Tom Bevers

Regelmatig lokt onze Nieuwsflits reacties uit. Deze keer zitten er twee in mijn mailbox die in dezelfde richting gaan : we zijn alleen maar negatief over alles. Tja, als oppositiepartij in verkiezingstijd heb je al snel de neiging om een wat donkerder bril op te zetten en zo het contrast wat te versterken tussen de eigen ideeën en de aanpak van de meerderheid. De meerderheid doet dan weer het omgekeerde. Zolang je daarbij niet overhelt naar onterechte, oneerlijke of populistische verwijten enerzijds of een onvervalste hagiografie anderzijds, moet het natuurlijk ook kunnen. De kiezer moet wel iets hebben om te kunnen kíezen, als iedereen hetzelfde zegt dan is dat dus geen goede zaak.

Maar dat neemt niet weg dat je het af en toe ook eens langs een andere kant kan bekijken. Laat ik dus bij wijze van gedachtenoefening eens tien zaken opsommen die de CD&V/VLD-meerderheid de voorbije jaren goed heeft gedaan. Waarbij “goed” over de grote lijnen gaat, want over de uitvoering en de details heb ik meestal nog wel één en ander te zeggen. Vaak hebben ook de oppositiepartijen (en/of mensen uit de administratie) hun inbreng gehad in wat hieronder staat – succes heeft vele vaders. Desondanks : de goede punten van Schrauwen, Hoppenbrouwers en C°…

1. De investeringen in zaal Rex hebben ervoor gezorgd dat Essen een goede fuifzaal heeft, die het potentieel heeft om uit te groeien tot een uitstekende polyvalente zaal.
2. Ondermeer dankzij de overheveling van de Polikliniek naar het OCMW en het overleg met De Bijster langs gedurfde denkpistes werden de fundamenten gelegd voor een echt “sociaal huis” in onze gemeente.
3. Het woonproject aan Statievelden en de aanzet tot het inrichten van alleenstaandenflats in Sint-Michael maken van het OCMW een volwaardige speler in het woonbeleid.
4. Ook dankzij de steun van het gemeentebestuur durfde het Karrenmuseum de betreden paden verlaten en de (lange) weg inslaan naar een eigentijds museum.
5. Essen stelde een degelijk ruimtelijk structuurplan op, dat de basis kan vormen voor een behoorlijke ruimtelijke ordening in onze gemeente. De uitdaging is het naleven ervan, natuurlijk.
6. Met het opstellen van een seniorenbeleidsplan kwam een nieuwe dynamiek in het seniorenbeleid.
7. Ook de bibliotheekwerking bleef erg dynamisch.
8. De samenwerking met Witzenberg maar ook met andere gemeenten en de steun aan de Wereldwinkel en andere noord-zuidinitiatieven maken duidelijk dat Essen “van de wereld” is, waarbij de burgemeester zelf het voortouw neemt.
9. De liquidatie van de eigen elektriciteitsregie is professioneel en met een goed resultaat aangepakt.
10. De Politiezone Grens heeft de politiehervorming al bij al goed verteerd en heeft geleid tot meer slagkrachtige politie.

Uitdaging : wie van de meerderheid zet -met wellicht soortgelijke randbemerkingen- tien mislukkingen op papier. Die niet te wijten zijn aan hogere overheden of een onwillige coalitiepartner, want dat zou wat te gemakkelijk zijn.

Om de één of andere gekke reden organiseerde het Essense gemeentebestuur vandaag al de officiële elf juliviering. Al stond ze vooral in het teken van de heiligverklaring van burgemeester Schrauwen, omdat die nu al tien jaar de Essense sjerp mag omgorden. Ik heb hier al eens geschreven dat hij de viering verdiende. Maar dan wel in het begin van het jaar, en niet onnodig lang uitgerokken om toch maar zo dicht mogelijk bij de gemeenteraadsverkiezingen uit te komen…

Verder was de viering wel sfeervol. Zowat alle Essense muziekverenigingen zetten hun beste beentje voor (waarbij zeker de blaasinspanning van de OCMW-voorzitter en -secretaris niet onvermeld mogen blijven), en dat deden ook de turnkringen Vlug en Blij en Volharding evenals de Sint-Sebastiaansgilde. Ook de locatie, de Klokhoeve in het domein De Belder, gaf het geheel het nodige cachet. Veel energie een beter doel waardig dan het begeleiden van de hagiografie van een verdienstelijk maar zeker niet volmaakt burgemeester. De gratis receptie van ’s avonds leek me er helemaal te veel aan, en ik stel vast dat de rest van N-VA/PLE er ook zo over denkt. ’t Is dat we niet meteen over een kat beschikken, anders had die ons kunnen vertegenwoordigen…

Heb ik trouwens al gezegd dat er een uitstekende sfeer in de N-VA/PLE-ploeg zit ? We zien 8 oktober helemaal zitten en ondertussen amuseren we ons nog ook. Dat is belangrijk voor niet-beroepspolitici, natuurlijk. Hopelijk straalt het ook een beetje op de kiezer af.

