Tom Bevers

11.11.11. Je kan geven aan die actie, of je kan dat niet doen. Je kan voor beide goede redenen bedenken. Je kan je er voor inzetten of niet, ook alweer met goede redenen. Ik heb gisteren in een aantal straten de enveloppes opgehaald, en het verbaast me niet dat een aantal mensen welbewust niets geven. Zoals het me uiteraard ook niet verbaast dat heel wat mensen een kleine tot grote bijdrage doen, gelukkig maar. Gisteren heb ik in een aantal Heikantse straten die bijdrages naar jaarlijkse gewoonte opgehaald. Het blijft me daarentegen wél zeer sterk verwonderen dat veel Essenaren, ook al wonen ze hier al een hele tijd, gewoon niet weten waar je het over hebt als je de woorden “11.11.11” uitspreekt. Zowat altijd spreken ze hun verbazing uit met een accent dat hun Nederlandse herkomst verraadt.

Nu is al wie hier woont wat mij betreft van harte welkom (dat is niet hetzelfde als zeggen dat we onbeperkt nieuwe inwoners moeten aantrekken, al was het maar omwille van de vastgoedprijzen). Maar wie een minimale belangstelling voor het leven in Vlaanderen aan de dag legt, moet na een tijdje toch wéten wat 11.11.11 is. Desnoods om er radicaal tegen te zijn.

11.11.11 steunt structurele projecten in de Derde Wereld, en dat is een verstandige keuze. Essen koos zo dit jaar voor een project in Togo. Daarnaast is er, ondanks alles, vaak nog noodhulp nodig, zeker in Afrika. Met name in Darfoer. Daarnaar gaat de opbrengst van dit nummer van Mattafix. Eerder nooit van gehoord, maar de song viel me meteen op toen ik hem hoorde, zelfs voor ik de Darfoer-connectie kende. De optimistische boodschap en de vormgeving daarvan spreekt me in elk geval enorm aan.

Het eerste bericht op deze site staat gedateerd op 11 november 2005, om 11u11. Hoewel ik het niet zeker meer weet, kan ik me niet voorstellen dat die datering ook exact juist is. Daarmee was meteen de toon gezet, want dat antidateren (en soms ook prodateren) gebeurt bij de meeste van mijn posts hier. Als ik even terugblik, stel ik vast dat ik soms redelijk lang niets schrijf, maar dat vaak weer goed maak door net met die datum te spelen. Ik merk bij mezelf ook dat er regelmatig in mijn hoofd zit waarover ik ga schrijven en soms zelfs wat, maar dat het er niet altijd onmiddellijk van komt om dat dan ook te doen. Soms gaan er zo wellicht zaken verloren, soms ook wordt de argeloze lezer ongetwijfeld onzin bespaard. Elk nadeel heb zijn voordeel, naar het woord van de beroemde Nederlandse filosoof.

Ik schrijf vooral over de Essense politiek, maar dat lag natuurlijk ook in de lijn van de verwachting. Ik probeer dat wel te doen met een andere invalshoek dan in de N-VA/PLE-Nieuwsflits of in persberichten. Niet zo eenvoudig, want mijn pen is sowieso één van de meer bezige in het Essense politieke wereldje. Toch tracht ik hier de andere kant van de medaille te laten zien, met wat meer (of soms net minder) nuance. Wat af en toe tot meer persoonlijke kritiek of complimenten bij mijn medespelers in het Heuvelpleinspelletje leidt. Vaak vind ik het wel jammer dat die geen soortgelijk forum hebben om te reageren. Ik zou af en toe ook wel eens een verbale draai om de oren kunnen gebruiken, neem ik aan. Zonder dat dat dan meteen in de krant of de gemeenteraad moet zijn…

“Wereldje”, “spelletje”… Mijn woordgebruik geeft het al aan : de Essense politiek is natuurlijk iets waar niet zoveel mensen mee bezig zijn. Hoewel ik het ook wel over andere dingen heb, is het wellicht toch vooral die microkosmos en de observatoren daarvan, die hier af en toe een kijkje nemen. Een massa bezoekers levert dat dus niet op, al merk ik af en toe toch een behoorlijk aantal “hits” op de teller. Al belandt men hier af en toe met zoekwoorden die eerder op een dwaling duiden. Maar misschien blijft er zo toch af en toe iemand hangen. Of dat dan iets met enige literaire kwaliteit te maken heeft, laat ik maar in het midden.

