Spyckers op laag water ?

Spyckers op laag water ?

Deze morgen werd De Spycker voorgesteld, het jaarboek van de Essense Heemkundige Kring. Waarvan Guy Van den Broek vorig jaar hoofdredacteur werd. Op het lijstje van auteurs staan naast Guy ook Rudi Smout en Thomas Dekkers. Reden genoeg om zelf de pen nog eens te voelen kriebelen. Alleen jammer van die slechts “24 heures dans une journée, 86.400 secondes” waarover Axelle Red zingt.

Eigentijdse heemkunde brengen is een uitdaging. Ik heb de indruk dat ook de voorzitter van de Heemkundige Kring, Jan Suykerbuyk, en een aantal bestuursleden dat beseffen, net zoals Guy. Maar tussen droom en daad staan misschien geen wetten maar dan toch praktische bezwaren en heel wat gevoeligheden in de weg. Waarvoor ik alle begrip heb. Toch is het verleden van onze gemeente te belangrijk om er géén toekomst aan te geven. Waarbij keuzes zich zullen opdringen : niets moet blijven omdat het altijd zo geweest is. Als een museum een “museummuseum” dreigt te worden, moet erover nagedacht worden, om maar iets te noemen. Een gemeentebestuur kan en moet soms een katalysator durven spelen om mensen op weg te zetten bij het maken van keuzes. Dat kan alleen als het ook zélf kan en durft kiezen…

De Spcyker is een sterk product dat terecht de weg vindt naar veel lezers in Essen. Maar een goede heemkundige werking vertrekt voor mij in de eerste plaats vanuit een stevig archiefbeleid – en dat is naast werk voor de Heemkundige Kring voor een deel ook een publieke taak waarin een gemeentebestuur dus een rol kan en moet spelen. Een voorstel dat we tijdens de vorige legislatuur hierover uitwerkten met Groen! en met de huidige burgemeester, haalde het toen niet. Misschien is de tijd stilaan rijp voor een nieuwe gedachtenwisseling.

De bibliotheek verkocht vandaag een stuk van de eigen collectie. Daarbij ook Spyckers en hun voorloper, de “Gedenkschriften”. Ik weet het ook maar omdat ik toevallig iemand tegenkwam die ze gekocht heeft. Is men er zeker van dat de Heemkundige Kring of een andere archiefinstelling deze uitgaven wel bezit ?

Halfjaarlijks

Halfjaarlijks

De gemeenteraadsverkiezingen zijn vandaag precies een half jaar geleden. 8 oktober 2007 wordt sowieso een dag die ik nooit meer zal vergeten, met een gedeelte “vóór” (de uitslag) en een deel “ná”. Ik was naar verluidt even helemaal van de kaart toen de uitslag zeer plots op het scherm verscheen. Je zou van minder.

Terugkijkend ben ik natuurlijk trots op het resultaat en op de succesvolle campagne, en vooral op de sterke en hechte ploeg die we eigenlijk op vrij korte tijd bijeenbrachten. Maar ik ben nu vooral gelukkig met de kansen die we dankzij dat resultaat krijgen om degelijk werk af te leveren in het gemeentehuis. We wegen op de besluitvorming en zijn een efficiënte waakhond voor het schepencollege. Met een fractie van vijf -met vijf verschillende mensen met elk hun eigen talenten en interesses- hebben we natuurlijk ook de middelen om sterk aanwezig te zijn op de verschillende terreinen waarop het politieke “spel” wordt gespeeld. Het is een ongelooflijke luxe om vast te stellen dat we toch op een commissie vertegenwoordigd zijn, ook al is één van onze commissieleden ziek.