In het begin van de jaren 1990 stapte Hugo Coveliers van de VU over naar de -toen gloednieuwe- VLD van Guy Verhofstadt. Coveliers had daarvoor een uitleg die hijzelf ongetwijfeld zeer logisch en aanvaardbaar vond. Maar voor de VU-militanten uit de provincie Antwerpen was het een slag in het gezicht. Ook in Essen : de man waarvoor ze folders hadden gebust, affiches hadden geplakt, waarmee ze nog aan de toog hadden gezeten na het debat in Essen met Van Rossem… die liet hen nu plots in de steek. Erger, hij liep over naar de tegenstander.

Ik herinner me dat binnen de Essense VU vooral bij Fons Tobback de overstap zwaar op de maag lag en bleef liggen. Zou hij hieraan hebben teruggedacht, de voorbije dagen ? Zou hij hebben stilgestaan bij de mensen die voor hem campagne hebben gevoerd en teksten hebben geschreven ? Die hebben meegewerkt aan de voorstellen die hij in de gemeenteraad bracht ?

Laat ik het maar gewoon bij deze vragen houden. N-VA/PLE heeft een persbericht opgemaakt, en daar staat eigenlijk alles in wat er te zeggen valt.

We shall overcome !

Prachtige dag. Schitterend weer. Maar politiek voor mij toch vooral een erg zwarte dag : het stond al uren in de krant voor we het zelf doorhadden, maar gemeenteraadslid Fons Tobback -tot nu N-VA/PLE- staat op 8 oktober op de CD&V-lijst.

Allerlei commentaren en emoties schreeuwen om te worden uitgeschreven, maar iets zegt me dat een beetje afstand nemen wellicht gezonder is. Dus probeer ik toch maar van de zon te genieten…

Via de Nieuwsflits en de website lanceren we vandaag een eerste deel van ons verkiezingsprogramma : het plan voor een sterkere lokale economie met meer werkgelegenheid. Ik ben persoonlijk nogal tevreden over de tekst : ze toont aan dat een gemeentebestuur echt wel mogelijkheden heeft om ook op dit vlak een verschil te maken. Vanuit diverse invalshoeken, met verschillende denksporen en creatieve ideeën en zonder te vervallen in een klaagzang over “hogere overheden”. Het thema is de voorbije jaren (wellicht ook door ons) wat onderbelicht gebleven – al is er veel blabla rond verkocht. Maar Essen staat voor belangrijke sociaal-economische uitdagingen.

Voor mij is het programma om naar de verkiezingen te gaan erg belangrijk. Ik investeer er dus ook bewust nogal wat tijd in. Niet omdat ik denk dat je er honderden kiezers mee aantrekt, wel omdat je het nodig hebt om na de verkiezingen zes jaar lang op een zinvolle manier te werken. Zeker als je in de meerderheid terechtkomt, maar ook vanuit de oppositie.

Ik vind het ook essentieel dat de kiezer wéét dat je een uitgewerkt programma achter de hand houdt, ook al communiceer je vooral over de kernpunten daaruit en kan je wellicht maar weinigen verleiden om het helemaal te lezen. Als je jezelf ernstig neemt als (potentieel) bestuurder van de gemeente, moet je een goede wegenkaart hebben. Zonder die basis zou ik het alvast aan mezelf niet kunnen verantwoorden om aan verkiezingen mee te doen.

De collega’s van Groen! reikten gisteren hun tweejaarlijkse prijs “Keesje Mohammed” uit. “Met deze tweejaarlijkse multi-culturele onderscheiding wil Groen! Essen een lokaal initiatief waarderen dat zich engageert in een problematiek die de gemeentegrenzen overschrijdt.” – zoals ze het zelf formuleren.

Je kan veel over Groen! zeggen, maar hun recepties en feestjes zijn altijd erg gezellig. Al één reden om naar de uitreiking te gaan. Maar bovendien verdienen de prijswinnaars van deze uitgave, de vrijwilligers van de Essense Wereldwinkel, hun “Keesje” dubbel en dik. De Winkel bestaat al vele jaren en blijft op een heel praktische en concrete manier bijdragen aan een betere wereld. Natuurlijk is vooral de symbolische uitstraling belangrijk. Natuurlijk is een eerlijke wereldhandel (dat is in de meeste gevallen een vrije wereldhandel !) iets dat uiteindelijk via politieke weg, langs de WTO, tot stand moet komen. Maar de duurzame, eerlijke (en lekkere) kwaliteitsproducten van de Wereldwinkel zijn een onvervangbaar instrument om een duw in die richting te geven. Dus wens ik Oxfam en de Essense werking nog veel jaren toe.

