Heem, sweet heem

Heem, sweet heem

Het is zowat een jaarlijkse traditie om eind augustus een barbecue te organiseren met de “WOLK” : de oud-leiding van KSJ Essen. Vorig jaar hebben we overgeslagen, maar gisteren hebben we de vlam nog eens in het houtskool gejaagd. Als locatie gebruiken we ondertussen ook al weer sinds enkele jaren het Jeugdheem, waar we ons natuurlijk thuis voelen. En het was weer erg gezellig. Alleen doet het me elk jaar wat meer pijn dat het heem zelf, en zeker de terreinen ervoor, niet echt meer in goede staat zijn. Dat is een vicieuze cirkel : doordat het geheel er niet meer even fris uitziet als pakweg 20 jaar geleden, wordt het ook een stuk minder goed onderhouden door de jeugdbewegingen zelf. Daardoor ziet het er dus nog minder goed uit…

Dat doet natuurlijk geen afbreuk aan de verdiensten van vooral de Kernraad en al wie zich gedurende jaren voor het Jeugdheem heeft ingezet en nog inzet. Maar volgens mij is het ogenblik gekomen voor een grondige opknapbeurt, waarbij de jeugdbewegingen zelf de prioriteiten uittekenen en dan zoveel mogelijk mensen de handen in elkaar slaan om de plannen te realiseren. Omdat goede infrastructuur mee zorgt voor degelijk jeugdwerk.

Hillary for President

Hillary for President

Vakantie betekent oook tijd om wat (meer) te lezen, en zo heb ik de voorbije week de autobiografie van Hillary (Rodham) Clinton gelezen. In het Nederlands heet het boek “Mijn Verhaal”, maar ik heb er spijt van dat ik de Engelse versie niet heb verkozen, want de kwaliteit van de vertaling was vaak eerder bedenkelijk.

Dat maakte het verhaal toch niet minder interessant. En het heeft me eens te meer overtuigd dat de wereld (en de V.S., dus) een tweede president Clinton broodnodig heeft. Omdat de eerste op een schandalige manier, via misbruik van het gerecht, werd verhinderd om nog meer te doen. Al heeft hij op een aantal terreinen toch een groot verschil kunnen maken en bewonder ik zijn vermogen om doorheen alle pogingen om hem te beschadigen of zelfs af te zetten een bijzonder actief president te blijven.

Maar ik hoop vooral dat Hillary president wordt, omdat zij wél verder kan kijken dan de grenzen van de V.S.. Omdat een Amerika met haar aan de leiding een beter evenwicht zou kunnen vinden tussen een bloeiende economie, een beter leefmilieu en een fatsoenlijke sociale zekerheid. Omdat met haar aan de leiding het Bush-tijdperk meteen, duidelijk en definitief voorbij is. En omdat het fantastisch zou zijn dat een vrouw Amerikaans president zou worden.

Accident de parcours

Accident de parcours

Ik had natuurlijk alle dagen een commentaar kunnen neerpennen op de regeringsonderhandelingen, maar het heeft weinig zin om gewoon te herhalen wat de kranten schrijven. Een beetje spijt heb ik er wel van, want ik zou een frontale crash voorspeld hebben. En kijk, deze morgen lijkt de formatietrein inderdaad tegen een muur te zijn gebotst : de Franstalige “tegeneisen” op het vlak van staatshervorming jagen de Vlamingen op de kast. Dat is natuurlijk gespeeld, want iedereen wist dat de zware Vlaamse communautaire agenda op een stevige repliek zou kunnen rekenen. Al blijft dat moeilijk verkoopbaar voor wie aan Vlaamse kant vóór de verkiezingen een “gratis” grote staatshervorming heeft beloofd.

Leterme probeerde de voorbije weken genoeg cement aan te maken tussen de oranje-blauwe partijen door vooral aan het niet-communautaire te werken. Hoewel in de tweede versie van zijn nota (toch in de hoofdstukken die ik heb gelezen) elke bezieling en vernieuwing opnieuw ontbrak, leek dat soms ook te lukken (tussen haakjes : uit de nota blijkt dat CD&V in scherpe tegenstelling tot Open Vld een partij blijft die fundamenteel niet kan of durft kiezen en die er alleen maar op uit is om mee te mogen beheren, zonder een richting te moeten aangeven). Maar dat het bouwwerk niet stevig genoeg zou zijn om de staatshervormingsstorm te weerstaan, was behoorlijk voorspelbaar. “Kroniek van een aangekondigde crisis”, dus. Die kan therapeutisch werken, of de trein doen ontsporen. Aangezien de crisis voorspelbaar is, zou Leterme ze moeten hebben ingecalculeerd en weten hoe hij de trein op de sporen wil houden. Dehaene zou dat in elk geval geweten hebben !

