Tom Bevers

Het Belgische EU-voorzitterschap heeft me de voorbije maand behoorlijk opgeslokt. Twee conferenties, en tussendoor een reeks vergaderingen die bijzonder boeiend maar wel tijdrovend waren. Door de “green jobs” conferentie die we in Terhulpen organiseerden heb ik ook de gemeenteraad gemist. Dat ik diezelfde middag op het tv-journaal ben geweest, maakt dat natuurlijk niet goed. Al had de raad wel een lichte agenda. En vond ik de combinatie vice-premier / Europees commissaris / ik wel een goede keuze van de VRT-Nieuwsdienst…

Daardoor zijn een aantal commentaren die ik hier had kunnen of willen schrijven natuurlijk blijven liggen. Ik ga dat een beetje goedmaken met enkele korte bedenkingen…

Op 25 september organiseerden we met N-VA/PLE een opleiding “ruimtelijke ordening”. Ik vind het heel belangrijk dat we binnen onze lokale werking investeren in vorming. Ik heb in elk geval een aantal zaken bijgeleerd, in een materie die me van nature iets minder ligt maar wel essentieel is voor de toekomst van onze gemeente.

Op 2 oktober heeft Groen! zijn tweejaarlijkse “Keesje Mohammed”-prijs uitgereikt aan de mensen van PAT (Pleegouders Actie Tsjernobyl). Een terechte prijs voor de mensen die al vele jaren in de zomer een aantal Wit-Russische kinderen een mooie vakantie bezorgen. En natuurlijk symbolisch mooi voor de groenen, omdat zo de band kan worden gelegd tussen kernenergie en internationale solidariteit. De uitreiking werd zoals steeds een gezellige avond (met als hoogtepunt de onovertroffen groene tombola), waar we ook met drie gemeenteraadsleden van N-VA/PLE bij waren. Inhoudelijk en strategisch verschillen we soms van mening met Groen!, maar dat houdt ons niet tegen om vaak samen op te trekken. Wellicht geholpen door de vaststelling dat onze partijculturen ook wel bij elkaar passen.

Op 8 oktober was het één jaar geleden dat Gino Veraart overleed. Na een jaar is de leegte die hij achterliet in de Essense politiek nog lang niet opgevuld. Enkele cruciale debatten over de toekomst van onze gemeente zijn niet meer hetzelfde zonder hem, en het beleid dat eruit voortvloeit mist zijn energie.

Vandaag legt de Nederlandse regering de eed af. Het CDA heeft volgens mij een grote vergissing gemaakt door mee te doen met het minderheidskabinet met de VVD, ondersteund door Geert Wilders. Voor ongeveer 1/3 van de Nederlandse CDA’ers bleek te gelden dat zij vinden dat christen-democraten wel principes hebben. Voor de anderen bleek het machtsinstinct sterker. De nieuwe regering staat voor precies het verkeerde beleid : sociaal-economisch worden de nodige hervormingen in de koelkast gestopt, daarnaast wordt vooral de verdeeldheid in de samenleving benadrukt. Ook de rechts-liberale VVD laat overigens zien dat zij vooral rechts is, en veel minder liberaal. Niet zo verrassend dat een aantal prominenten de oversteek naar D66 hebben gemaakt.

Met het nieuwe kabinet-Rutte wint Nederland overigens wel overtuigend de Derby der Lage Landen. Van een nieuwe Belgische federale regering is nog lang geen sprake. De N-VA heeft er vorige week “de stekker uitgetrokken”. Terecht, want de Franstalige bereidheid om de cruciale knopen in de financiële architectuur van dit land door te hakken bleek al te klein. Al is er niet echt een alternatief is, zodat De Wever nu zelf moet proberen de patiënt te reanimeren die hij had afgeschreven. Ondertussen wordt er langs Franstalige kant steeds meer gesproken van hun plan B, dat neerkomt op een Waals-Brusselse staat (al dan niet als opstap naar Frankrijk). In de “ontboezemingen” die vorige week in La Libre verschenen stond daarover een interessant stukje : er sprak een lichte frustratie uit de vaststelling dat De Wever niet gewoon opstaat en de Vlaamse onafhankelijkheid uitroept. Om dan echt te kunnen onderhandelen en de Vlamingen voor het blok te zetten. In de hoop dat ofwel een partij als CD&V bijdraait, ofwel Vlaanderen (of wat er na referenda rond de taalgrens van overschiet) tot een soort internationale paria maakt.