Overigens : als er iemand Keesje Mohammed verdient, voor zijn hele oeuvre, is het burgemeester Schrauwen. Je kan van hem zeggen wat je wil (en dat zal ik niet laten)en veel andere prijzen zijn er wellicht niet aan verloren gegaan, maar als “ambassadeur” van de gemeente is hij moeilijk te overtreffen. Dus vrienden van Groen! : denk volgende keer aan hem. Bij wijze van afscheidsgeschenk, als het even kan. Maar tóch verdiend.

Gisteren vergaderde de Essense gemeenteraad, wat zoals gebruikelijk één van de komende dagen de aanleiding zal zijn voor een Nieuwsflits. Het viel nog maar eens op hoe slecht burgemeester Schrauwen en eerste schepen Hoppenbrouwers met kritische vragen en een open debat om kunnen gaan. Ze luisteren niet echt naar wat er gezegd of gevraagd worden. Hoppenbrouwers toont zelfs fysiek zijn afkeer zodra iemand van de oppositie het woord nemen. Vooral Philip Peeters bij hem werkt als een rode lap op een stier – al is dat niet de meeste gelukkige beeldspraak ! Het kan ook anders : met schepenen als Jos Van Loon en Willy Heymans kan je wél discussiëren. Met Imelda Schrauwen soms ook. Maar voor de burgemeester en schepen Hoppenbrouwers kan de stemming meestal niet snel genoeg komen. Dan krijgen ze immers altijd gelijk.

In het nieuwe gemeentedecreet wordt voorzien dat de gemeenteraad kan worden voorgezeten door iemand anders dan de burgemeester. Het mooiste zou zijn als er over de grenzen van meerderheid en oppositie heen zou worden gezocht naar de meest geschikte persoon voor die rol. Iemand die dat onpartijdig en met respect voor ieders rol zou kunnen doen. Die ervoor zou zorgen dat er op vragen wordt geantwoord, dat er wordt geargumenteerd. Maar ook dat een oppositielid dat doordraaft kan worden gestopt. In de huidige raad zitten enkele mensen die ik in die rol nog wel zie functioneren, zoals Robert Cardinaels, Roger Van Ginderen, Jokke Hennekam, Jos Van Loon of Fons Tobback. Ook Ludwig Caluwé zou dat kunnen (als hij het ook zou willen). Maar die komen zeker niet allemaal terug na 8 oktober. Gaston Van Tichelt zou eventueel ook in aanmerking komen, maar die zal wellicht eerder voor een schepenambt opteren.

In elk geval kan het niet de bedoeling zijn dat de voorzitter slaafs doet wat het schepencollege vraagt. In dat geval kan de burgemeester beter zelf voorzitter blijven !

Het nieuwe Antwerpse Justitiepaleis mag er zeker zijn. Ik hou wel van eigentijdse architectuur met veel glas, metaal en hout. Nu kreeg ik bovendien ook nog eens de kans om het van binnenuit te bekijken. Niet zomaar als bezoeker, maar zowaar als één van de eerste “rechtszoekenden”, zoals dat zo mooi heet. Vandaag vond inderdaad de openingszitting plaats van de zaak die we vanuit “Essen in de Zak ?” tegen het gemeentebestuur hebben aangespannen, om de afschaffing van de forfaitaire huisvuilbelasting te bekomen. Dus trokken collega-OCMW-raadslid Çois Veraart (sp.a) -vergezeld door zijn zoon Gino- en ikzelf naar Antwerpen.

We mochten de eerste zitdag van de fiscale kamer van de rechtbank in het nieuwe gebouw al na een half uurtje verlaten, nadat naast onze zaak een stapeltje andere dossiers “naar de rol” waren verwezen, wat inhoudt dat de schriftelijke procedure wordt opgestart. Heel wat andere zaken werden “weerhouden” omdat er niemand aanwezig was. Volgens de rechter omdat de heren advocaten wellicht de weg in het nieuwe gebouw nog niet hadden gevonden… (toegegeven, wij hebben er ook even in rondgedoold). Mijn eerste indruk van het gebouw komt zo niet helemaal overeen met die van het rechtswezen zelf : een meer eigentijdse architectuur lijkt me ook daarvoor niet overbodig. Maar voor een rechtvaardige zaak moet je wat overhebben, natuurlijk !

