Bekomst
Mocht iemand ooit op zoek zijn naar de Vlaamse gemeenteraad met het hoogste aantal commissies, dan is de kans reëel dat de zoektocht naar Essen zal leiden. Met vijftien stuks doen we wellicht “beter” dan alle anderen. Dat heeft voor- en nadelen. In het beste geval betekent het dat ellenlange vergaderingen over de meest uiteenlopende onderwerpen vermeden worden. Maar het kan natuurlijk ook dat je naar het gemeentehuis wordt geroepen voor een zo goed als lege agenda. Essen heeft een traditie van veel commissies, en het aantal op zich vind ik ook niet zo belangrijk. Sommige collega’s geloven wel dat het met wat minder beter zou zijn, maar ik vind het weinig zinvol daar veel energie in te steken.
Veel meer dan over het aantal gaat het wat mij betreft over de manier waarop ermee wordt omgesprongen. Soms kunnen daar bedenkingen bij worden gemaakt (vaak ook niet, want er zijn er ook die door voorzitter en schepen perfect worden voorbereid). Toen we de agenda van de commissie “Hoekomst” ontvingen lag het voor de hand dat we duidelijk zouden reageren : het was weinig helder waarover de commissie zou gaan en vooral wat van de raadsleden zou worden verwacht.
Een gewaarschuwd voorzitter, in casu CD&V’er Luc Van Wezel, zou er twee waard moeten zijn, maar de commissie bleef steken in de (degelijke) presentatie van de resultaten van de enquête in Hoek door de administratie. Beleidsvoorstellen, of nog maar de richting die die zouden kunnen uitgaan, lagen niet voor. Toppunt was dat zelfs de aanwezige schepen vond dat nu maar eens moest worden beslist wie een concreet plan zou uitwerken, en tegen wanneer. Dat Van Wezel zich sinds vorig jaar als quasi-schepen voor Hoek kon profileren, kwam velen in de meerderheid erg goed uit. Maar nu stoot die aanpak op zijn grenzen. Dat ligt trouwens niet aan zijn inzet of goede wil, maar aan een ondoordachte aanpak van het hele Hoekomstverhaal door de meerderheidspartijen.
De enquête bij de inwoners van Hoek was een groot succes. Maar ik had vooraf voorzien dat de aandachtspunten die het hoogst zouden scoren bij de bewoners zich niet zo eenvoudig zouden laten beantwoorden. Het verhaal van het fietspad langs de Moerkantsebaan is verknoeid door premature CD&V-beloftes, waardoor de Hoekenaar terecht eist dat het er (eer)gisteren ligt. De vraag naar een eigen voetbalveld voor Hoek is terecht, maar vanuit verschillende hoeken is er de voorbije jaren veel aan gedaan om te zorgen dat ze nu wat surrealistisch overkomt (er dreigt een veld zonder ploeg). De top-3 wordt volgemaakt met de bezorgdheid over de toekomst van de dorpsschool. Maar die ligt helemaal in handen van het katholieke onderwijs, waarop het gemeentebestuur weinig vat heeft en dat soms een wat eigen rationaliteit kent.
Naast deze drie grote vragen zijn er verschillende kleine en middelgrote, maar daar hadden op het terrein al lang resultaten kunnen en moeten worden geboekt. Ik kan me niet voorstellen dat de inwoners van Hoek echt tevreden zouden zijn met in 2008 alleen… een nieuw kerkhof. In 2010 volgt dan misschien ergens het langverwachte speelpleintje. En in 2012 het fietspad. In de verkiezingsfolders, niet in het echt.
Katrien begon de commissie met de vraag naar concrete actiepunten, en ze bleef daar terecht aan vasthouden. Ze maakte het Van Wezel niet gemakkelijk. Maar die had zichzelf dan ook veel leed kunnen besparen. Al kan hij zich troosten met de gedachte dat hij volgens mij lang niet de laatste is die er niet in zal slagen om gebakken lucht aan mijn partijgenote te verkopen.
Naar aanleiding van de overwinning van Wales en de Six Nations schreef ik hier enkele weken geleden : “De manier waarop de sport er leeft, kan je volgens mij nog het best vergelijken met de sfeer die hier rond de Ronde van Vlaanderen hangt, de Grand Slam met het soort overwinningsroes wanneer een Vlaming er op de Muur iedereen afrijdt om met ruime voorsprong aan te komen.” 
