten Jef Jordaens en Ronny Nelen al dan niet tijdelijk naar de publieksbanken. Als raadsleden in de meerderheid vielen ze niet altijd zoveel op, al kon Ronny soms erg scherp uithalen. Wellicht hebben ze achter de schermen, in de fractie en de eigen partij, heel wat werk verzet en verdienen ze daarvoor dus ook de nodige waardering.

Dezelfde analyse geldt zowat voor Stan Konings en Isabelle Gommeren (CD&V), al zou deze laatste snel terug kunnen zijn. Hun partijgenoot Wies Peeters stond op 8 oktober niet meer op de lijst, maar toonde zich af en toe een wat meer onafhankelijke stem in de CD&V-fractie, die daar een grote nood aan heeft. Hopelijk neemt één van de opvolgers nu die rol (wat krachtiger) op zich – of wordt dat toch iets voor de toekomstige oud-burgemeester ? Fons Tobback is niet lang genoeg CD&V’er om hem in die rol te beoordelen – als 4e opvolger bestaat wel de kans dat hij in de loop van de komende jaren terug opduikt. Ik ben hem ondanks zijn nog steeds moeilijk begrijpbare overstap dankbaar omdat hij, meestal op een erg degelijke manier, vaak voorstellen waarvan ik mee aan de basis lag, heeft verdedigd.

Al wie zich inzet voor de gemeenschap, verdient daarvoor waardering. Dat geldt zeker niet alleen voor de politiek, er zijn nog andere (en soms ongetwijfeld betere) manieren genoeg om zinvol aan de gemeenschap mee te bouwen. Maar het geldt óók voor de politiek, die bovendien soms erg hard en ondankbaar kan zijn. Nu ik van de publieksbank (soms weliswaar enigszins als buikspreker) naar het podium verhuis, werp ik de afscheidnemers hierbij dus alvast een virtueel bloempje toe.

De nieuwe raad zal wellicht 10 nieuwelingen tellen, waarvan 4 van N-VA/PLE. Als de stijl van gisteren doorgetrokken wordt, en in combinatie met de gewijzigde politieke verhoudingen, gaat dat regelmatig vuurwerk geven. Hopelijk wel in de eerste plaats over de inhoud en niet op basis van allerlei (wederzijdse) revanchegevoelens.

Gisteren organiseerde de Essense seniorenraad een “Forum”, om de oude en nieuwe mandatarissen vertrouwd te maken met de beleidsopties van het seniorenbeleidsplan. Een cruciaal element daarin is het gewenste Lokaal Dienstencentrum (LDC). In een dergelijk centrum worden verschillende functies samengebracht (info, dienstverlening, ontspanning, bepaalde verzorging…) om zo mensen te helpen om zelfstandig te blijven. Dergelijke centra werken goed in een aantal omliggende gemeenten, dus waarom niet in Essen ? Maar de koudwatervrees, vooral bij CD&V, is erg groot. Eén loket, dat moet kunnen. Maar dreigt een eventueel ontspanningsaanbod niet ten kosten te gaan van de verschillende gildenhuizen, die zo al allemaal in slechte papieren zitten ?

Volgens mij is het succes van een dienstencentrum cruciaal afhankelijk van de combinatie van functies : zowel informatie en begeleiding als ontspanning en ontmoeting zijn essentieel. Het ene verlaagt immers de drempel van het andere. Dus is een halve oplossing (ook) in dit geval géén oplossing. Liever géén LDC dan iets dat die naam niet waardig is maar het etiket LDC krijgt opgeplakt.

Bovendien is het niet de taak van het gemeentebestuur om de stilaan overbodig geworden infrastructuur van de parochies te doen renderen, tenzij in het kader van degelijke afspraken waarbij die parochies zich inschakelen in een beleid. Zodat bijvoorbeeld ook kan gepraakt worden over het gebruiken van schoolinfrastructuur. En over de het gehele terrein van de voormalige lagere school Sint-Jozef en het voormalige Don Bosco. Als er ergens in onze gemeente nog ruimte is voor een sociaal inbreidingsproject, is het wel daar.