Gaston Van Tichelt, de CD&V-fractievoorzitter in de gemeenteraad, houdt zijn potentiële kiezers (en zijn tegenstanders) op de hoogte van zijn activiteiten en het bredere politieke leven via een Nieuwsbrief “Vanop het Heuvelplein”die hij via e-mail verstuurt en die sinds kort ook op het internet te vinden is. Meestal vrij aangenaam om lezen, en ook wel interessant omdat dezelfde inhoud vanuit een ander licht wordt bekeken. Zich kunnen verplaatsen in andermans redenering is nu eenmaal een voorwaarde om efficiënt aan politiek te kunnen doen.

Dat er deze keer enkele regels in het Chinees zijn ingeslopen-“Pinv geije jarenis er et de politie, enz.erlopen (erm zich te houden aan n, betekenen voor de betrokken schoelen.” -weze hem dan ook vergeven. Tenzij Mr. Ye erachter zou zitten, maar dat zou me in dit geval verbazen – ook al moet je op dat vlak blijkbaar nergens meer van schrikken. Wat ik wel minder consequent vind, is dat Van Tichelt zijn Nieuwsbrief soms gebruikt om beslissingen te bekritiseren, waarover hij in de gemeenteraad zelf niets zegt. Die hij daar zelfs netjes mee goedkeurt. Terwijl hij in de raad, vanuit zijn positie als fractievoorzitter van de grootste partij, er vaak echt iets aan zou kunnen veranderen. Als hij zou willen. Natuurlijk mag hij dat wapen maar spaarzaam gebruiken, maar hij haalt het bijna nooit boven. Minder alleszins dan zijn VLD-collega Ronny Nelen, al bij al nochtans óók een toonbeeld van volgzaamheid.

Van Tichelt lijdt toch (voor mij sterker dan ik had verwacht) aan het aloude CVP/CD&V-fenomeen dat iemand eerst jaren moet zwijgen in de hoop van enige macht te verwerven. Soms stel je vast dat zelfs schepenen bij CD&V niet zoveel te zeggen hebben, omdat ze niet op tafel durven of mogen kloppen als de “gevestigde machten” spreken. Zo zijn er al heel wat jonge talenten door CD&V gelanceerd, om vervolgens zwijgend een mandaat op te nemen of na korte tijd enigszins gefrustreerd af te haken. En hun kiezers laten zich er blijkbaar keer op keer door beetnemen… Met Van Tichelt zal het ongetwijfeld wel goedkomen, hij heeft wel wat in zijn mars. Maar ondanks zes jaar gemeenteraad moet hij alles nog bewijzen. En ook dan maakt één zwaluw de lente niet !

Vandaag organiseerde de VVSG een “Trefdag” in het vooruitzicht van de gemeenteraadsverkiezingen. De uitgelezen manier om ideeën op te doen over het te voeren beleid vanaf 2007. Waarbij vanuit Essen de ambtenaren talrijker waren dan de politici, wat ik eigenlijk geen goed teken vind. Maar op een weekdag is het natuurlijk niet zo eenvoudig om zich vrij te maken : gemeentepolitiek is nu eenmaal voor zowat iedereen een hobby. Vanuit de oppositie was ik zelfs de enige aanwezige.

Op dit soort dag krijg je voortdurend concepten aangeboden die elders succesvol zijn, maar die nooit zomaar naar je eigen gemeente kunnen worden overgeplant. Altijd staat tussen droom en daad wel één of andere wet of praktisch bezwaar in de weg. Dan heb je de keuze : ofwel kan je gefrustreerd besluiten dat je er niets aan hebt, ofwel pas je de ideeën zo aan dat ze wel bruikbaar zijn. Dat is alleszins wat ik ermee van plan ben.

Ik heb ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om zowel Vlaanderens beste minister (over de “brede school”) als Vlaanderes beste burgemeester (over “politiek leiderschap”) te gaan beluisteren. Waarom zou je immers met minder dan het beste tevreden zijn ? Frank Vandenbroucke en Frank Beke hebben naast hun voornaam ook hun partij (sp.a) gemeen, al kan dat allemaal toeval zijn. Maar daarom zijn ze nog niet inwisselbaar : de minister zou geen goede burgemeester van een grote stad zijn, de burgemeester volgens mij ook geen goed minister. Laat politici dus op het niveau waar ze thuishoren. Niet altijd eenvoudig, omdat gemeenteraadsleden (zoals Beke terecht stelde) nog steeds sterk ondergewaardeerd worden.