De televisie zond gisteren “Zinloos Geweldig” uit, de theatershow van Neveneffecten. Heerlijke humor. De wereldkampioenschappen in allerlei zinloze disciplines herkende ik trouwens uit een KSJ-leidingstoneeltje van een ouderavond van enkele jaren geleden. Ik vermoed dat ik nu weet waar de tekstschrijver van dienst (Steven VDB, vermoed ik) de mosterd haalde. Al zal een algemene goede KSJ-opvoeding ook wel tot zijn inspiratie hebben bijgedragen.
Fitna, the movie. Dat laatste woord is sterk overdreven, zoals enkele 
De leden van de gemeenteraad en de raad voor locale economie die zich vrij konden maken bezochten vandaag de luchtmachtbasis in Woensdrecht. We werden rondgeleid in het daar gevestigde onderhoudscentrum. Na een zeer bedrijfseconomisch gerichte inleiding (ik zie het bij de Belgische defensie nog niet gebeuren en kon eigenlijk alleen maar jaloers zijn op de rationele aanpak van de Nederlandse overheid in dit soort zaken) mochten we een blik werpen in de werkplaatsen. Ik ben niet echt een techneut en heb ook niet zoveel met “das Militär”, maar een F16 helemaal uit elkaar zien halen of de roeren en remmen ervan zien testen heeft iets onweerstaanbaar fascinerends (zou dat puur aan mannelijke hormonen liggen ?). De werksfeer sprak me ook wel aan : relatief relaxed maar zichtbaar uiterst professioneel. Het is bovendien -hoe je ook over de inhoud van sommige van de met het materiaal uitgevoerde taken denkt- zeer relevant werk : een helicopter wordt niet zomaar vliegklaar gemaakt, maar moet zo snel mogelijk naar Afghanistan (daar zijn er al twee verloren gegaan, bovendien).
Eén boek van hem heb ik gelezen, al is dat dan wel “Het Verdriet”. Zijn gedichten vond ik wat te hermetisch, zijn manier van doen wat te gespeeld en theatraal. Maar dat Hugo Claus bij de allergrootste Nederlandse schrijvers hoort, staat buiten kijf. Daar is geen Nobelprijs voor nodig. 
De federale ambtenaar in mij is vandaag van chef veranderd. Dat gebeurde de voorbije jaren wel meer, in de zin dat “Minister van Werk” een erg tijdelijke baan bleek. Maar nu ging ook het eerste ministerschap in nieuwe handen over, en dat was alweer geleden van 1999. Uiteindelijk werd Yves Leterme dus toch premier. Meer dan negen maanden na de verkiezingen en na wel erg veel blutsen en builen te hebben opgelopen (waarvan hij er een aantal overigens niet verdiende). 
Slovenië is voorzitter van de Europese Unie, de eerste “nieuwe” Lidstaat aan wie die eer (en het bijkomende extra werk) te beurt valt. Als gevolg daarvan zat ik de voorbij drie dagen in Ljubljana (of eigenlijk vooral in Brdo, één van de talloze plaatsen aldaar waarvan in de naam minstens één klinker lijkt te ontbreken). Mijn vorige bezoek aan Slovenië was een doorrit van ongeveer een uur, een jaar of vijf geleden. Dus was het wel aangenaam het land toch even wat beter te leren kennen. Wat ik eruit onthoud is dat Slovenië een kruispunt is van Oostenrijk (dat zie je aan de huizen, zeker op het platteland), Italië (dat merk je aan de keuken), Hongarije (zoals vooral in de stad blijkt) en Kroatië (dat hoor je aan de taal, ondermeer). 
Om de Six Nations nog te winnen moest Frankrijk Wales met meer dan 19 punten verschil verslaan. Maar Wales was overduidelijk niet van plan om het feest te laten verpesten door Les Bleus. De eerste helft bleef vrij gelijkopgaand, en de gele kaart waarmee Gavin Henson tien minuten naar de strafbank moest, maakte het even spannend. Een try van Shane Williams kort na de rust zette Wales op het juiste spoor, waarna het rustig domineerde. Kort voor tijd volgden dan nog enkele minuten briljant rugby, bekroond met een try van de onvermoeibare Martyn Williams.