…and sent him homeward, tae think again

…and sent him homeward, tae think again

Eén van de grote verdiensten van de Britse Labourregering is de instelling van regionale parlementen en regeringen in Wales, Noord-Ierland (waar het volgende week terug van start gaat) en in Schotland. De ironie van het verkiezingslot wil dat enkele dagen na de tiende verjaardag van Blairs eerste verkiezingszege de Schotse verkiezingen een (nipte) nederlaag voor Labour betekenen.

De nationalistische SNP wordt de grootste partij, al is een nieuwe coalitie nog niet meteen gevormd. Maar hopelijk krijgen Alex Salmond en de zijnen de kans om te tonen dat ze degelijke bestuurders zijn en krijgen de Schotten binnen enkele jaren bij referendum de keuze of ze al dan niet binnen het Britse staatsverband willen blijven. Al is de winst in dat referendum nog lang niet binnen, het zou een belangrijke signaalfunctie zijn binnen de EU : geen staat is voor eeuwig (geen tronen blijven staan !), ze moet een meerwaarde voor de burgers hebben en kunnen aantonen. Dat laatste geldt overigens niet alleen voor België, maar ook voor de Vlaamse staat, zoals die nu al bestaat en zoals die nog steeds in opbouw is.

Nog eens de scouts

Nog eens de scouts

Blijkbaar is er bij Scouts en Gidsen Vlaanderen (voorheen VVKSM) kritiek op de overstap van verbondscommissaris Rudy Verhoeven naar CD&V. Ondermeer op de timing, zo kort na de eeuwfeestviering. Ik kan niet verdacht worden van overdreven veel affiniteit met CD&V, maar Verhoeven heeft wel een punt als hij zich afvraagt wanneer hij het dan wel had moeten bekendmaken. En het blijft vooral heel belangrijk dat mensen uit de jeugdbeweging kansen krijgen en grijpen in de politiek. Daar zouden de scouts ook blij mee moeten zijn. En de partijkeuze… volgende keer beter. Al toont de openheid naar Verhoeven toe toch aan dat CD&V niet meer helemaal de oude CVP is.

Gemeend

Gemeend

Gisteren vergaderde de Plangroep in het kader van de opmaak van het Lokaal Sociaal Beleidsplan. Een goede vergadering, en het planningsproces verloopt tot nu toe ook goed. Al hoop ik dat er op het einde ook doortastende conclusies zullen worden getrokken.

Eentje heb ik er al gemaakt. Tijdens de eerste gemeenteraad pleitte ik ervoor om de OCMW-voorzitter toe te voegen aan het schepencollege, tijdens de tweede stelde ik mee voor om de sociale toelagen (alvast, als eerste stap) over te hevelen van gemeente naar OCMW. Ik had nog meer gelijk dan ik toen al dacht.

La lutte finale

La lutte finale

1 mei. De Essense socialisten kunnen het voor het eerst vieren met eigen schepenen – dankzij decennia van grote inzet en enkele uurtjes koele berekening van het CD&V-bestuur. Ik gun het hen van harte. En reken erop dat ze alsnog) het maximum uit die positie zullen halen.

1 mei. Ik stond zelf gisterenavond voor het eerst achter een microfoon op een podium in een zaal met (prachtige) rode affiches. Weliswaar enkel beroepshalve, als “expert” over de loonkloof tussen mannen en vrouwen. Ver van Essen dan nog, voor een Gentse Turkse vereniging (Turkse Gentse ?). Leuke babbel gedaan met parlementslid Annelies Storms (Spirit) die daar behoorlijk toevallig ook was. Had ze voordien, jaren geleden, enkel even gesproken tijdens een (uiteraard dramatische) VU-Partijraad. Ze vond oppositie leuker dan meerderheid, en lokale politiek leuker dan nationale. De Essense politieke situatie leek haar in dat opzicht trouwens erg boeiend. Al zit Spirit in de Gentse gemeenteraad ook binnen de coalitie wel in een leuke positie – met drie raadsleden, een eigen fractie én nodig voor de meerderheid. Ze krijgt het moeilijk op 10 juni, maar heeft daar een vrij nuchtere kijk op. Redenen genoeg om haar heel veel succes toe te wensen.

