Tom Bevers

De collega’s van CD&V hebben al gereageerd op de schorsing van de sporthalconcessie. Hun tekstbevat wel enkele vreemde gedachtenkronkels. In de eerste plaats worden de diensten van minister Bourgeois aangevallen. Maar het schorsingsbesluit is ondertekend door gouverneur Cathy Berx. Wij hebben in elk geval geen enkel contact gehad met de diensten van de minister, noch met die van de gouverneur. Misschien moet volksvertegenwoordiger Caluwé er de minister eens over interpelleren ?

Overigens heb ik in mijn brief niet eens de schorsing of vernietiging van het besluit gevraagd. Ik heb de minister en de gouverneur enkel verzocht om tussen te komen. Wat de gouverneur nu zeer doortastend heeft gedaan. Dat zal dan toch wel nodig zijn geweest, neem ik aan…

Daarnaast gaat het volgens CD&V enkel over een technisch probleem. Is dat zo ? Het AGB moet de energiekosten betalen aan de uitbater, maar het kan dat geld niet terugkrijgen van het gemeentebestuur. Dat kan het AGB in elk geval niet lang volhouden. Dan komt dus ook de uitbater in financiële problemen. Het AGB kan de rekening van de uitbater niet betalen, de uitbater kan de rekeningen van de energiebedrijven niet mee voldoen. Beide gaan dan failliet.

Je zou dan kunnen denken : “Dat gaat het gemeentebestuur niet laten gebeuren.” Maar de gemeente mag niet zomaar tussenkomen. De financieel beheerder van de gemeente mag niet zonder rechtsgrond geld betalen. Omwille van de BTW-wetgeving moet het AGB voor minstens de helft van eigen inkomsten leven. En de samenwerkingsovereenkomst schenden betekent dat andere potentiële uitbaters benadeeld worden. Die kunnen daarmee naar de rechtbank stappen.

Dus blijft het faillissement dreigen. Zo eenvoudig is dat. Wat er dan moet gebeuren, is niet duidelijk. Een curator die de hal openbaar verkoopt ? Zo ver zal het wellicht niet komen, maar voorkomen lijkt me toch echt beter dan genezen…

PS 1 : De foto die hierbij staat is ook het gevolg van een louter technisch probleem…

PS 2 : Door dit soort dingen komt een mens nog eens op de site van CD&V Essen. Zo viel mijn oog op de foto bij dit bericht(klik erop voor een grotere versie). Ik ben niet zeker of ze geluk zal brengen bij de verkiezingen… van morgen !

Via Facebook ontdekte ik de onderstaande speech. Ondertussen stelde ik vast dat Siegfried Bracke (N-VA) er op zijn nieuwe site naar verwijst. Het is dan ook een briljante speech, in het kader van een intelligence²-debat over de motie “The Catholic Church is a force for good in the world” – waartegen Stephen Fry zich hier uitspreekt. Of ik het al dan niet met alle argumenten eens ben, weet ik niet zomaar. Maar wat een schitterende toespraak. Ook de rest van het debat is overigens de moeite waard. Het dateert overigens van vóór de meest recente schandalen rond kindermisbruik in de Kerk…

Ik heb getwijfeld om deze tekst te schrijven, hij komt dus ook wat later dan had kunnen worden verwacht. Ik heb hier min of meer het principe gehanteerd dat ik enkel over federale regeringen schrijf eens ze zijn afgetreden – niet eens een echt zware beperking, tijdens de voorbije legislatuur. Ik heb getwijfeld omdat alleen een zeer hard oordeel mogelijk is. Ik ga het niet zelf vellen, mar het overlaten aan Yves Desmet, die op de vooravond van het ontslag in De Morgen het volgende schreef : “De afgelopen regeerperiode was waarschijnlijk, met mogelijke concurrentie van de regering Eyskens begin jaren tachtig, de allerbelabberdste ooit. Verstikkend wederzijds wantrouwen, immobilisme, van crisis naar crisis strompelend, wanhopig en vruchteloos proberend te doen alsof ze wel tot iets in staat was, quod non. Daar de stekker uittrekken is eerder iets als een genadeschot geven aan een kreupel paard.” En inderdaad, Open Vld had absoluut geen enkele reden om in deze regering te zitten. Ze hadden het genadeschot al lang moeten geven. Toch verdient Alexander De Croo een schouderklopje voor zijn consequente houding.

Wie heeft de schuld van deze mislukte legislatuur ? In de eerste plaats degene die beloofde dat hij én BHV ging oplossen op 5 minuten én het land goed ging besturen – zonder de inherente tegenspraak van beide beweringen te onderlijnen. Yves Leterme heeft er niets van gebakken, en het is goed en logisch dat ook CD&V dat heeft ingezien. Een CD&V die wel met lege handen campagne zal moeten voeren, en eigenlijk alleen de aloude christen-democratische lijn kan aanhouden : “We hebben nergens een duidelijke mening over, maar alles komt goed zolang wij maar mee besturen.”

