Bad, bad, bad
Ik heb voor mijn werk enkele dagen in het Oostenrijkse Bad Ischl gezeten (vandaar mijn afwezigheid alhier). Sinds mijn passage aldaar is de noodtoestand er van kracht, zijn er een aantal huizen ontruimd, werden de meeste scholen gesloten en mag niemand het stadje meer in of uit ! Al zal dat wel meer met de sneeuw dan met mij te maken hebben, dat hoop ik althans. De overvloedige sneeuwval, bovenop een pak dat er al lag, zorgde ervoor dat heel wat daken door de brandweer (die ook foto’s maakte), het leger of de bewoners zelf moesten worden geruimd. Anderhalve meter is dan ook niet zo eenvoudig om dragen.
Sneeuw in Oostenrijk ? Dat lijkt erg normaal. Maar ook de lokale bevolking (net zoals overigens de Finse delegatie op de EMCO-vergadering waar ik zat) stelde dat ze nog nooit zoveel sneeuw hadden gezien. Het zorgde voor desolaat verlaten straten, winkels en restaurants die sloten wegens de “Schneechaos” en wij die (na het werk) van gewone toeristen ramptoeristen werden. Het geef trouwens een vrij surrealistisch gevoel als het tv-journaal opent met beelden die letterlijk twee straten verderop werden gemaakt. Ik vermoed dat het de geschiedenis van het “Employment Committee” sterker gaat markeren dan de gevoerde besprekingen zelf…
Hét gespreksonderwerp in Europa blijft natuurlijk de rel met de Mohammedcartoons. “The Economist” (mijn vliegtuiglectuur van vandaag) besteedt er een goed geschreven artikel aan, met de opvallende maar terechte vaststelling dat de kampioenen van “freedom en democracy”, de V.S. en Groot-Brittanië, het minst zijn opgekomen voor de democratische waarde van de vrije meningsuiting.
De 
De acties in enkele islamitische landen tegen Denemarken, Noorwegen en andere Europese staten naar aanleiding van de Mohammed-cartoons hebben een triest hoogtepunt bereikt met het afbranden van het Deense consulaat in Beiroet. Dat is niet alleen volstrekt onaanvaardbaar omwille van de aanleiding op zich : onze wetten laten cartoons (smaakvol of smaakloos) nu eenmaal toe. Ze behoren tot een erfgoed dat óns heel dierbaar is, de vrijheid van meningsuiting. 
Het Vlaams Parlement heeft het kiesdecreet goedgekeurd en daarmee de spelregels voor de gemeenteraadsverkiezingen vastgelegd. Gelukkig heeft men zich uiteindelijk niet laten verleiden tot fantasietjes zoals lijsten met méér kandidaten dan er zitjes in de gemeenteraad zijn. De regeling voor de lijststemmen is natuurlijk wel een draak, zoals de 
– Duizenden betogers komen op straat voor het behoud van het speelplein in Lauwe. Er is gelukkig ook nog een niet-verzuurd Vlaanderen, dat door de actiegroep 
Hamas wint met groot overwicht de Palestijnse verkiezingen. Tot verbazing van de Israël, de Verenigde Staten, Europa en van… Hamas zelf. Een stembusresultaat dat bol staat van de paradoxen. De door G.W. Bush zo gewenste democratie in het Midden-Oosten blijkt dan toch niet de beste garantie voor vrede en voor een pro-Amerikaans beleid. De Israëlische weigering om relatief kleine toegevingen te doen aan het Fatah van Arafat maakt dat het nu met veel radicalere eisen wordt geconfronteerd. En de oppositiestrategie van Hamas blijkt zo succesvol dat ze zichzelf vernietigt, want nu moet de partij tegen wil en dank gaan regeren. Om toch iets te bereiken, zal er minstens een beetje met Israël moeten worden samengewerkt. Misschien zelfs meer dan een beetje. Zodat de radicale keuze van de Palestijnen mogelijk de vrede dichterbij brengt, want er zijn geen hardliners over om langs de kant te roepen dat het allemaal “niet ver genoeg gaat”. 
Ik ben nu eenmaal aan een reeksje over de nieuwjaarsrecepties begonnen, dus zal ik dat maar voortzetten… Gisteren blies de Bedrijvenvereniging Essen (BVE) verzamelen. Een groep ondernemers die zich onder de koepel van