1 mei. 10 jaar geleden won Tony Blair de Britse verkiezingen voor Labour. Jammer genoeg heeft progressief Europa onvoldoende naar hem geluisterd. Al geeft Ségolène Royal de laatste dagen toch blijk van een behoorlijke dosis gezond verstand.

1 mei. Volgend jaar valt het samen met Hemelvaartsdag, en dus (!) wordt 2 mei ook een wettelijke feestdag. Alweer beroepshalve heb ik daarbij uiteraard geen commentaar.

100 jaar brandend vuur

100 jaar brandend vuur

De scouts bestaan 100 jaar, en vieren dat met een stevig feest in Brussel. Daarbij past natuurlijk een welgemeende “gelukkige verjaardag”. Omdat ik jeugdbewegingen heel belangrijk en waardevol vind. Omdat ik wel bewondering heb voor het grensoverschrijdende groepsgevoel van scouting, en voor hun tradities. Omdat ik ook wel een beetje jaloers ben op een beweging die (twee keer) het Koning Boudewijnstadion kan vullen.

Toch houd ik, zoals het hoort, uiteindelijk natuurlijk veel meer van de traditie waaruit ik zelf kom. Ik zou dat rationeel kunnen argumenteren, maar besef dat het uiteindelijk vooral een emotie is. Eens KSJ’er, altijd KSJ(-KSA-VKSJ)’er. Als ik de scouts vandaag één ding kan toewensen, is het ook dat : dat ze vooral zichzelf blijven. En zichzelf voortdurend heruitvinden in een veranderend Vlaanderen en een veranderende wereld.

Ondertussen aan de Elbe

Ondertussen aan de Elbe

Terug in Duitsland beland, voor het “Informelles Treffen des EU-Beschäftigungsausschusses” – kortweg EMCO. In Dresden. Mooie stad, zeker zo midden in de zomer… De historische Neumarkt werd de laatste jaren heropgebouwd -na het bombardement van 13 februari 1944 !- zodat er nu een gloednieuwe antieke kathedraal op prijkt. Wat wel een beetje een Efteling-effect geeft. Toch meer dan de moeite waard.

Maar ik wilde het eigenlijk over EMCO zelf hebben. Ik vind het boeiend hoe vergaderingen, afhankelijk van samenstelling en spelregels, tot besluitvorming komen. EMCO is op dat vlak een zeer interessant studie-object. De vergadering bestaat uit 28 delegaties (27 EU-Lidstaten en de Commissie) en beslist in principe in consensus. Theoretisch kan er wel gestemd worden, maar dat gebeurt niet. Als er gestemd zou worden, gebeurt dat met een gewone meerderheid, en die wetenschap is wel latent aanwezig in de vergadering.

Maar daaruit de conclusie trekken dat iedereen een gelijk gewicht heeft, is wat voorbarig. In de eerste plaats omdat EMCO de instellingen van de Europese Raad adviseert, en daar heeft ieder land een verschillend stemgewicht. Of zelfs een vetorecht. Ook los daarvan weegt de mening van Frankrijk sterker dan die van Malta, gewoon op basis van de grootte van het land. Al zijn er daarop ook weer corrigerende factoren : een actieve, deskundige delegatie krijgt een hoger soortelijk gewicht. De nieuwe Lidstaten wegen alsnog wat minder zwaar. Wie voorzitter is van de Unie of het binnenkort wordt, krijgt extra invloed. Landen zonder regering of in een soort interregnum (zoals Frankrijk nu) moeten dan weer wat inleveren.

Er spelen nog wat extra factoren. De voorzitter komt uit één van de Lidstaten, maar werkt in de eerste plaats naar een consensus toe. Toch speelt diens achtergrond natuurlijk wel een rol, ondermeer bij de agendasetting of in het net doen overhellen van een bepaalde keuze. Dan is er nog de Commissie : die heeft een eigen positie maar werkt ook in het “algemeen belang”. Ze kan sterk of zwak zijn, afhankelijk van de vertegenwoordigers en van de bevoegde commissaris – of van de Commissievoorzitter. De ene ziet ze al graag wat actiever dan de andere, en soms wekt ze een “één tegen allen”-reactie op. En ze kan veel meer middelen in de EMCO-werking investeren dan de gemiddelde Lidstaat. Bovendien heeft ze een historisch gegroeid recht op het “laatste woord” in vergaderingen, wat niet onbelangrijk is.