Degenen die de PS aan boord hebben gebracht van deze regering, hebben unieke kansen verprutst om sociaal-economisch vooruitgang te maken. De Franstaligen in de regering hebben collectief schuld, omdat ze veel te laat hebben ingezien dat de Vlamingen zich niet met een (heel klein) kluitje in het riet gingen laten sturen. De MR heeft extra schuld, omdat ze dubbel spel hebben gespeeld (Reynders/Maingain) en omdat ze er zowaar in zijn geslaagd de PS opnieuw in pole-position te brengen. De Vlamingen in de regering hebben ook collectief schuld, omdat ze de keuze niet durfden maken om niet zonder BHV-akkoord in de regering te stappen en -daarna- niet inzagen dat de parlementaire procedure voor het splitsen van BHV wél het conflict op scherp stelt maar te veel hindernissen bevat om binnen een redelijke termijn echt tot resultaten te leiden – terwijl tussendoor het “goed bestuur” zo goed als voortdurend lam werd gelegd. In een economische crisis.

Nu is het dus voorbij. Oef. De verkiezingen zullen dan wel niet helemaal wettelijk zijn, wenselijk zijn ze natuurlijk wel. Hopelijk komt er na de verkiezingen snel een regering die voor een ordentelijk EU-voorzitterschap kan zorgen. Europa heeft dat absoluut nodig. Om vervolgens de sociaal-economische uitdagingen aan te pakken. Vlaanderen en Wallonië hebben dat absoluut nodig. Wat het communautaire betreft, lijkt het mij het verstandigst om dat parallel aan te pakken, al worden de krijtlijnen van een BHV-oplossing natuurlijk best wel in het regeerakkoord ingeschreven. Ik stel voor om daarvoor beroep te doen op buitenlandse bemiddelaars : het binnenlandse aanbod is uitgeput, en al wie Nederlands of Frans spreekt is sowieso bij voorbaat verdacht. Ik stel een duo voor. Blair en Aznar bijvoorbeeld. Of Kohl en Prodi. Zoiets.

Zelf ga ik voor het eerst in een kieshokje staan zonder lidkaart van één van de deelnemende partijen. Met PLE zijn we een beetje verrast door de val van de regering, en onze Senaatslijst raakt niet helemaal rond. Ik ga mijn stem in elk geval in twee splitsen : voor Kamer en Senaat worden het twee verschillende partijen. Ik weet nog niet welke, maar CD&V moet natuurlijk niet echt hopen. Dewinter en Dedecker komen ook niet in aanmerking. En de huidige sociaal-economische koers van de sp.a vind ik zeer onverstandig. De twee keuzes zullen tussen de anderen gaan. Als ze willen weten hoe ze mij kunnen overtuigen, kunnen ze het programma van wijlen de SLP raadplegen. Laat de campagne maar beginnen…

PS(!) Wie eens wil lachen met de crisis en tegelijk iets wil begrijpen van de Franstalige kijk erop, kan niet voorbij de cartoonsvan Kroll in Le Soir.

Af en toe haal ik wel eens de pers, als gemeenteraadslid of ook al eens beroepshalve (met ondermeer een interview in het RTL-middagjournaal vorig jaar…). Maar Atletiekleven leek me toch wat minder haalbaar. Gelukkig heb ik er geen halve of hele marathon voor moeten lopen !

Alleen in mijn gedichten kan ik wonen

Alleen in mijn gedichten kan ik wonen,
elk land, elk huis, laat staan dit lijf is mij te eng.
Aan niets, aan niemand kan ik ooit volledig toebehoren
dan aan die onbetrouwbare innerlijke stem.

Alleen in mijn gedichten kan ik wonen,
mijn eigen bouwwerken van het meest flexibel materiaal,
vol gaten, voor wie geen grenzen kan stellen aan zijn dromen,
vol nestelplaatsen in het eigenwijs gekronkel van een taal.

Soms vrees ik dat voor mij de tijd al is gekomen
waarin mij elke kracht ontbreekt
om van de barre steden waar ik ben nog weg te dromen,
maar dan is daar toch weer die stem die in mij spreekt
en mij terug tot mijzelf doet komen,
d.w.z. die mij openbreekt.

Jo Govaerts

De bozbezbozzel

De bozbezbozzel lijkt wat op
Een jenk, maar heeft een klein’re kop.

Zijn poten staan steeds twee aan twee
Als eenmaal bij het stekelree.

Hij hinnikt als een maliepaard,
En als het sneeuwt heeft hij een staart.