Soms krijgen we nog wel eens de vraag of we het niet erg vinden dat we niet bij de meerderheid zijn. Dat is niet onze keuze, maar in de eerste plaats die van CD&V – overigens hadden zij het democratische recht om die keuze te maken, dat zal je me niet horen betwisten. Ik ben er natuurlijk van overtuigd dat het voor Essen veel beter zou zijn geweest als wij wel mee in het schepencollege zouden zitten (dat meen ik echt, niet alleen als “politieker”). Maar met CD&V zouden we hoogstwaarschijnlijk niet tot een akkoord zijn gekomen : inhoudelijk stel ik vast dat ze 8 oktober onvoldoende begrepen hebben, en de lat zou bij ons op dat vlak behoorlijk hoog hebben gelegen. En over mandaten kan je discussiëren, maar wel binnen redelijke grenzen. Wellicht zou het gewoon niet zijn gelukt, wat CD&V misschien (ook) vooraf al aanvoelde.

Bovendien deden we mee aan de verkiezingen om een sterke vertegenwoordiging te krijgen in de gemeenteraad, en er is geen enkele reden -integendeel- om ontevreden te zijn dat dat ook gelukt is. In een democratie is een stevige oppositie trouwens essentieel. Om de meerderheid bij de les te houden en te controleren, om de gaten die er dreigen te vallen dicht te rijden, om thema’s te agenderen waaraan ze misschien niet dachten, om te vermijden dat hun timing steeds het ritme aangeeft en om de stem te zijn van wie of wat in hun visie minder aan bod komt. Met een fractie van vijf kunnen we op dat vlak heel wat werk verzetten.

Ook omwille van de manier waarop de huidige situatie me toelaat om werk, privé-leven en politiek te combineren voel ik me wel goed in mijn politieke vel. En blijft 8 oktober 2006 wellicht nog lang een bijzonder aangename herinnering…

De laatste show

De laatste show

Open VLD vindt geen behoorlijke plaats op haar Kamer- noch Senaatslijst voor Fons Borginon. Wegens zeer bekwaam maar geen stemmenkanon. Eerder overkwam Greta D’Hondt bij CD&V iets soortgelijks. Nochtans weet ik dat zij op het vlak van het werkgelegenheidsbeleid goed weet waarover ze spreekt en een meerwaarde is voor de Kamer. Zoals Fons dat is op het vlak van justitie, en als fractievoorzitter. Ook Lionel Vandenberghe (Spirit) moet zijn zitje wellicht opgeven.

Dat ik Borginon bijzonder waardeer, heb ik hier al eens geschreven. Voor de manier waarop hij de VU-splitsing heeft afgerond, bewonder ik hem zelfs. Ook nu blijkt dat waarin een bescheiden politicus groot kan zijn : van hem geen natrappen naar zijn partij of zijn collega’s. Iemand met zijn klasse en zijn bekwaamheid verdient in elk land een zitje in het parlement.

Maar niet in het onze. Door de provinciale kieskringen, en ook wel omdat ze al te gemakkelijk ten prooi vallen aan korte termijndenken, worden partijen gedwongen keer op keer met grote kopstukken en/of witte konijnen uit te pakken. Die branden zich vervolgens snel op, of krijgen nooit de kans om ook inhoudelijk tot toppers uit te groeien. Ik vrees dat de Vlaamse politiek zich hiermee in een doodlopende straat bevindt. De kleinere kieskringen van vroeger hadden als voordeel dat wat meer plaatselijke kopstukken (genre Jos Ansoms) ook in het parlement raakten, één Vlaamse kieskring zou maken dat de partijen met vier à vijf grote namen op de lijst zouden volstaan (zie het Nederlandse voorbeeld) en verder ook voor inhoudelijke sterke en gespecialiseerde parlementsleden zouden kunnen kiezen. Maar naast het kiessysteem speelt ook de mentaliteit een rol : er wordt neergekeken op het parlement en er wordt vaak geen echt debat mogelijk gemaakt, zodat parlementslid worden onvoldoende aantrekkelijk is. Zelfs voor wie fractieleider is van de grootste regeringspartij (de lezer vindt hier tussen de regels de verwijzing naar een degelijk maar ook al enigszins kleurloos Essens parlementslid). Dat parlement heeft het ook zelf gezocht trouwens, doordat vooral wie in de meerderheid zit het ambt van volksvertegenwoordiger als het reservebankje voor de regering beschouwt en dus vooral braaf ja zit te knikken.