Dat EMCO er soms meer dan een volle dag over doet om een “opinion” van twee bladzijden te schrijven, is in die omstandigheden al bij al niet zo verwonderlijk. In de meeste gevallen is daar dan al een vergadering aan voorafgegaan waarin iedereen de eigen mening geeft, en waaruit dan vervolgens een ontwerptekst wordt gebrouwen. Waarna de “wording” van de tekst een half uur discussie kan opleveren over de vraag of een bepaald fenomeen nu al dan niet moet worden “addressed”, “reviewed”, “considered” “taken into consideration”. Waarbij een laatste factor een rol speelt : er wordt in het Engels gewerkt, zodat de Engelstaligen soms puur op linguïstische gronden kunnen argumenteren. Of soms ook verbaasd de discussie moeten aanhoren (de Britse naast wie ik zat vermoedde dat de vier termen hiervoor in het synoniemenwoordenboek allemaal naast elkaar staan – en suggereerde binnensmonds “abolished” als meest gepaste “synoniem”). Ondertussen zitten een aantal delegaties zich af te vragen wat dat dan vertaald in hun eigen taal zal geven.

Het heeft even geduurd om door te krijgen hoe je in dat soort setting de besluitvorming kan beïnvloeden, alle factoren incalculerend. Ik wordt overigens veelal niet geacht zelf iets te zeggen. Wie dus denkt mij ooit in de gemeenteraad te kunnen uitschakelen door enkele uren over één paragraaf te discussiëren, vergist zich. Als ik mag meepraten, houd ik dat desnoods nog veel langer vol…

Stratenplan

Stratenplan

De Essense gemeenteraad heeft een voorstel goedgekeurd dat mijn handtekening draagt, en dat is een primeur. Het is al lang niet meer de eerste goedkeuring van een voorstel waaraan ik heb meegeschreven, maar deze keer heb ik het ook zelf mee ingediend. Wel leuk, al vind ik een goed “kamikazevoorstel” zeker zo waardevol : een voorstel waarvan je vooraf weet dat het wordt afgewezen, maar dat de meerderheid dwingt duidelijk voor de eigen keuze uit te komen en ons zo toelaat om een helder alternatief te formuleren en/of dat op termijn misschien sommigen aan het denken zet. Ik heb er zo nog wel enkele in mij hoofd. Maar het is natuurlijk aangenaam dat de Essense straatnaamborden voortaan een woordje uitleg zullen meekrijgen over de naam van de straat, als gevolg van het voorstel Peeters-Bevers. Dat het om een samenwerking met een niet-partijgenoot gaat, is ook plezierig.

We haalden er als oppositie nogal wat voorstellen door gisteren, al draagt het ene dat gesneuveld is ook mijn naam, samen met die van Willy Hoppenbrouwers. Ik ga er geen seconde van wakker liggen – hoewel ik ervan overtuigd blijf dat de verkeersafwikkeling van de nieuwe wijk in de Molenakkerstraat met ons voorstel beter zou zijn geweest.

Maar zoals Philip na de raad terecht vaststelde, legt dit college (vooralsnog) meer openheid aan de dag tegenover oppositie-ideeën. Gaston Van Tichelt vond het daarbij een teken van wantrouwen dat in de oppositievoorstellen vaak een realisatiedatum staat ingeschreven. Hij heeft gelijk, maar dat wantrouwen heeft hij geërfd van zijn voorgangers. Ik hoop, met hem, dat hij het weggewerkt krijgt. De andere kritiek die we (expliciet of impliciet) kregen was dat we kleine voorstellen doen zonder op het totale kader te wachten. Dat argument is dan weer vaak onzin : waarom zouden we in vredesnaam op een klimaatplan moeten wachten om alvast spaarlampen in de kroonluchters te schroeven ? Nu, ook die spaarlampen werden dus goedgekeurd.