Kijk, zo dom is De Wever volgens mij dus niet. Ik geloof ook niet in de theorie dat de internationale gemeenschap ooit de onafhankelijkheid gaat erkennen van een staat (in caus Vlaanderen) die daar zelf niet om gevraagd heeft, gewoon “omdat er met die mensen niet meer te werken valt”. Wie eenzijdig België wil opheffen –of de mogelijkheid daartoe wil openen–, moet een parlement vinden dat zichzelf soeverein verklaart. Wat mij betreft, en dat heb ik in 2007 al tegen enkele mensen gezegd, moet de Franse gemeenschapsraad dat dan maar doen, als ze er echt genoeg van hebben. Maar zo ver zie ik het niet komen : zodra de PS beseft dat De Wever zich niet gaat laten vangen, en dat CD&V vooralsnog niet klaar staat om een bocht van 180% te maken, is een redelijk akkoord volgens mij niet zo ver meer verwijderd. Kerstmis ?

Tenslotte nog even over het Kanaal kijken : de Britse Conservatief-Liberale regering heeft de wittebroodsweken ondertussen achter de rug, en de coalitie blijkt stevig genoeg. Dat er bij de LibDems af en toe gemord wordt, is onvermijdelijk en wordt in de hand gewerkt door de minder gunstige peilingen. Maar uiteindelijk heeft de partij volgens mij op lange termijn baat bij deze machtsdeelname, die een deel van haar programma verwezenlijkt én hen als bestuurders op de kaart zet. De Labour-oppositie koos vorige week voor de verkeerde van de Miliband-broers (Ed, en dus niet David) als leider, wat mij betreft iets te ver links van het centrum waar Labour het verschil moet maken. Maar hem onderschatten zou ook niet meteen verstandig zijn. Een goed bestuur heeft een goede oppositie nodig, en daar kan Milliband wellicht wel voor instaan.

Twee dagen na elkaar naar de parochiezaal van Nieuwmoer… Gisteren voor de jaarlijkse quiz in het kader van de Maatjesfeesten, zoals altijd voortreffelijk in elkaar gestoken door Gino Van Oers. Eergisteren voor de informatieavond die Kalmthout en Essen organiseerden over het project om vier windmolens in en rond industrieterrein De Rijkmaker in te planten.

Een goed initiatief van de twee gemeentebesturen. Wel jammer dat ze daar in Kalmthout het “Essens uur” niet respecteerden, zodat ik de eerste tien minuten heb gemist. Al denk ik niet dat dat veel verschil heeft gemaakt. Toen ik binnenkwam, waren de partners in het windmolenproject met hun toelichting begonnen : Mega-Windy -prachtige naam- dat 75% van de investering voor zijn rekening wil nemen, en Ecopower dat de rest bijdraagt. Aangezien Ecopower een coöperatieve is, kan via die weg trouwens iedereen meedoen.

Dat Ecopower iets van windmolens kent, was voor mij al geen geheim meer. Professioneel werd op vragen geantwoord, en werden misverstanden weerlegd. Maar het is vooral de combinatie met de Kalmthoutse ondernemers van Mega-Windy die het geheel ijzersterk maakt. Zij kennen de situatie ter plaatse, wat geruststellend werkt. En ze kunnen natuurlijk ook niet worden weggezet als wereldvreemde groene jongens, integendeel.