Elke verkozene in de politiek vertegenwoordigt mensen, en die hebben het recht op één of andere manier te weten waar hun vertegenwoordigers mee bezig zijn. Ik kan proberen dat iedereen persoonlijk te vertellen, maar dat lukt me toch niet – en vermoedelijk zou ik er velen alleen maar stierlijk mee vervelen. Dus is dit het alternatief, dat iedereen toelaat min of meer na te gaan wat me bezig houdt – voor wie dat nodig of nuttig zou vinden. Bovendien is het voor mezelf een instrument om mijn gedachten te ordenen en ook al eens bewust stil te staan bij wat er in Essen of de wereld gebeurt. Dus probeer ik het vol te houden.

Een trouwe lezer vertelde me deze week dat “twee jaar” daarbij vaak de cruciale grens is, waar veel “bloggers” het opgeven – zonder te vermoeden dat die tweede verjaardag er inderdaad aankwam. Laat ik het ongelijk van die statistiek maar eens proberen te bewijzen. Ook al kan ik dat als lid van de “Hoge Raad voor de Statistiek” natuurlijk alleen maar een vermetele gedachte vinden…

Een paar maanden lang hebben ze het volgehouden, de meerderheidspartijen. Op enkele gemeenteraden hebben ze de voorstellen van de oppositie op hun waarde bekeken en er een aantal goedgekeurd. Maar blijkbaar begint het hen al tegen te steken. Als je voorstellen goedkeurt, moet je ze ook uitvoeren, en dat is niet zo gemakkelijk voor dit college dat niet uit noodzaak maar uit principe ervoor kiest om zich zoveel mogelijk tot “lopende zaken” te beperken. Als je beslist dat de gloeilampen door spaarlampen moeten worden vervangen, dan moet je tegen de administratie zeggen dat er voortaan spaarlampen moeten worden aangekocht. Zoiets vraagt om een inspanning, natuurlijk.

Dus kozen ze eergisteren opnieuw voor de gemakkelijkste oplossing. In plaats van even te zoeken naar een manier om onze voorstellen voor hen aanvaardbaar te maken, stemden ze die gewoon weg. Met een grote democratische legitimiteit : CD&V en sp.a die samen minder dan de helft van de kiezers vertegenwoordigden brachten 12 stemmen in, de andere partijen (samen ook niet goed voor de helft van de kiezers, maar wel voor méér dan de meerderheidspartijen)hadden eveneens 12 stemmen. Zodat de voorstellen bij staking van stemmen werden verworpen.

Stel even dat die andere partijen net zo onverantwoordelijk zouden zijn en alvast van het principe zouden uitgaan dat de voorstellen van het schepencollege best worden weggestemd. Dan zou in deze raad geen enkel voorstel van dat college zijn goedgekeurd. Nu werden ze allemaal aanvaard, waarvan slechts twee na een stemming (en één daarvan ging dan nog over een kerkfabriek, waar enkele partijen zich ritueel onthouden). Essen is bestuurbaar dankzij de redelijkheid van de oppositie. Dat is geen verdienste natuurlijk, dat wij redelijk zijn. Maar mogen we dan ook van de meerderheid een redelijke houding verwachten ? Of moeten we de volgende keer dat de stemverdeling 12/12 is toch eens enkele punten wegstemmen ? Op redelijke gronden natuurlijk : omdat het dossier manifest onvolledig is, of zo.