De agenda van de raad bevatte zeer weinig hete hangijzers, maar ook dan werd het vroeger wel eens bitsig. Dat was nu niet het geval. Bovendien is er een agendapunt goedgekeurd met een wisselmeerderheid : de rekening van de kerkfabriek van Statie kreeg alleen steun van CD&V, N-VA/PLE en VB. Ik ga er vanuit dat zoiets dus ook voor andere punten mogelijk wordt, en vond het dus alles bijeen een waardevolle raadszitting.

Tenslotte heb ik geleerd dat in Hoek de landbouwgronden naast de boerderijen liggen. Altijd goed om weten, natuurljk.

Beer

Beer

Enkele dagen Berlijn. Werk, maar toch tijd voor een bijzonder zonnig terrasje met collega’s. Die er voor een andere conferentie moesten zijn. Europees voorzitterschp zorgt voor druk programma bij de Duitsers. Prachtige stad, enkele jaren geleden grondig bezocht. Blijft me imponeren. Gelegenheid om mijn Duits wat op te poetsen. Erg interessante “peer review” over de interactie tussen werkloosheid en sociale bijstand (leefloon) in Duitsland. Zou me ook interesseren als ik er niet voor betaald werd. ’s Avonds aan tafel met prof. Madsen over flexicurity gesproken. Zegt waarschijnlijk niet veel, maar is toch zo’n beetje als “met Einstein over relativiteitstheorie gesproken”. Al is flexicurity nog wel van een andere orde, natuurlijk. Overigens ook over veldrijden gehad met Europese Commissie. Het moet niet altijd werken zijn. Daarom ook enkele uurtjes tussen vergadering en vliegtuig opgevuld met bezoekje aan Zoo. Was er bij vorige bezoek niet van gekomen. Mooie Zoo. IJsbeertje Knut niet gezien. De ouders die hem niet wilden wel. Waren duidelijk aan nieuwe baby aan het denken.

“Ich möchte ein Eisbär sein im kalten Polar, dann müßte ich nicht mehr schrei´n, alles wär so klar.” Neen, toch maar niet. Ik hou meer van de zomer. Zelfs in april. Het klimaat mag natuurlijk niet veranderen. Maar dit weer mag gerust tot september aanhouden…

Joepie

Joepie

Ik hoorde op de radio een enthousiaste 14- à 16-jarige vertellen over tientallen kilometers die ze de volgende dagen ging stappen. Zonder verdere uitleg wist ik het meteen : het is natuurlijk weer Joepie ! Joepie is de grootste en mooiste organisatie van KSJ-KSA-VKSJ. Een vierdaagse voettocht naar X voor de Sjo’ers, Simmers en Jonghernieuwers van de beweging. Dat zijn er zo’n 3.000. Joepie is jeugdbeweging op zijn allerbest. Eigentijds, met deze keer trouwens een mooi Joepielied, maar vooral tijdloos. Voor de 22e keer. Een scenario dat elke keer weer bijzonder professioneel en met een massa vrijwilligers wordt overgedaan.

Zelf ben ik alleen als Jonghernieuwerleider meegestapt. In Joepie 17. Omdat toen ik nog lid was KSJ Essen jammer genoeg het contact met de nationale en provinciale werking wat kwijt was geraakt. Nu, ook als leider was het fysiek een behoorlijke uitdaging. Een 100-tal kilometers stap je niet zomaar, ook al krijg je vier dagen tijd. Waarbij je de weg ook nog moet zoeken aan de hand van de meest inventieve tochttechnieken. Al zijn we voor zover ik mij herinner niet echt verloren gelopen. Wat ook net iets eenvoudiger is als je niet bij de allersnelste groepen hoort…

De “KSJ-kick” die je krijgt wanneer je met zijn allen samen in X aankomt, is moeilijk te beschrijven. Ik ben ervan overtuigd dat een behoorlijk stuk leidingsengagement dáár in X ontstaat. KSJ-KSA-VKSJ doet er trouwens goed aan stevig te investeren in net die leeftijdsgroep (en de iets jongere 11- tot 13-jarigen).