Dat ik ook Lionel Vandenberghe waardeer, bleek uit mijn verkiezingsfolder. Zijn komst vond ik destijds een keerpunt voor Spirit. Als de Senaat al enig nut heeft, is het om mensen zoals hem een forum te geven.

Overigens wordt 10 juni ook de grote test voor de beslissing van de VU uit 2001 om de partij op te splitsen. De Volksunie was de facto een kartel van regionalistische links-liberalen en van gematigd-conservatieve nationalisten. Maar omdat het niet om een kartel maar om één partij ging, waarbinnen de tegenstellingen werden uitvergroot en personenconflicten (al dan niet kunstmatig opgeklopt) de samenwerking bemoeilijkten, viel de partij uiteen. In twee stukken, maar ook in een brede diaspora over het gehele politieke landschap heen. De verkiezingen van 2003 en 2004 verliepen succesvol voor respectievelijk Spirit en de N-VA, en ook de uitgezwermden wisten zich te handhaven.

Maar het handelsmerk van de VU was altijd al meer het programma en de bekwaamheid van de mandatarissen dan hun individueel electoraal potentieel (cfr. ook het lot van een Annemie Van De Casteele of een Herman Lauwers, of van Danny Pieters). Dat dreigt zich nu te wreken, zowel op Spirit en N-VA als daarbuiten. Vanaf nu kijken de moederpartijen niet meer naar de reizigers, maar naar de stemmen in hun bagage.

Na 10 juni stelt zich de vraag hoe zwaar de ex-VU inhoudelijk zal wegen op de regeringsonderhandelingen. Kan Spirit daarin op één of andere manier een meer dan symbolische rol spelen (bijvoorbeeld op sociaal-economisch vlak) ? Lukt het de N-VA om aan de onderhandelingstafel te mogen aanschuiven en gaat CD&V daarbij niet te snel overstag door in te stemmen met een beperkt communautair pakket in ruil voor een regeringsdeelname ? Wat is de reële VU-inbreng in de verschillende politieke families waarover we zijn uitgezwermd ? Misschien moet VU-voorzitter Borginon (!) in september, 6 jaar na de splitsing, de Partijraad eens opnieuw samenroepen. Om een balans van de niet-VU op te maken. En eventueel eens voorzichtig na te denken over een kartel met onszelf. Zoiets kán werken (de lezer vindt hier tussen de regels…).

Allez Gerard

Allez Gerard

Ik ben sinds gisteren terug van een kort tripje naar Parijs voor een OESO-opdracht. Het viel me op dat je in het straatbeeld zeer weinig merkt van de presidentsverkiezingen, maar misschien heeft dat te maken met de plaatselijke wetgeving op de verkiezingsuitgaven- en propaganda. Wel grappig is dat de tv alle kandidaten even lang aan bod moet laten komen. Wat tot kunstmatig lange gesprekken met volstrekt kanslozen leidt, die dan vooral moeten antwoorden op vragen over wat zij vinden van Sarkozy, Royal en Bayrou. Ik begrijp de redenering achter deze “égalité”-aanpak, maar op mij komt het allemaal nogal geforceerd over. De media lachen er ook zelf mee : “nu volgen onze verplicht 46 seconden over kandidaat X” waarbij de man vervolgens gewoon wordt getoond. Ook de grap erover in Les Guignols de l’Info (schitterend programma op het Franse Canal+ dat we hier dus niet kunnen zien) vond ik wel goed : Chirac die Sarkozy met de grond gelijk maakte, om dan te zeggen dat hij hem steunt. Zodat de tijd die zijn tussenkomst kost voor rekening komt van Sarkozy…

Daarnaast en zonder enig verband met het voorgaande vraag ik me af of er ook Franse films worden gemaakt zónder Gerard Depardieu. Of zou ook dat wettelijk vastliggen ?