En toch… Als ik zou moeten wedden op de nieuwe regering, dan zette ik mijn geld in op Verhofstadt III. Als er nog een federale regering komt.

Hoekig

Hoekig

De wijk Hoek is één van de mooiste plekjes in onze gemeente. Het is de plek waar Essen nog het meest platteland is, waar De Stille Kempen méér zijn dan een antiek lied en waar bovendien het sociale weefsel erg hecht is. Waarmee ik geen karikatuur wil maken : het Hoek van vandaag is een typisch Vlaams 21e eeuws dorp.

Hoek krijgt sinds ongeveer een jaar veel politieke aandacht. Dat komt door de nadruk waarmee de nieuwe meerderheid -en in de eerste plaats de burgemeester- “Hoekomst” op de agenda heeft gezet, en door de inzet van CD&V-gemeenteraadslid Luc Van Wezel. Hier moet ik natuurlijk een hele lijst “maar”s neerschrijven over Van Wezel, maar laat ik die voor een andere keer houden, me verheugen over de inzet voor zijn mandaat die binnen zijn fractie opvalt, en me ertoe beperken de hoop uit te drukken dat hij binnen de meerderheid hard op tafel zal kloppen als het erop aankomt werkelijk zaken te realiseren voor Hoek – de eerste aanwijzingen suggereren dat hij dat immers niet echt aandurft.

Dat is nochtans wel de kern van de zaak : waar Hoek echt op zit te wachten zijn een aantal nieuwe woningen en enkele grote infrastructuurwerken aan wegen als de Huybergsebaan en de Moerkantsebaan. Waarbij het overigens zondermeer van politiek onfatsoen getuigt dat CD&V vóór de verkiezingen deed alsof het nieuwe fietspad langs de Moerkantsebaan er al bijna lag, goed wetende dat het nog jaren zou duren. Zo werd het vel van de beer verkocht voor het beest nog maar in het vizier was, en de koper/kiezer kan zijn geld/stem niet eens terugvragen.

Vandaar dat ik ook een beetje sceptisch ben over het project DorpInZicht dat gisteren van start ging, onder impuls van Van Wezel. Dat moet een project “van onderuit” zijn, dat leidt tot concrete acties die de mensen van Hoek zelf (met enige medewerking van het gemeentebestuur) kunnen realiseren. Alleen kan dat geen antwoord zijn op de belangrijkste vragen die in de wijk leven : daar kan de bewoner weinig aan doen, het gemeentebestuur (op een aantal vlakken samen met de provincie en de Vlaamse overheid) moet ervoor zorgen.

Tenslotte is dé uitdaging om doorheen alle Hoekomstplannen vooral het eigen karakter van Hoek als stille, landelijke, gezellige en kleinschalige kern te vrijwaren. Want een toekomst waarin Hoek niet langer Hoek is, is geen Hoekomst.

Le jour de gloire, ay caramba

Le jour de gloire, ay caramba

Ik ben een fan van The Simpsons, al zijn er grenzen : de familienaam van Apu van de Kwik-E-Mart kan ik niet onthouden (Nahasapeemapetilon, voor wie het zelf wil proberen). Een bezoekje aan “The Simpsons Movie” kon dus niet uitblijven. Ik heb het geen seconde betreurd : de film is in de eerste plaats een heel mooi eerbetoon aan de serie. Daarnaast is een aaneenrijging van grappige tot hilarische momenten en vondsten, waarvan ik er vermoedelijk nog heel wat heb gemist (en waar voor sommige enige detailkennis van de Amerikaanse politiek nuttig is). Ook de ontelbare verwijzingen naar andere films of gebeurtenissen maken de film zeer genietbaar. Bovendien vond ik het verhaal bij momenten zowaar ontroerend (bekentenis : ik heb weliswaar niet veel nodig om een film ontroerend te vinden). Bovendien is de film, zoals de serie, schitterend getekend en vormgegeven.