Wanneer die staart zijn kop zou zijn,
Was hij precies een spieringzwijn.

En als hij zeven staarten had,
Een kossosale kolbakrat.

Nu lijkt hij nog het meeste op
Een jenk, maar met een klein’re kop.

Cees Buddingh

Onder de sneeuw kiemt
de lente nieuwe kansen
Tweeduizendentien

Veertig jaar geleden zette de mens voor het eerst voet op de maat. In 1969 werd een grens verlegd waarvan de betekenis wellicht pas binnen verschillende decennia echt duidelijk zal worden. Met apparatuur die er in de ogen van vandaag ongelooflijk primitief uitziet en met computers waarvan je de gezamenlijke kracht wellicht niet veel groter was dan het toestel waarop ik dit intik, slaagden drie Amerikanen erin om te landen in de Zee der Stilte. Ik was er geen getuige van, wegens nog niet geboren, maar ik heb natuurlijk de beelden al dikwijls gezien. Bovendien heb ik de voorbije weken enkele documentaires over die eerste maanreis bekeken. Het valt me vooral op hoe snel het op het eind gegaan is. Apollo 8, dat het eerste bemande rondje om de maan draaide, werd in december 1968 gelanceerd. Dan moest de maanlander nog worden getest…

De maanlanding was race tegen de tijd, maar ook zonder dat aspect was het een gedurfde onderneming. Natuurlijk was het de bedoeling om de Sovjets vóór te zijn, om het prestige van het Westen te redden nadat die als eerste een satelliet hadden gelanceerd, en een man in een baan om de Aarde hadden gebracht. Maar die twee mijlpalen stonden min of meer in de sterren geschreven zodra de eerste V2’s (jammer genoeg) het luchtruim ingestuurd werden. Landen op de maan was toch van een heel andere orde. Het vooruitzicht eraan had de mens al zolang geïnspireerd. De fantasieën over de maanmannetjes maakten geleidelijk plaats voor de bijna visionaire fictie van Jules Verne en Hergé. Dat het precies president JF Kennedy was die de maanlanding vooropstelde, was passend : op een unieke manier wist hij de toekomstidealen van zijn generatie te verwoorden. Het was niet zomaar een eenvoudige opdracht, wat wordt aangetoond door het feit dat de mens sinds 1972 niet meer teruggekeerd is naar het maanoppervlak. Het pleit toch voor de veerkracht, de durf en de pioniersmentaliteit van de Verenigde Staten dat ze dit waarmaakten.

Zoals het tegen hen pleit dat ze de bemande ruimtevaart wat verwaarloosd hebben, op het Space Shuttle-programma na. En (daarmee samenhangend) het Internationaal Ruimtestation ISS. Maar laat ons daarbij niet vergeten dat wanneer dat toestel hier overvliegt het een stuk dichter bij ons is dan pakweg Parijs. Buzz Aldrin en collega’s wezen er de voorbije dagen terecht op dat Mars het doel moet zijn de komende jaren. Liefst natuurlijk in een samenwerkingsverband met zoveel mogelijk landen, maar niemand zal eromheen kunnen dat de V.S. het voortouw moeten nemen.

Toevallig zag ik net dit weekend de film Star Trek – zonder een “Trekkie” te zijn kon ik de (eerste) serie wel waarderen, en de recensies beloofden een goede film. Dat was ook zo, al blijft het wat onwaarschijnlijk dat een inslag van een stevig projectiel aan een astronomisch hoge snelheid alleen blikschade veroorzaat… Ik hoop dat ook vandaag dit soort fictie een beetje een leidraad mag blijven om waar te maken wat toch één van de grote roepingen van de mens is : to boldly go where no man has gone before !

D-Day gisteren ? Voor Vlaanderen is D-Day vandaag. Kiezen we voor meer van hetzelfde, of durven we veranderen. Mijn keuze is al lang gemaakt : de problemen van vandaag kan je niet aanpakken met de oplossingen van gisteren. Dus ga ik voor SLP stemmen. En echt niet alleen omdat ik toevallig zelf op die lijst sta…

Dirk staat ook op een lijst zondag. Mijn politieke vriend waarmee ik al jaren samen aan de Essense kar mag trekken. Het geeft een heel vreemd gevoel dat hij wel opkomt, maar dat ik niet voor hem zal stemmen. De geschiedenis van de VU heeft dat zo gewild. We zijn allebei ook goede soldaten, dus als onze partij -onze overtuiging- ons nodig heeft, dan staan we er. Dat is zondag duidelijk het geval. Gelukkig hebben we in Essen de juiste manier gevonden om voluit samen te werken. En tot spijt van wie het benijdt, daar is geen speld tussen te krijgen ! Vandaag niet, zondag niet, maandag ook niet.