CD&V en sp.a bleken het zichtbaar oneens over de te kiezen richting. Als ze zich maar niet tevredenstellen met een slecht compromis (zoals dat over de bevoegdheid voor sociale zaken in het college). Of met nog maar eens een studie of een onderzoek…

Tijdens de laatste gemeenteraadszitting stelde Philip Peeters (Groen!) voor om met de oude en nieuwe raadsleden naar “An Incovenient Truth” te gaan kijken, de film van Al Gore over de opwarming van de Aarde. Philip contacteerde alle fracties en zocht naar de meest geschikte datum. Om zodra die gevonden was vast te stellen dat er meer dan redenen genoeg waren om uiteindelijk toch niet mee te gaan. Zodat gisterenavond alleen N-VA/PLE-collega Kevin Ooye en ikzelf Philip vergezelden naar Metropolis.

Ik heb niet zoveel nieuws geleerd uit de film. Maar Gore brengt alle kennis samen in een boeiend en indrukwekkend geheel. Hij doet de mist die over “global warming” wordt gespuid optrekken en toont overduidelijk aan dat de Aarde in een ontzettend snel tempo opwarmt, dat de CO2-uitstoot daarvan de oorzaak is en dat de gevolgen catastrofaal kunnen zijn. Niet omdat de Aarde als puur “eco-systeem” niet met een ander klimaat zou kunnen omgaan, wel omdat de mensheid de beschaving zo sterk op het “huidige” klimaat (dat van de voorbije 10.000 jaar!) heeft afgestemd dat een klimaatverandering dramatische gevolgen zou hebben. Het gaat immers niet alleen over pure opwarming, maar ook bijvoorbeeld over het omslaan van het hele systeem van zeestromingen – zodat West-Europa als gevolg van de opwarmig dramatisch zou kunnen afkoelen… Gore laat duidelijk zien dat allerlei kleine en wat grotere nieuwsberichten in een groter geheel passen, dat ze puzzelstukjes zijn van een onmiskenbare dramatische wereldwijde crisis.

De film is een ontzettend sterk politiek pamflet. Het moet een droom zijn van elke politicus om een wereldwijd publiek anderhalf uur te kunnen boeien met wat -uiteindelijk- slechts een geïllustreerde speech of lezing is. Om te zorgen dat er geschreven wordt (en daar sluit ik me volmondig bij aan) dat iedereen deze film moet gezien hebben. Natuurlijk is het in de eerste plaats de overtuigende boodschap die daarvoor zorgt. Met een minder sterk verhaal haal je nooit dit effect. Maar je voelt ook dat de op zich nogal oncharismatische Al Gore enorm sterk van de eigen boodschap overtuigd is, weet dat hij gelijk heeft maar er ook heel hard voor wil werken om dat gelijk te doen doordringen. Als hij met dezelfde inzet en overtuiging campagne had gevoerd in 2000, dan was hij nu president van de V.S.. Nooit gedacht dat ik daar nog aan zou toevoegen dat hij dat misschien gelukkig niet is geworden. Ik heb het gevoel dat hij de mensheid met deze film namelijk een grotere dienst bewijst (al is het moeilijk om dat tegenover de invasie in Irak af te wegen, natuurlijk).

Enige minpunt vond ik het onnodig benadrukken van de orkaan Katrina. Ook zonder de klimaatverandering had een dergelijke orkaan kunnen voorkomen, al is de kans erop merkelijk verhoogt. Dus is Katrina relevant, maar niet als een soort dramatisch hoogtepunt – omdat ze toevallig de V.S. raakte, wel als één van de illustraties van het probleem.

Is de opwarming van de Aarde probleem nummer één dat de wereldpolitiek onmiddellijk en doortastend moet aanpakken ? Ja. Is het het enige ? Neen, want oorlog (terrorisme inbegrepen) en zeker armoede staan ook erg hoog op het lijstje. Is het een probleem dat politici op alle niveaus moet bezighouden ? Ja. En hoe hoger het niveau, hoe dringender. Moeten we er lokaal, in Essen, werk van maken ? Ja. Op een pragmatische en niet-ideologische manier moeten we ondermeer hieraan de komende jaren werken.