Natuurlijk gaat het uiteindelijk om niet meer dan een extra-lange aflevering van de serie. Maar gezien de kwaliteit van de serie, is dat op zichzelf al voldoende reden om naar de bioscoop te trekken. En natuurlijk komen niet alle personages volwaardig aan bod (Sideshow Bob ?) en moet je van sommige de hele voorgeschiedenis kennen om hun passage in de film te begrijpen (niet echt een probleem dus). En er zitten ook wel enkele gaten in de plot (waar is dat varken naartoe). Toch blijft het geheel wat mij betreft moeiteloos overeind, en meer dan dat.

Uiteraard koos ik voor de ondertitelde versie en niet voor de in het Nederlandsd gedubde. Wat een vreselijk idee ook om The Simpsons te willen dubben. Al ben ik stiekem toch benieuwd naar het resultaat…

Tenslotte… Ik ga al bij al vrij zelden naar de cinemazaal, en nu gebeurt het twee keer ik even veel weken. Bovendien blijkt er zowaar een link tussen de film over Piaf en die over The Simpsons : in beide komt hetzelfde lied voor, in het laatste weliswaar met een nogal innovatieve tekst. En laat het nu net dat lied zijn dat tussen mijn twee bioscoopbezoekjes in de katalysator is gebleken van de zeer moeilijke regeringsvorming in dit land. Toeval maakt soms gekke sprongen.

In Vino Veritas

In Vino Veritas

Mijn “analyse” van de regeringsformatie van gisteren bevatte het zinnetje Leterme zal de komende dagen alvast een “Vinokourov” moeten doen : vanuit een onverwacht slechte positie terug de leiding nemen.

Nu Vino betrapt is op doping en met zijn ganse ploeg de Tour verlaat, krijgt mijn vaststelling natuurlijk een dubbele betekenis. Ik vrees dat ze er echter alleen maar méér waar door wordt : Leterme heeft de col nog lang niet beklommen, en het is niet zeker dat hij het “gewoon” op kracht zal halen.

En waar moet het ondertussen met het wielrennen heen ? Het is wat vroeg voor een analyse : ofwel toont dit ten overvloede aan dat ze “allemaal pakken”, en dan moet doping maar gewoon toegelaten worden – of het wielrennen worden afgeschaft. Ofwel is dit het bewijs dat er niemand meer ontsnapt, en dat zou eigenlijk positief zijn. Maar dat werd vorig jaar omtrent Landis ook al gezegd.

In Humo zegt Frank Vandenbroucke (niet die van de sp.a) dat hij de Tour nog kan winnen. Misschien moet hij Vermassen of zo eens aanspreken : als ze het verstandig aanpakken, dan maakt hij een goede kans om déze Tour nog als (juridische) winnaar te beëindigen.

Aux armes, Leterme

Aux armes, Leterme

“Le jour de gloire” van Yves Leterme is nog lang niet “arrivé”. Zijn verwarring tussen de Brabançonne en de Marseillaise kan dan door Vlaams(gezind)e ogen nog sympathiek lijken, tactisch is het een grote blunder. Als je symbolen niet belangrijk vindt, is het des te essentiëler om met die van een ander voorzichtig te zijn.

Het verbaasde mij overigens dat Jean-Luc Dehaene vorige week zo snel de fakkel doorgaf. Of eerder : dat hij de handdoek in de ring wierp, want ik zie vooralsnog onvoldoende basis om een regering te vormen. Leterme heeft een groot risico genomen door nu al formateur te worden. Daarvoor zijn twee mogelijke verklaringen : ofwel ziet hij meer dan de anderen en weet hij dat hij het zal halen. Ofwel heeft hij aan zijn 800.000 stemmen een wat zegedronken troebele blik overgehouden.

De reacties van de andere partijen op zijn formateursnota liegen er ondertussen niet om : “L’étendard sanglant est levé” bij zijn toekomstige coalitiepartners. Welke prijs wil Leterme betalen voor de Wetstraat 16 ? En welke voor de staatshervorming die aan de intrede aldaar onvermijdelijk voorafgaat ? Hij gaat veel meer sociaal-economisch terrein dan hem lief is moeten overlaten aan Open Vld en MR die op dat vlak in een zetel zitten en veel minder last hebben van het “enerzijds/anderzijds”-syndroom dat CD&V nog steeds teistert, maar die wel de enige mogelijkheid is om alle stukken van de “zuil” tevreden te houden, die staat te popelen om terug aan de macht te komen. Om maar één probleem te noemen. Leterme zal de komende dagen alvast een “Vinokourov” moeten doen : vanuit een onverwacht slechte positie terug de leiding nemen. En Dehaene heeft hem volgens mij te vroeg afgezet aan de voet van de berg…

Tenslotte is de Marseillaise één van de indrukwekkendste nationale hymnes in deze wereld en zing ik hem bij gelegenheid graag mee. Mijn kennis van de Brabançonne -niet echt gemaakt om in het Nederlands te worden gezongen- beperkt zich tot wat flarden, ook al omdat ik nog nooit de behoefte heb gevoeld deze ook ten berde te brengen. Maar ik kan ze vooralsnog wel uit elkaar houden !

