Tom Bevers

Toen ik onlangs even aan de andere kant van de grens moest zijn viel dit bord me op, net voorbij het OCMW-gebouw aan de grens. Ik weet niet hoe lang het er al staat. Ik vind het wel een mooi bord, waarin de Brabantse blokjesvlag netjes in verwerkt is. Alleen vind ik het ook een beetje een fout bord. De Brabantse grens loopt helemaal niet tussen Essen en Nispen, natuurlijk. Die ligt een heel eind verder naar het zuiden, nog voorbij de taalgrens zelfs. Dus zou ik dit bord liever alleen aan de noordgrens van de Nederlandse provincie Noord-Brabant zien staan. Hier mag dan een bord “Welkom in Noord-Brabant” komen.

Het ligt natuurlijk ook wel een beetje aan ons. De provincie waar wij wonen zou gewoon “Midden-Brabant” moeten heten. Dat zou het Brabants bewustzijn wat versterken en de soms opgeklopte tegenstellingen tussen de streekgenoten aan de twee kanten van de rijksgrens wat afremmen. Ondertussen geniet ik alvast mee van dit bloedmooie en herkenbare lied van van Guus Meeuwis. Met fanfare en vendelzwaaiers, zoals dat hier hoort !

Van: Tom Bevers 
Verzonden: vrijdag juli 2012 11:54
Aan: kafka@essen.be
CC: {cd&v-sp.a}@essen.be
Onderwerp: Uw tewerkstelling bij de gemeente Essen

Geachte heer Kafka,
Beste Franz,

In deze moeilijke economische tijden is het niet eenvoudig om een baan te vinden of ze te behouden. Mag ik u dan ook van harte feliciteren met uw volgehouden tewerkstelling bij de gemeente Essen ?

Ik kan niet nagaan wanneer u in dienst bent getreden, uw personeelsdossier blijkt onvindbaar – maar ik had natuurlijk niet anders verwacht. Toch blijkt uit alles dat u een vaste stek hebt verworven aan het Heuvelplein.

De voorbije weken en dagen werd ik immers uit zeer verschillende hoeken geconfronteerd met verschillende zaken waaruit uw grote invloed blijkt. Zowel cliënten als personeelsleden en oud-personeelsleden spraken me aan over situaties waarin u duidelijk een stevige vinger in de pap had. Dat is namelijk de enig mogelijke verklaring. Want terwijl zo veel mensen op de werkvloer in het gemeentehuis proberen iedereen zo goed mogelijk van dienst te zijn, slaagt u er blijkbaar in om die inspanningen te dwarsbomen.

Vandaag ben ik zelf uw nieuwste slachtoffer geworden. Ik trok naar het gemeeentehuis om stukken in te zien. Dat hoort natuurlijk bij mijn taak als raadslid, al kan u zich wellicht niets bij concepten als “controlerecht” of “transparantie” voorstellen. Een aantal van de gevraagde stukken lagen in de vorm van uitgeprinte scans klaar. Ik ging er tot nu toe vanuit dat die om een organisatorische reden niet gewoon naar mij worden opgestuurd, of via een handig systeem ter beschikking worden gesteld (u kent uiteraard Dropbox niet, maar neem van mij aan dat het voor u de hel en voor mij de hemel is). Maar neen, ik vernam dat het om een bewust besluit gaat. Dat kan uiteraard alleen door u in de oren van de beleidsmakers en het management zijn ingefluisterd.

U weet ongetwijfeld wat ik met die ingescande stukken die aan mij worden voorgelegd doe. Ik kopieer ze, en scan ze vervolgens zelf in. Naast het origineel worden er zo twee papieren versies van het dossier gecreëerd. Als nog enkele raadsleden het opvragen en kopiëren, vermenigvuldigt het papier zich als (witte ?) konijnen. Drievoud, vijfvoud, zevenvoud… Uw stoutste dromen worden zo gerealiseerd.