In de trein hadden we achteraf een discussie over het gebruik van kernenergie. Ik ben daar tegen, omdat het afval veroorzaakt waarvoor we geen oplossing weten. Uit voorzorg gebruiken we het dus liever niet. Maar de omschakeling naar CO2-vrije energie zal tijd en middelen kosten. Ze is bovendien vrij dringend. Misschien moeten we de zaken maar in volgorde aanpakken en voorlopig aanvaarden om nog enkele decennia met kernenergie verder te gaan, terwijl we ondertussen volop investeren in een minder energie-intensieve samenleving, die die energie ook uitsluitend uit alternatieve bronnen haalt. Dat kan met de technologie van vandaag. Om daarna, met de technologie van morgen, het kernafvalprobleem aan te pakken. De economist in mij ziet hierin op het eerste gezicht een “second best” die wel eens veel haalbaarder zou kunnen zijn dan de “first best” die alles tegelijk zou willen aanpakken. Al moet ik toegeven dat ik er voor mezelf nog niet helemaal uit ben.

Tenslotte vind ik het erg belangrijk om de aanpak van de “global warming” niet te verpakken in een protectionistisch oud-links of een alternatief “consuminderen”-verhaal. Een dergelijke vertaling zou de boodschap van de film verdrinken in een voor velen (grotendeels terecht) onaanvaardbare agenda. Een CO2-arme economie moet een groeiende economie zijn, waarbij de vrije markt wordt gebruikt om een regulerende rol te spelen (via technieken als emissierechten en het belasten van externe effecten, ondermeer met rekeningrijden) en waarbij vrije handel in niet-gesubsidieerde producten de norm is. Waarin China, India en overmorgen ook Afrika recht hebben op een even bloeiende economie als de onze. Al zal die van ons er, net zo goed als die van hen, anders moeten uitzien dan vandaag – simpelweg omdat aan een reële prijs heel wat vervuilende producten onbetaalbaar zijn geworden en we er andere voor in de plaats zullen moeten gaan gebruiken.

Gisteren vergaderde de gemeenteraad. Dat gebeurt tot 2 januari in de oude samenstelling. Dat resulteert in een “twilight zone”-effect : de oude meerderheid is er niet meer, de nieuwe is er nog niet. In gedachten zitten heel wat mensen al op een andere stoel – of zelfs dat niet meer. Wie tot voor kort nog oppositieleider was, wordt nu aanzien als eerste schepen. En voelt zichzelf misschien ook al zo. Op de agenda staan alleen wat lopende zaken en veel commentaar wordt daar niet bij gegeven. De raad was dan ook in een recordtempo afgelopen. Gelukkig was er vooraf de uiensoep van 11.11.11 om wat leven in de brouwerij te brengen !

Eigenlijk is de periode tussen 8 oktober en 2 januari onnodig lang. Waarom mogen de gemeenten waar de coalitievorming rond is, niet eerder met een nieuw college van start gaan ? Maar daarvoor moet het (nieuwe) gemeentedecreet gewijzigd worden. Dat zou op zich geen slechte zaak zijn, dan kan er meteen ook een procedure voor die meerderheidsvorming worden vastgelegd (ik heb hier al eens naar Nederland verwezen voor iets soortgelijks). Nu, het gemeentedecreet wijzigen heeft ook nadelen, natuurlijk. In Wallonië bepaalde men dat de persoon die op de lijst van de grootste partij (die deel uitmaakt van de meerderheid) het meeste stemmen haalt, ook burgemeester mag worden. Dat zorgt nu in Charleroi voor problemen : in plaats van de tweede PS-er (die per ongeluk het op één na meeste stemmen haalt) zegt het gezond verstand dat er beter iemand van CdH of MR burgemeester zou worden. Wettelijk kan dat nu helemaal niet. En tussentijdse verkiezingen kunnen ook niet. Op papier zag het er wellicht nochtans ook logisch uit…