Wegcijferen

Wegcijferen

Het moet ongeveer een jaar of tien geleden zijn dat ik voor het eerst aan het rekenen sloeg met de gemeentebegoting en het bijhorende financiële meerjarenplan. De eerste “Aha-Erlebnis” kwam er toen ik ontdekte dat het meerjarenplan niet zo moeilijk om te begrijpen is, nochtans voor wie er oppervlakkig naar kijkt : het gaat in essentie om één Excel-rekenblad. Waarna al snel bleek dat de enkelen in de politiek die er daadwerkelijk naar kijken dat veelal inderdaad ook zo oppervlakkig doen. Zodat het toen niet zo moeilijk bleek om met enkele cijfers een belastingvermindering te verantwoorden.

Met de jaren heb ik erin bijgeleerd, en heb ik ook geprobeerd wat dieper te graven. Een grondige blik op de begroting werpen en de nodige berekeningen uitvoeren kost al snel één tot twee dagen. Gelukkig vind ik dat wel boeiend, dit jaar nog meer dan anders omdat ik wist dat ik zelf het verhaal in de gemeenteraad mocht brengen en omdat ik ook zelf de nodige informatieve vragen kon stellen. Niet dat de samenwerking met Dirk de voorbije jaren niet goed zou zijn geweest, integendeel : wellicht heeft hij ons verhaal zelfs nét iets preciezer en “to the point” kunnen brengen dan ik. Maar toch “wat we zelf doen, vinden we net iets plezanter” (het zou het motto voor een nieuwe staatshervorming kunnen zijn).

Gisteren heb ik dus het woord gevoerd bij de begrotingsbespreking. Die mocht zo weliswaar niet heten : in het najaar mocht de vorige gemeenteraad van de (nieuwe) meerderheid niet over de begroting discussiëren, want toen was het een politiek neutraal werkdocument. Nu mocht er alleen over de (kleine) wijzigingen worden gediscussieerd (eventjes toch), want het was geen volledig nieuwe begroting. Vorig jaar kreeg Dirk het verwijt over de belastingen te hebben gesproken, gisteren kreeg ik hetzelfde verwijt. Wanneer het financiële beleid voor 2007 dan wel besproken had moeten worden, is me een beetje een raadsel.

Ik heb geprobeerd aan te tonen dat een belastingverlaging perfect mogelijk is. Dat klinkt altijd gemakkelijk uit een oppositiemond, maar zo eenvoudig wilden we er ons niet van afmaken en dus hebben we ons voorstel met de nodige cijfers onderbouwd en in de vorm van amendementen op de begrotings(wijziging) en het meerjarenplan gegoten. Die ik bij de start van de raad aan de voorzitter en de fractieleiders heb bezorgd. Wat me het verwijt opleverde dat ik dat vroeger had moeten doen. Ik ben nochtans niet helemaal gek geworden : in dat geval zou de meerderheid tijdens de zitting met allerlei cijfers (die we dan niet kunnen verifiëren maar er per definitie geloofwaardig uitzien) hebben teruggeslagen. Volgend jaar bezorgen we alles netjes vooraf, als we vooraf het volledige antwoord kunnen krijgen. En als wij ook beroep mogen doen op de dienst financiën voor het nodige rekenwerk. Anders behouden we het enige voordeel dat we wel hebben : het verrassingseffect. Overigens, van een schepen van financiën kunnen we toch verwachten dat hij ook de mogelijke alternatieve scenario’s heeft laten doorrekenen en dat hij de begroting dermate beheerst dat hij ook een idee heeft van de resultaten daarvan, niet ?