Nu, blijkbaar had u vandaag een dagje vrij, want ik heb de uitgeprinte scans mogen meenemen. Dat spaart één papieren versie uit. Ik ga ze zo dadelijk plichtsgetrouw inscannen, zodat ik een scan van een print van een scan van een print op mijn pc heb staan. Gewoonlijk is het een scan van een kopie van een print van een scan van een print – zelfs u kan de vooruitgang niet altijd tegenhouden.

Nogmaals gefeliciteerd met uw tewerkstelling, beste Franz. Gelieve er wel rekening mee te houden dat u na 14/10 alsnog de vraag kan krijgen om naar een andere baan uit te zien.

Hoogachtend,
Tom Bevers, raadslid

PS Misschien vermijdt u best de lectuur van het N-VA/PLE-verkiezingsprogramma, met name van het eerste hoofdstuk. De schok zou te groot kunnen zijn.

Wie af en toe op deze site komt weet wellicht dat ik het helemaal eens ben met het interview dat Geert Versnick (Open Vld) deze week gaf over de energie-netbeheerders. Hij gaat nog niet helemaal ver genoeg, maar we moeten inderdaad naar één netbeheerder die door de Vlaamse regering wordt bestuurd.

Het is altijd opmerkelijk als één van de politici van de “traditionele drie” (CD&V, sp.a, Open Vld) dat durft zeggen. Helemaal opmerkelijk wordt het als het om de voorzitter van Eandis zelf gaat – datzelfde Eandis dat zelfs ooit impliciet op soortgelijke kritiek op déze site reageerde, waarmee zo’n mastodont toch blijk geeft van redelijke lange tenen. Misschien beweegt er toch eindelijk echt iets in dit debat…

Alweer een oververhitte gemeenteraad gisteren, maar deze keer lag het vooral aan het weer. Er staan dan ook eindelijk vensters met dubbel glas in de raadszaal, zodat de warmte heel goed binnen blijft… Voor mijzelf was het agendapunt op de besloten zitting belangrijk, maar daar ga ik hier uiteraard niet over schrijven.

Daarnaast hebben we het nog eens over de noodzaak van een belastingvermindering gehad. Wie de evolutie van de financiële toestand van onze gemeente bekijkt (zie de grafiek) kan moeilijk anders dan vaststellen dat er geld wordt opgepot. Dat is al lang niet meer het gevolg van enkele tijdelijke meevallers : we hebben een structureel overschot. Dat moeten we afbouwen. Door meer te investeren, want op dat vlak loopt Essen echt achter tegenover de buurgemeenten en het gemiddelde. En door de belastingen te verminderen.

Ik breng het verhaal regelmatig, deze keer op basis van een voorstel van mezelf en Willy Heymans (Open Vld), en altijd komt het te vroeg of te laat volgens de meerderheidspartijen. Ofwel is de begroting al opgesteld, en dan ben ik te laat. Ofwel moet ze nog worden opgesteld, en dan ben ik te vroeg. Deze keer bleek dat laatste het geval. De burgemeester wilde daarom het debat niet aangaan, maar gaf toch nog gauw enkele argumenten. Daarmee werd het mossel noch vis : er werd toch over gesproken, maar de meerderheid ging niet voluit, en wij ook niet. Een beetje een gemiste kans. In het begrotingsdebat gaat de discussie over belastingen nu eenmaal verloren tussen alle andere belangrijke zaken die er dan besproken moeten worden.

Volgens Gaston mogen we het dus pas in november terug over het fiscale beleid van onze gemeente hebben. Wat hem er wellicht niet van zal weerhouden om een eventuele belastingvermindering of grote plannen vooraf in de pers al aan te kondigen. Maar wij waren te vroeg.

Verlengd weekend. Tijd om wat aan politiek te doen. Dus heb ik één folder geschreven, drie persberichten en één nieuwsflits. Ik ben een stapeltje stukken gaan inkijken in het gemeentehuis, en heb opgeteld 38 “politieke” mails verstuurd (ik kan begrijpen dat sommigen mij in hun spamlijst willen zetten).