De vier windmolens, één in Essen en drie in Kalmthout, komen op een geschikte plaats. Als Vlaanderen Rusland zou zijn, zouden ze natuurlijk veel verder van de bewoonde wereld kunnen worden geplaatst. Maar de Kleine Aa is de Wolga niet, en dan is Rijkmaker geen slechte locatie. Bovendien zowat de enige plaats die het voor Essen en Kalmthout mogelijk maakt om op het eigen grondgebied zichtbaar voor groene stroom te kiezen. Voor Essen, met een traditie van “eigen stroomvoorziening”, een mooie nieuwe kans.

Uiteraard kwamen er bedenkingen en vragen naar boven. Wat mij betreft werden ze degelijk beantwoord, al vond ik de toezeggingen voor het vermijden van lichthinder een beetje vrijblijvend. Het kwam neer op “bel ons, en we komen het oplossen – of we leggen de windmolen stil”, maar dat is me net iets te veel… Mega-Mindy. Wellicht kan daar nog eens naar gekeken worden.

Dat neemt zeker niet weg dat ik een sterk economisch en ecologisch project zag. De N-VA/PLE-fractie heeft nog geen standpunt bepaald, maar ik ga er voor pleiten om een positieve houding aan te nemen. Wat mij betreft moeten Essen en Kalmthout “ja” zeggen – en ondertussen uiteraard blijven waken over een zo minimaal mogelijke hinder.

Overigens heb ik ook de “(acting) chairman of the Working Group on Employment and Climate Change of the Employment Committee of the European Union” geraadpleegd. Deze morgen, in de badkamer. Hij vond het óók een goed project, en hoopt dat Europa nog veel meer dan vandaag een voortrekkersrol gaat spelen op het vlak van CO2-arme energie. Het zou mooi zijn als Essen daar een steentje aan zou kunnen bijdragen.

Wie aan politiek doet, vertrekt daarbij vaak vanuit een gevoel van verontwaardiging : iets in de samenleving loopt niet zoals het zou moeten. Daarom moeten er dingen veranderen (of bestaande zaken moeten juist worden bevestigd of versterkt, dat kan ook). Verontwaardiging over wat er in Pakistan gebeurt zonder dat de wereld wakker schiet, over ellenlange discussies over nochtans evidente aanpassingen aan de Belgische staatsstructuur, over een absurde toeslag die de NMBS heft op internationale tickets.

En in de gemeentepolitiek ? Daar ook, ja. Soms zit het in een klein hoekje. Ik vraag één tot twee keer per maand allerlei stukken op die ter bespreking aan het college zijn voorgelegd. Ik ga daarvoor af op het verslag van de collegevergaderingen, maar daar kan je niet altijd veel uit afleiden. Dus moet je soms je intuïtie volgen.

Zo kreeg ik vandaag een nota over het dierenparkje in het Sportpark onder ogen. Met deze passage :
“De veearts trof:
– Een damhert aan dat met zijn gewei gekneld zat;
– En drie jonge damherten waarvan een al zeker een paar dagen dood omdat -zo deelt hij me mee -er ruim een halve kg wormen opzaten. Het tweede hertje was aan het doodgaan. Het derde was nog fit.”
Minder dan twee weken later volgt dit :
“(de veearts) ging ter plaatse en trof er een dood geitje aan. De andere hadden diaree en heeft hij ontwormd. Een bijkomende vaststelling was het ontbreken van drinkwater.”

Het gemeentebestuur (“wij”, moet ik als raadslid eigenlijk schrijven) laat hertjes en geitjes voor dood achter. We wachten tot er klachten komen om ze water en eten te geven. Blijkbaar.

Ja, er zijn ergere dingen in de wereld, véél ergere. En toch is dit zonder meer schandalig. Te meer omdat het niet de eerste keer is dat er hier problemen zijn.