We zijn er overigens niet in geslaagd de meerderheid te overtuigen, wat me niet echt verbaast. Andersom hebben ze niet eens een poging gedaan om ons ongelijk aan te tonen…

Wel heeft één van onze amendementen nog tot een mooi staaltje politiek driebanden geleid. Geert en Kevin dienden een voorstel in om zonnepanelen te subsidiëren. Wat ertoe leidde dat Cis Dictus zijn voorstel over zonneboilers van enkele jaren geleden opnieuw kon bovenhalen, dat hij eerder in de meerderheidsbesprekingen blijkbaar niet erdoor had gekregen. Nu lukte dat wel, al moest hij daarvoor uiteindelijk óns amendement mee goedkeuren. Zodat de subsidie er formeel komt op voorstel van N-VA/PLE. Gelukkig is het niet belangrijk van wie het voorstel is, wel dat de Essenaar er de zon mee in haar of zijn bad kan brengen !

Tunnelvisie

Tunnelvisie

Deze morgen bleek het treintraject tussen Luchtbal en Berchem plots een heel stuk korter : de IC-trein Essen-Jambes had als eerste de “eer” om gebruik te maken van de tunnel. Tijdwinst zat er jammer genoeg nog niet in; integendeel, zowel deze morgen als vanavond zat er zelfs vertraging op mijn trein. Hopelijk wordt er snel optimaal gebruik gemaakt van de nieuwe infrastructuur om ook de reistijd en niet alleen de afstand in te korten.

Ik heb het “nieuwe” Antwerpen-Centraal dus alleen nog maar vanuit de trein op niveau -2 gezien, maar het ziet er best mooi uit – in het soort moderne architectuur met licht, glas en beton waar ik wel van houd.

Ondertussen vernam ik dat de NMBS ook een bijdrage op de rekening van Jasper Van Essen heeft gestort. Weliswaar niet als rechtstreekse compensatie voor mijn reizigersleed op de avond van de OCMW-raad over Jasper. Maar toch. En vorige week heb ik dankzij een vertraging een onhaalbare aansluiting gehaald die me 55 min. Brussel-Noord heeft bespaard. Ik ben dus vandaag een tevreden klant van de NMBS. Maar of dat ook zal blijven duren, is natuurlijk een andere vraag…

Europa 50

Europa 50

De Europese Unie vierde haar vijftigste verjaardag. Het feestje verliep enigszins in mineur, want de onzekerheid over de Europese Grondwet of het verdrag dat daarvoor in de plaats moet komen duurt voort. Wellicht is het wachten tot Gordon Brown de nieuwe Britse eerste minister is, en tot Frankrijk een nieuwe president heeft, om er een beetje beweging in te krijgen. En ook dan is het lang niet zeker.

Toch was het feest oververdiend. 50 jaar na het Verdrag van Rome staat er een organisatie die erop kan bogen voor een duurzame vrede in Europa te hebben gezorgd. De Unie zorgde bovendien voor een economische welvaart via een eengemaakte markt. De euro kwam er, en bovendien werd een unieke constructie voor internationale samenwerking opgezet die dag na dag op alle terreinen vruchten afwerpt. Maar we zijn het allemaal evident gaan vinden, veel te evident. En sommige politici hebben veel te snel de neiging om de schuld voor wat mis gaat of voor impopulaire maatregelen af te schuiven op een soort mythisch “Europa”. Zonder uit te leggen dat ze de beslissing op EU-niveau vaak mee hebben genomen. En zeker zonder de verdediging van het unieke en bij saldo uiterst succesvolle Europese project op zich te nemen.