Principes ?

Principes ?

Als het buiten 38° in de schaduw is, is een hotelkamer met airconditioning al bij al een stuk aantrekkelijker dan de straten van de Hongaarse hoofdstad. Bovendien heb ik gisteren al de lokale cinemazaal bezocht, maar de meeste films worden hier in het Hongaars gedubd, wat ik niet meteen uitnodigend vind. Ik heb dan voor “La Môme” over Edith Piaf gekozen, maar die viel wat tegen : mooie beelden, maar een onnodig warrige structuur en soms behoorlijke gaten in het scenario. Maar gelet op de buitentemperaturen : “je ne regrette rien…”.

Dan maar bij de televisie aanbeland. Gek genoeg is er hier ’s morgens overigens een shoppingkanaal in de ether (dat een kanaal deelt met Eurosport) dat eentalig in het Nederlands uitzendt. Ik vraag me af of dat veel klanten oplevert. Verder wordt ook op tv alles in het Hongaars omgezet, wat maakt dat ik vijf minuten lang naar een zeer surrealistische versie van ‘Allo ‘Allo heb gekeken. Nu, er zijn ook voldoende buitenlandse zenders. En waar komt een argeloze kijker dan onvermijdelijk uit : bij de Tour . Ondanks mijn heilige voornemens om niet te kijken heb ik dus toch een (overigens zeer mooie) Tourrit gekeken. En zit er nu alweer niet anders op dan toch een beetje te volgen wat er gebeurt. Al probeer ik een zeker skepticisme te bewaren : uiteindelijk zal degene die het geel ook na de aankomst in Parijs wil behouden wellicht naast een goede sportbestuurder en verzorger vooral een goede advocaat nodig hebben. Maar als ik dan toch zou mogen kiezen, dan mag van mij Contador op het hoogste schavotje staan.

Pest

Pest

Omdat een Hongaarse conferentie meer informatie wil over de dienstencheques, ben ik sinds enkele dagen in Boedapest beland. Een heel mooie stad, zeer Midden-Europees met hints naar de Balkan, maar de hittegolf alhier maakt ze nu niet echt geschikt om uitgebreid te verkennen. Gelukkig heb ik een aantal jaren geleden al eens de kans gekregen om de stad te bekijken, zodat ik me nu kan concentreren op enkele zaken die ik echt nog wilde zien. Zo weet ik nu dat het Nationaal Museum het verhaal van de Hongaarse geschiedenis zeer mooi in beeld brengt, en de tijdelijke tentoonstelling over de Mongolen (die Hongarije onder de voet liepen in de 13e eeuw) was daarbij een erg waardevolle aanvulling. En het park met de beelden uit het communistische verleden vind ik ook een aanrader, ook al omdat het een eind buiten de stad ligt en dus ook een vaag beeld geeft van het leven op het platteland.

Opvallend : als je in “den vreemd” Nederlands hoort spreken, komt het vaak uit de mond van onze noorderburen. Maar hier hoor ik opmerkelijk vaak een Vlaamse tongval. Naar het waarom heb ik wat te raden : de gezamenlijke historische link met Oostenrijk is nu ook weer niet zo sterk.

Ze zullen hem niet temmen, tenzij het regent

Ze zullen hem niet temmen, tenzij het regent

11 juli. Vlaanderen feest, en zoals gebruikelijk bezorgde N-VA/PLE een bloemetje aan wie de vlag uithing.

In Essen werd de “officiële” viering afgelast wegens het slechte weer, of misschien ook wel omdat het programma bijzonder weinig innovatief was opgevat. Zoals Thomas Dekkers terecht opmerkte zouden Breydel en De Coninck met die mentaliteit destijds niet ver zijn gekomen. Volgend jaar beter ? Wat mij betreft hoort er bij een nationale feestdag in elk geval een vuurwerk, dus dat wil ik zeker op het programma zien verschijnen. Al was het maar om eventuele kwaadwillige weergoden af te schrikken !