Tom Bevers

De negende.  Neen, niet die van Beethoven.  Gisteren stond de negende quiz van N-VA/PLE op het programma.  Met Robin en mijzelf als opstellers en co-presentatoren.  En met vragen in alle mogelijke genres.  Hoe redelijk is het eigenlijk van ons om te verwachten dat mensen én deze Sin With Sebastian zouden kennen, en de Slag bij Bloedrivier ? Misschien was het hier of daar een tikje te moeilijk (kende er eigenlijk iemand de Glover Trophy ?), maar toch denken we dat we de aanwezigen een aangename quizavond hebben bezorgd – ook wel geholpen door onze chocoladeronde.  Met nauwelijks opmerkingen over de vraagstelling, de puntentelling of het verbeterwerk.  Al blijft het moeilijk om consequent te zijn : één letter ernaast zitten, bijvoorbeeld, levert je soms wel en soms geen punten op.  In een land met zoveel quizzen zouden daar toch duidelijke normen voor moeten bestaan, zou je denken.

Achter de schermen liep alles ook alweer perfect op rolletjes. Drank, soep en bitterballen werden fluks geleverd en geconsumeerd.  Jammer wel dat we geen goed doel vonden om een tombola tijdens de pauze aan uit te besteden; hopelijk kunnen we volgend jaar terug bij die traditie aanpikken.  Bij de lokale quiztoppers ontbrak alleen het team van De Voerman.  Die hadden de strijd mogelijk nog spannender kunnen maken.  Nochtans ging ESAK bij de pauze met vijf punten voorsprong aan de leiding.  Die voorsprong liep echter stelselmatig terug, en mijn teamgenoten (gisteren natuurlijk niet) moesten het uiteindelijk nog afleggen tegen De Galloways, en eindigden vervolgens ex aequo met Robins Noormannen.  Zo werd de overwinning dus uit Essense handen genomen, al is de gemeentelijke communicatieverantwoordelijke wel een fervent Galloway.  Hij hoefde zich dus niet Ideale Wereldwoordvoerdergewijs in bochten te wringen om het onverklaarbare uit te leggen, want een indrukwekkende eindspurt gaf iedereen het nakijken.  Met onze felicitaties.  En met veel dank aan iedereen die er gisteren wij was.

Volgend jaar onze tiende quiz.  Of we er iets bijzonders van maken, valt nog te bezien.  Maar dat we gaan proberen om er alweer een mooie quizavond van te maken, dat staat al vast.

Ik betrad het podium. Het stuk ? Iets met Robin Hood. De dierenversie. Veel meer herinner ik me niet meer. Ik moet een jaar of zeven acht zijn geweest. Van achter de coulissen betrad ik het toneel. Ik weet niet meer of het stuk gesproken werd, of alleen voorgelezen. Wellicht dat laatste. We waren kleine kinderen, Leeuwkes van KSA. En het was ouderavond. Dus moesten we het podium op. Welke rol ik speelde ? Ook al geen idee. Maar het theater, dat herinner ik me nog wel. De spanning achter de coulissen voor het moment dat we het trapje op mochten lopen en dan tussen de bruine doeken door voor het voetlicht zouden treden. Zodat het hele Gildenhuis ons zou kunnen zien.

Het Gildenhuis, cultuurtempel avant la lettre. Avant héél veel lettres. Toneel van toneel, maar ook van feesten allerhande, van vergaderingen en lezingen, van repetities. Ik herinner me van de tijd van de ouderavonden al dat we soms plaats moesten maken voor Hoger Streven, of voorzichtig tussen de accordeons moesten laveren. Hoe lang zouden die er hun thuisbasis al hebben ?

Het Gildenhuis gaat dicht. Ik had het vóór de verkiezingen voorspeld, maar dat het zo snel zou gaan had ik ook niet verwacht. Het is nochtans een bouwwerk voor de eeuwigheid, zoals dat in die tijd werd gezet, maar zeker van binnen versleten. De verenigingen vinden de weg nog, maar het grote geld stroomt er niet meer binnen (deed het dat destijds eigenlijk wel ?), en met parochiefeesten of de omhaling in een ook al leeglopende kerk wordt de put niet meer gedicht. Het wordt verkocht. Begrijpelijk, als je de penningmeester van de parochie bent. Maar eigenlijk is het niet verkoopbaar. Het is, hoe je het ook draait of keert, gezet met gemeenschapsgeld. Van toen de parochie nog de gemeenschap was. We hebben er allemaal aan meebetaald, we hebben het allemaal mee draaiend gehouden. Eigenlijk is het gemeenschapsbezit. En het heeft ook een gemeenschapsfunctie. Minder dan vroeger. Maar toch, Hoger Streven zit er dus nog steeds.

En ja, dat is dus een gemeenschapstaak, voor ruimte voor verenigingen zorgen. Het beste bewijs is dat ze al jaren in lokalen van die gemeenschap zitten. We hebben daar terecht met een persbericht aan herinnerd. En nogmaals het gebouw dat vandaag met gemeenschapsgeld wordt gerestaureerd, de goederenloods aan Hemelrijk, ook voor de gemeenschap geclaimd. En neen, zeggen dat we binnen enkele jaren wel een ander gebouw zullen neerzetten, dat is géén acceptabel antwoord. Zeker niet als we daarvoor eerst een ander gemeenschapsgebouw zouden moeten kopen van een andere parochie. Godbetert !

Maar dat is politiek. En na de politieke discussie blijft alleen de nostalgie. Naar bakker Arnold op de hoek, waar de schooldag eigenlijk begon. Of de repetitie voor de ouderavond. Naar de Broedersschool. En binnenkort naar het Gildenhuis.

Het doek gaat open. Tergend langzaam, het zal toch niet vastzitten. Maar neen, geduld. Boven draait iemand aan de volgspot. De voetlichten worden rood, geel of blauw. Of allemaal tegelijk. Moest die tafel eigenlijk niet ginder staan ? En dat kindje dáár ? Te laat. Het publiek houdt de adem al in. Dachten we. En we speelden alsof het Gildenhuis de Singel was. Met een souffleursbak dan, waar altijd wel iemand in moest vallen. Wie weet wie wordt er bij de afbraak nog teruggevonden…