Natuurlijk zijn er fouten en gebreken aan de Europese constructie. Het mag allemaal wat democratischer, met een sterker Parlement. Maar de ministers die nu de beslissingen nemen kunnen perfect ondervraagd worden door hun eigen nationale parlementen. Dat gebeurt systematisch in Denemarken, bijvoorbeeld, waar geen minister naar een Europese vergadering gaat zonder parlementair mandaat. In onze parlementen ligt er echter niemand wakker van Europa, zeer ten onrechte. Tenzij dus om er af en toe op af te geven, veelal in de vorm van één of andere mythe. Zoals die van het “te weinig sociale” Europa. Mij lijkt méér sociaal Europa vooral te bestaan uit meer steun voor de economie van de minder rijke gebieden, maar om één of andere reden wordt dat zelden ermee bedoeld.

En natuurlijk is de Europese Commissie een onverkozen maar zeer machtig orgaan. Ik zou de voorzitter ervan graag rechtstreeks verkozen zien, met bijvoorbeeld als voorwaarde dat de kandidaten een bepaalde ervaring moeten hebben als regeringsleider. Een verkiezing tussen pakweg Schröder, Barrosso en Prodi zou de nationale partijen en de kiezers verplichten ook eens over de grenzen te kijken. Maar de kracht van de Commissie nu schuilt in essentie niet in het feit dat ze niet verkozen is, wel in het zeer sterke (maar overigens vrij kleine) en naar mijn aanvoelen uiterst integere ambtenarenkorps waarop ze kan rekenen. Dat haar dat verweten wordt (met termen als “eurocraten”) zegt meer over de zwakte van haar tegenstanders. Het vertelt overigens ook een waarheid over ambtenaren die velen niet graag horen : hoe beter betaald ze zijn, hoe sterker ze (gemiddeld) presteren…

Licht gezien

Licht gezien

Een weekend met (weeral) veel politieke activiteit. Dinsdag bespreekt de raad een begrotingswijziging, maar omdat het de eerste is van de nieuwe meerderheid gaat het eigenlijk over een nieuwe begroting. En dat brengt natuurlijk wat cijferwerk mee om er gefundeerd op te kunnen ingaan.

Over centen gesproken : vrijdagavond mochten de “goede doelen” die gesteund werden door het burgemeestersfeest hun cheque ontvangen. Gaston was zo vriendelijk om alle raadsleden op de uitreiking uit te nodigen, en (slechts) één oppositielid maakte daarvan ook gebruik (niets beters te doen wellicht). Zodat ik er eigenlijk net iets meer dan de helft van alle kiezers vertegenwoordigde… Volgens Gaston draait het feest immers niet rond hem, maar ging het in de eerste plaats om de organisaties die gesteund worden : daar doet het organiserend comité het voor. Lovenswaardig (waarvoor mijn felicitaties), al vraag ik me toch af of hetzelfde comité even hard zou gewerkt hebben als pakweg “Willy in ’t licht” dit jaar het motto van het feest zou zijn geweest…

De opbrengst ging naar fluovestjes voor de Essense scholen, naar de spelotheek van de KAV-kinderopvang en naar twee projecten in Afrika : één in Kameroen en één in Ghana. Dat laatste onder impuls van Frans Schrauwen, die reageerde met een zowaar kort, krachtig en doorleefd dankwoordje. Zijn inzet voor (Essen en) de wereld heb ik altijd bewonderd, en eigenlijk hadden het project en Frans dit jaar de volledige opbrengst verdiend wat mij betreft.

Tussen de politiek door heb ik ook werk gemaakt van de website voor Essens nieuwste sportvereniging : de voorlopig nog enigszins naamloze rugbyclub. Om de link met het voorgaande te maken : ook in een andere Afrikaanse partner van onze gemeente, het Zuid-Afrikaanse Witzenberg, wordt er ongetwijfeld rugby gespeeld. Misschien een aanknopingspunt om ooit een sportief luik te breien aan de huidige bestuurlijke samenwerking ?