En wat brengt dat dan op ? Minstens deze foto. De nieuwe straatnaamborden zijn een rechtstreeks gevolg van een voorstel dat Philip en ik in 2007 in de gemeenteraad brachten. Ik maak me sterk dat ik veel meer bereikt heb in de voorbije jaren. Maar dit is erg tastbaar, en daarom wel eens leuk.

Daarnaast ook wat gefietst, gewinkeld, opgeruimd, een niet-politiek verslag gemaakt, mijn moeder in het ziekenhuis bezocht (hopelijk de komende dagen weer thuis), scriptie van broer mee afgewerkt, mails van het werk in de gaten gehouden (er komt een drukke maar interessante week aan), eindelijk nog eens twee afleveringen van achterstallige serie kunnen kijken, naar verjaardagsfeestje geweest, etentje gehad en zelf gekookt. Menu : cioppino (noot aan mezelf : opnieuw maken in mosselseizoen en wat minder tomaten gebruiken), brownies (noot aan mezelf : minder droog recept zoeken of andere oven gebruiken) en vanille-ijs (noot aan mezelf : recept heel goed bijhouden). Weekend afgesloten met het maken van een foto. Van een straatnaambord nog wel.

Het Essense Davidsfonds heeft zijn jaarlijkse prijs, Den Suykeren Buyk, uitgereikt aan Jos Konings. Een welverdiende beloning voor de laureaat. Bij KSJ Nationaal gebruikten we af en toe het woord “supervrijwilliger”. Voor mensen die een tomeloze inzet aan een groot doorzicht koppelden, en die het werk van desnoods tien anderen zouden doen. Het woord lijkt me uitgevonden voor mensen als Jos.

Ik heb hem zelf leren kennen in de Ronde van Essen. Hij was er gedurende jaren de drijvende kracht achter. Op de voorgrond als startmeester, maar vooral op de achtergrond als… Ja, als wat ? Supervrijwilliger, zeker. Jos zorgde voor prijzen, reed rond met de omroepwagen, maakte kruiswoordraadsels. En hij vulde vooral de gaten op die anderen lieten vallen.

Hij hielp de Ronde doorheen de moeilijkste jaren, en liet ons pas los toen hij zeker wist dat zijn Ronde in goede handen was. Wij profiteerden er meteen van om enkele zaken door te voeren die hij altijd had tegengehouden (je bent jong…). Maar als hij in augustus langs het parkoers zou staan, zou hij wellicht vooral verbaasd zijn hoe weinig er uiteindelijk veranderd is. Terwijl Jos zijn energie op zoveel andere verenigingen en organisaties richtten, hielden telkens weer nieuwe en jongere generaties (en “oudjes” die het ondertussen ook véél beter weten dan dat jong geweld) zijn Ronde overeind.

In 2002 vierden we 30 jaar Ronde, een jubileum. We vroegen toen aan verschillende mensen om een terugblik te schrijven. Zo ook aan Jos. Laat ik dat stukje hier maar overnemen, bij wijze van eerbetoon aan een oververdiende Suykeren Buyk.

Terugblik ? Terugblik !

Is dat even moeilijk. Steeds denken we aan : volgend jaar moeten we dit, volgend jaar zullen we dat. Toch hebben we er eigenlijk velen zien komen en ook gaan; voor velen zelfs deelnemen, deelnemen en mee-organiseren en tenslotte nog alleen organiseren.

Waar is de tijd van moedige Marc van de Wildert, van André achtervolgd op de zigzagkoers door vader Lowie, van filmende vaders die we niet van het parkoers konden wegkrijgen, van bijna-vechtpartijen voor een puntje fout in het klassement (moeders nog wel !), van dichtgeslagen auto’s met sleutels erop, van de vader die op “training” achter zijn lopende dochter fietste, van gele truien die niet pasten, van zakken die we waren vergeten,…

Toch maar plezant ! Al die gelukkige kinderen die tijdens de laatste week, zonder het zelf te weten, reeds hun vriendschapsbanden klaar smeedden voor het komende schooljaar. Waar ga jij naar toe ? Ha, ik ook ! Ik ga naast jou zitten ! En hebt gij een nieuwe boekentas ? Oh kom, samen naar de start, want ze roepen ons.