Voor wie denkt “X ? Iedereen zal dat toch wel weten” misschien toch nog even meegeven dat het geheim van X schenden in KSJ echt “not done” is. De geheimhouding gaat ver. Ik herinner me dat we met de Beheerraad vergaderden tegelijk met de werkgroep die Joepie 20 voorbereidde. Zij zaten in een lokaal met een grote tafel met allerlei stafkaarten naast elkaar, om de tochten uit te werken en de verschillende slaapdorpen te kiezen (veronderstel ik). Zelden zoveel boze blikken gezien als toen ik onverhoeds even door hun vergaderruimte wilde passeren. Alsof ik als kaartanalfabeet vanop een meter of tien ook maar iets zou hebben kunnen ontcijferen. Ik was op dat moment overigens als voorzitter van de vzw de juridische eindverantwoordelijke van de hele organisatie (toen gelukkig niet te veel bij stilgestaan). Om maar te zeggen : de geheimhouding gaat voor alles, X is X. In de voorafgaande weken wordt er dan ook vergaderd over het gemeentebestuur van X waarnaar brieven moeten worden geschreven…

Zolang er KSJ-KSA-VKSJ (al dan niet ooit onder een meer hanteerbare naam is) zal er Joepie zijn. Zolang er Joepie is zal er KSJ-KSJ-VKSJ zijn. En elke twee jaar in de paasvakantie zal de radio, de tv of de krant me er hopelijk even aan herinneren dat nieuwe generaties met nieuwe schoenen en nieuwe inzichten ónze paden bewandelen. Ze gaan dat goed doen, zeker weten.

At your service

At your service

Ik ben nog eens op de OCMW-raad geraakt, al strooide de trein bijna weer roet in het eten. Nu, deze keer kon de NMBS er heel duidelijk niets aan doen : in Mechelen sukkelde een reiziger op vooralsnog onverklaarbare wijze onder de trein.

De raad besliste een aanvraag in te dienen om tien bijkomende serviceflats te bouwen aan de bestaande residentie Mastbos. Al bij al een wijze beslissing. Omdat de voorwaarden waaronder dat kan veranderd zijn. Terecht wees de OCMW-voorzitter erop dat de dagprijs nu geïndexeerd is én dat men ook bij de Vlaamse overheid tot het besef is gekomen dat de voorwaarden om erkende serviceflats te bouwen financieel onvoldoende aantrekkelijk waren. Twee jaar geleden werd er ook al gepleit voor nieuwe flats, aan de toenmalige voorwaarden (zowel de prijs zoals die in Essen vastlag als vooral de onaantrekkelijke financieringscondities via Serviceflats Invest) vond ik dat onverantwoord. Ik was blij te horen dat ook de grote voorstanders van toen tot dat besef zijn gekomen. Altijd leuk om (achteraf) gelijk te krijgen – al stond ik toen overigens zeker niet alleen met mijn mening. De oppositie beschikt vaak niet over meer dan wat olie om hier en daar een radertje te smeren en over wat zand om er sommige het vlotjes draaien te bemoeilijken. Ik ben blij dat ik in dit geval een beetje zand heb gestrooid…

Maar nieuwe zelfbedruipende serviceflats aan de huidige voorwaarden zijn zeker zinvol voor onze gemeente (wie het minder breed heeft kan daarbij natuurlijk op een extra steuntje van het OCMW rekenen). Het had nog goedkoper gekund door helemaal zelf te bouwen, maar daarvoor waren de randvoorwaarden niet vervuld en zoals Thomas Dekkers terecht opmerkte deed dat de balans toch opnieuw in de richting van Mastbos overslaan. Al bij al denk ik dat er een verstandig besluit uit de bus is gekomen – ik hoop wel dat het OCMW maximaal voor een zelffinanciering zal kiezen. Maar zowel de bouw als de verdere invulling gaan door het personeelsteam, door de voorzitter en de raad (met een belangrijke rol voor serviceflats-specialist Jan Goosen) degelijk en bekwaam worden aangepakt, daarvan ben ik overtuigd.