Si j’étais président de la République

Si j’étais président de la République

De Franse presidentsverkiezingen op 22 april (eerste ronde) worden een race met drie : de socialiste Ségolène Royal en de rechtse Nicolas Sarkozy moeten sinds enkele weken de centristische Francçois Bayrou (UDF) naast zich dulden. In een aantal peilingen is hij Royal al voorbijgegaan. Bovendien wijst alles erop dat Bayrou als hij de tweede ronde haalt erg veel kans maakt om die te winnen : tegenover Sarkozy met de linkse stemmen, tegenover Royal met de rechtse. Een opmerkelijke evolutie in het sterk op de links-rechts-tegenstelling georiënteerde Franse politieke landschap. Een Franse collega in EMCO voorspelde een klein jaar geleden “tussen de soep en de patatten” dat Bayrou president zou worden. Ik wist toen niet wie dat was, en in de peilingen scoorde hij ergens rond de 4 à 5%…

Ik zou het zelf moeilijk vinden om een keuze te maken. Instinctief ligt Sarkozy me niet : een erg autoritaire stijl, af en toe flirtend met populistische of zelfs extreem-rechtse standpunten. Royal vind ik dan weer behoorlijk verfrissend : een vlotte stijl die niet te veel gelijkenissen oproept met de klassieke partijbonzen van de Franse PS. Een vrouwelijke president zou natuurlijk een goede zaak zijn. En Bayrou is behoorlijk kleurloos.

Gemakkelijke keuze, ware het niet dat Frankrijk absoluut sociaal-economische hervormingen nodig heeft (en bovendien, als het regent in Parijs…). De enige kandidaat die daartoe bereid lijkt is Sarkozy. Royal leek bij het begin van de campagne een meer Blairistische koers te kiezen, maar keerde uiteindelijk terug naar het klassieke zeer conservatief-linkse PS-discours – het weze in een aantrekkelijke verpakking. Een beetje hervormen is niet hervormen, zodat Bayrou vanuit dit perspectief niet in aanmerking komt. Dan toch Sarkozy ? Qua “waarden en normen” heb ik er bijzonder weinig affiniteit mee, maar…

Ik ben geen Fransman, de keuze blijft me dus gelukkig bespaard ! En dat Chirac weg is, zal ik alvast geen moment betreuren.

Saint Patrick’s day in mineur

Saint Patrick’s day in mineur

De Six Nations zijn een echte thriller geworden, waarbij twee late tries beslissend werden. Ierland liet Italië op het einde van de wedstrijd terugkomen” tot 51-24. Frankrijk zou de winnaar worden indien ze in de kort daarna te spelen wedstrijd met een verschil van 24 punten of meer Schotland versloegen. Op het einde van de officiële speeltijd was de stand in het Stade de France 39-19, maar in het rugby wordt het spel niet stopgezet zolang het niet stilligt. Elvis Vermeulen (er speelt ook een Heymans in de Franse ploeg, of het familie is van de Essense Open VLD-fractieleider weet ik niet) raakte over de Schotse doellijn, maar of hij de bal op de grond had gedrukt was ook voor de scheidsrechter niet zo duidelijk. Die riep de hulp in van de (Ierse !) videoreferee, en de try werd toegekend (en vervolgens ook geconverteerd). 46-13.

Frankrijk winnaar, tenzij Engeland vervolgens met 57 punten verschil Wales zou verslaan. Maar voor de Welshmen is er één wedstrijd die te allen prijze niet verloren mag worden : die tegen Engeland. Onder impuls van fly-half James Hook hield Wales met 27-18 de overwinning in Cardiff. Zodat de Franse overwinning niet meer werd bedreigd, al verdiende Ierland de titel wellicht meer. Italië beëindigt het toernooi vóór Wales en Schotland, en dat is een historisch resultaat voor de Italiaanse vijftien.

Maar geen van de “six” gaf echt de indruk klaar te staan om in het najaar de landen van het zuidelijk halfrond -met Nieuw-Zeeland voorop- te verslaan. Al blijft de bal natuurlijk… ovaal.