Zo ging dat, zo gaat dat nu, zo zal…

En ondertussen wordt je als medewerker wat wijzer, maar vooral grijzer.

Jos Konings

Essen in Beeld doet aan “crowd sourcing”. Dat wist ik ook niet, maar dankzij een “expertmeeting” over digitaal erfgoed weet ik het nu wel. Ik heb me inderdaad een half dagje ondergedompeld in een wereld die niet helemaal de mijne is, als wellicht één van de weinige “ervaringsdeskundigen” tussen de professionals. Ik vind dat sowieso boeiend, maar de kans doet zich niet altijd voor.

Ik heb veel bijgeleerd, al vrees ik dat de toepassing ervan grotendeels op de lange baan moet worden geschoven (tenzij het bloed toch weer kruipt waar het niet kan gaan). Al heb ik kennisgemaakt met enkele sites die ik niet kende (vooral over de grens), en mogelijkheden waar ik nog niet over had nagedacht, dus iets ga ik er wellicht wel mee doen. En ik heb geleerd dat we zonder het te weten dus een vrij spectaculair voorbeeld van crowd sourcing hebben ontwikkeld…

Ik ben een Microsoftgebruiker. De eerste computer waarop ik leerde werken was de IBM PC die mijn vader ergens in het begin van de jaren 1980 aankocht. Een prachtig toestel (dat hij nooit had mogen wegdoen), met zoveel rekenkracht als er vandaag in een wasmachine zit. Het toestel werkte met floppy disks, en de eerste versie had géén harde schijf. Die is er later ingeplant. 30 Mb als ik me niet vergis (dat zijn een stuk of zes goede foto’s of muzieknummers, vandaag…). Het draaide op MS-Dos, Microsoft dus. Al heette de versie op een échte IBM officieel PC-Dos, maar alleen de naam was anders. De commando’s niet (ik weet nog perfect wat een DIR A:\ doet…).

Ik leerde mezelf programmeren in MS-Basic. Dat maakt me tot op de dag van vandaag tot een slordig programmeur, maar aangezien ik er mijn brood niet mee moet verdienen lig ik daar absoluut niet van wakker. Als het werkt, is het goed – en latere aanpassingen zien we dán weer wel…

Mijn eerste tekstverwerker was een programma dat vandaag zelfs niet meer op Google terug te vinden is. Ik heb daarna nooit WordPerfect gebruikt, maar vond meteen de weg naar Word. Inderdaad… MS Word van MS Office. Onder MS Windows natuurlijk. De fervente fans van de Apple computers, zoals de Macintosh, vond ik maar rare wezens. Waarom investeren in een toestel dat bestanden produceerde die voor de rest van de wereld onbruikbaar waren ? Waarom sukkelen met vreemde iconen als je even goed “the real ding” kon vinden (Windows dus, al besef ik dat ik hier meteen de geschiedenis geweld aandoe).

Zelfs voor grafische toepassingen (volgens velen het sterke punt van Apple) vond ik het meer een kwestie van snobisme dan van efficiëntie dat sommigen vasthielden aan die ándere toestellen.

Christoph, de secretaris van de EMCO Indicatorengroep (die af en toe naar mij verwijst als zijn “second boss” of “Herr Vorsitzende”) is een Mac-aanhanger en heeft van mij het voorbije jaar al meermaals moeten horen dat één of ander Word- of PowerPointbestand niet 100% exact was doorgekomen – zodat hij volgens mij beter tot de beschaafde wereld kon toetreden.

Om maar te zeggen : Bill Gates kan op mij rekenen. Of beter, dan kon hij. Mijn overstap van zijn Internet Explorer naar Google Chrome een jaar of twee geleden zal hij me nog wel vergeven hebben. Maar nu heb ik een grens overgestoken : ik heb een iPad gekocht. En ben er (tot nu toe) bijzonder tevreden over.