Gelukkig zijn er in dit soort omstandigheden ook mensen aan het Heuvelplein die hun verantwoordelijkheid nemen en toch (hoewel het hun taak niet is) iets doen. Maar het is hoog tijd dat er ook op politiek niveau, in het schepencollege, wordt opgetreden. Quousque tandem abutere, Catilina, patientia nostra ?

Op mijn tekst “Grootkruis of Rood Kruis” kreeg ik de onderstaande reactie van Jeroen Clous, die ik (met zijn toelating) hier graag publiceer.

Beste Tom,

Het zal je wellicht niet verbazen, van iemand waarvan je gewoon bent zijn huiswerk goed te maken, dat ik met heel veel aandacht je artikels heb gelezen op je persoonlijke website.

Eerst en vooral voelde ik me gevleid “je vriend” genoemd te worden. Voor wie beweert dat je in het politieke vak geen vrienden maakt, … daarvan bewijzen wij het tegendeel. Ik hoop dat dit ook in de toekomst zo zal blijven, waarbij het wederzijds respect niet in verval raakt.

Doch kan ik niet anders om mijn reactie te geven op je artikels. Wellicht heeft de passage waarin je mijn initialen onomwonden verbindt als zou ik christelijk bloed in mijn aderen hebben stromen, mij het meeste verongelijkt!
Hier verwar je toch wel echt mijn loyaliteit t.o.v. de coalitie (waarvan ik één van de grondleggers was) die je redelijkerwijs mag verwachten.

Voorts vind ik je weergave erg éénzijdig. Zo rep je bij voorbeeld geen woord over het verlaten van de raadsleden van de OCMW-raad wanneer de sociale dossiers aan bod moeten komen, maar schroom je niet woorden in de mond te nemen als “politiek fatsoen”! Ik vrees dat ik hier een ander beeld van heb. Evenmin zou ik dit met opgeheven hoofd doen en betuigd het niet van “respect voor de instellingen van de lokale democratie”. Meer nog, ik zou een OCMW-raad zeker niet willen vergelijken met “het speelveld”.

Ik kan niet anders zeggen dat, en ik geloof dat ik ook namens sp.a mag spreken, ik ook niet gelukkig was met de gang van zaken maar jullie hebben het circus (=opzet geslaagd!!!) compleet gemaakt.

Ik nodig je hierbij uit om nogmaals mijn tussenkomst op de raad van 16 juli l.l. nogmaals te lezen (Ik neem aan dat je in het bezit bent van de notulen, anders stuur ik je ze graag toe.).

Je zal zien dat ik een verklaring geef voor het feit dat wij de verkiezing tot voorzitter van Maria Ansoms verdedigden om zo de politieke spelletjes te stoppen (waar overigens sp.a zich volledig heeft van gedistantieerd) om de goede werking van het OCMW te verzekeren. Ik geloof niet dat je daarmee mij kunt of mag beschuldigen dat ik mijn integriteit zou verloren hebben.

Even goed, ik verwacht van niemand noch bloemen, noch kransen… Als je je daarbij toch nog geroepen voelt om mij te huldigen, laat het mij dan maar weten, ik zal gaarne aanwezig zijn voor zover je mij kan garanderen dat wanneer er met bloemen wordt gegooid, het zonder pot zal zijn.

Mijn kameraadschappelijke groeten.
Jeroen Clous
sp.a – fractieleider OCMW

Het enige commentaar dat ik wil geven gaat over de sociale dossiers : die konden op de zitting van 13/7 volgens ons niet meer wettelijk behandeld worden. Waarnemend voorzitter Brigitte Bouvé (Open Vld) heeft diezelfde avond de meest dringende beslissingen zelf genomen, en alle dossiers zijn minder dan drie dagen later, op 16/7, alsnog besproken.

De visie van Ludwig Caluwé (CD&V-fractieleider in de gementeraad) op deze gebeurtenissen staat hier te lezen. Hopelijk blijkt zijn belangstelling voor het OCMW niet eenmalig.