Nochtans was een (Windows-)laptop al zo goed als besteld. Maar een iPad-gebruiker (naar wie ik af en toe refereer als “le chef”) wist mij te overtuigen. Zodat ik nu een licht en handig toestel bezit dat op commando bliksemsnel verandert van tekstverwerker naar televisie, van krant naar spelbord, van boek naar agenda, van fotoalbum naar encyclopedie, van altijd bij de hand verslagenarchief tot DVD-speler. En ja, in tegenstelling tot zowat alle Microsoftproducten is het ook “cool”.

Met die laatste zin verbaas ik zowaar mezelf. Al kruipt het bloed waar het niet gaan kan : een écht goede Wordversie voor de iPad heb ik nog niet gevonden…

Ingetikt op mijn Windows PC

Vier dagen Powerpointpresentaties, van maandagmiddag tot donderdagavond. Hieronder de titels. In vet de presentaties die ik zelf heb verzorgd, de andere heb ik met aandacht beluisterd.

– Lijn 12 vandaag en morgen
– Denkpistes Lijn 12 na het verdwijnen van de Beneluxtrein
– Spoorlijn 12 Antwerpen – Essen – Roosendaal
– The quantitative part of the Joint Assessment Framework
– The qualitative part of the Joint Assessment Framework
– Davidsfonds
– Van Oud naar Nieuw
– Oude Pastorij
– De Grooten Oorlog in Esschen 1914-1918
– Meubelen Van De Wijgaart
– Eremissen in Essen
– Onder Den Toren
– De toekomst in beeld
– Social security protection of mobile researchers
– Employment in Europe research 2000-2010
– Overview of European Commission research activities within the EU PES Network
– Activation and the mutual responsibilities approach
– The German approach
– Exercise your right and do your duty
– The effectiveness of Danish labour market policy : evidence from randomized controlled trials
– Meeting mutual responsibilities : the UK approach
– Dutch labour market policy
– Some steps towards “making the mutual responsibilities approach the norm”
– 85 jaar KAV Essen
– KAV : Tai-Chi
– KAV : Uitstap

Een veelzijdig programma…

Ondertussen in voorbereiding “Making choices for a greener labour market”.

The Tiger TIGER, tiger, burning bright In the forests of the night, What immortal hand or eye Could frame thy fearful symmetry In what distant deeps or skies Burnt the fire of thine eyes? On what wings dare he aspire? What the hand dare seize the fire? And what shoulder and what art Could twist the sinews of thy heart? And, when thy heart began to beat, What dread hand and what dread feet? What the hammer? What the chain? In what furnace was thy brain? What the anvil? What dread grasp Dare its deadly terrors clasp? When the stars threw down their spears, And water’d heaven with their tears, Did He smile His work to see? Did He who made the lamb make thee? Tiger, tiger, burning bright In the forests of the night, What immortal hand or eye Dare frame thy fearful symmetry? William Blake

Das Lied von der Moldau  Am Grunde der Moldau wandern die Steine Es liegen drei Kaiser begraben in Prag. Das Große bleibt groß nicht und klein nicht das Kleine. Die Nacht hat zwölf Stunden, dann kommt schon der Tag. Es wechseln die Zeiten. Die riesigen Pläne Der Mächtigen kommen am Ende zum Halt. Und gehn sie einher auch wie blutige Hähne Es wechseln die Zeiten, da hilft kein Gewalt. Am Grunde der Moldau wandern die Steine Es liegen drei Kaiser begraben in Prag. Das Große bleibt groß nicht und klein nicht das Kleine. Die Nacht hat zwölf Stunden, dann kommt schon der Tag. Bertold Brecht Visser van Ma Yuan  onder wolken vogels varen onder golven vliegen vissen maar daartussen rust de visser golven worden hoge wolken wolken worden hoge golven maar intussen rust de visser Lucebert