Tom Bevers

De rechtbank van eerste aanleg in Kortrijk heeft in Menen een speelpleinwerking verboden. Deze ligt namelijk in een woongebied (!) en dus is het gejoel van de spelende kinderen “milieuhinder”. Ik heb het eerst vijf keer moeten lezen om het te geloven. In wat voor maatschappij zijn we aanbeland wanneer spelende kinderen milieuhinder zijn geworden ? En er ook nog een rechter wordt gevonden om dat te bevestigen. Dat is eigenlijk nog het ergste.

Hoegaarden bracht alweer enkele jaren geleden een bierviltje uit met de terechte uitspraak “Wat vroeger kattenkwaad was, heet nu jeugdcriminaliteit”. Er wordt gewoon veel strenger naar jongeren gekeken dan vroeger. Soms terecht, meestal onnodig. En dit vonnis gaat natuurlijk nog veel verder dan dat. Minister Anciaux wil kinderen terecht uit de milieuwetgeving halen. Want wat is de volgende stap ? Een spreidingsplan ?

Het doet mij wat denken aan wat er een jaar of acht geleden in de Beliestraat gebeurde. Toen er nog maar geruchten waren dat de voormalige kleuterschool mogelijk tot een jeugdcentrum zou worden omgevormd, stond de hele buurt op stelten. Er werd een petitie verspreid met teksten die, als het niet over jongeren maar allochtonen zou gegaan hebben, overduidelijk strafbaar zouden zijn geweest. We hebben de buurtbewoners toen proberen duidelijk te maken dat het gewoon de bedoeling was om hún (klein)zonen en dochters een plek te bezorgen om zich te ontspannen. Maar sommigen vonden al spuiten in hun voortuin vooraleer de kleuters goed en wel weg waren…

De openbare zitting van de OCMW-raad van gisteren had weinig politieke spankracht. De besloten zitting af en toe wel, maar dat is natuurlijk “geheim”. Het valt wel op dat er regelmatiger dan voorheen (ex-)zelfstandigen bij het OCMW aankloppen, wat omwille van de specifieke regelingen voor de sociale zekerheid niet zo eenvoudig is. Bovendien is de vraag of iemand werk heeft (en dus geen recht op een uitkering) niet zo simpel te beantwoorden. Wat met een zaak die “slaapt”, niets opbrengt of zelfs verlieslatend is ?

In de marge ging het natuurlijk over het wedervaren van de heer Rik Daems, voormalig verantwoordelijke voor het “asset & liability management” van de federale regering. Dat hij een nieuwe relatie heeft, is politiek irrelevant. Dat die relatie er één met een PS-Kamerlid is, is wél een politiek feit. Ik vind niet dat hij daarvoor als fractieleider moest aftreden, maar het feit op zich heeft natuurlijk wel politieke relevantie. Even vergelijken : de nieuwe relatie van de directeur is een privézaak en heeft niets met het bedrijf te maken. Als die relatie er één is met zijn adjunct, chef… dan is dat wél belangrijk voor het bedrijf. Dus haalt het verhaal terecht de krant. Maar de smeuïge details waren natuurlijk niet nodig. Al mag mevr. Pécriaux er wel zijn…

Driekoningen. Drie wijzen kwamen uit het Oosten. Ze gaan daar best zo snel mogelijk terug naartoe, want nu Ariël Sharon van het politieke toneel verdwijnt is de richting die Israël en daarmee het hele Midden-Oosten zal inslaan zéér onduidelijk geworden. Blijft de partij die hij kort geleden oprichtte (Kadima) overeind of gaat de verkiezingsstrijd tussen het Likoed van Nethanyahu of het Labour van Peretz ? Met de eerste lijkt vrede verder af dan ooit, de laatste dreigt een te klein draagvlak te zullen vinden om echt stappen vooruit te kunnen zetten. Gaat Sharon -remember Sabra en Shatila– dan toch de geschiedenis in als (potentiële) vredesduif ? Drie wijzen zullen wellicht niet volstaan om op alle vragen te antwoorden. Er is dan ook niet echt een ster om te volgen…

Vandaag in de krant : “Negenenzestig van de zeventig gemeentehuizen in de provincie Antwerpen zijn één keer per week open na 17 uur.” De uitzondering ? Jawel, Essen. In de vorige legislatuur hebben we al geprobeerd om dat te veranderen, maar dat bleek onbespreekbaar voor CD&V (toen nog CVP). Hoewel het Essense OCMW wel al lang zorgt voor één openingsavond per week. Maar waarom zou het gemeentehuis voor de Essenaar ook niet even toegankelijk mogen zijn als voor de inwoners van alle andere gemeenten ?

Gisteren nieuwjaarsreceptie van het Essense OCMW. Aan een aantal in Essen verblijvende asielzoekers was gevraagd om voor wat hapjes te zorgen, en daarin hadden ze veel tijd en werk gestoken. Echt lekker, en eens iets anders dan het obligate toastje met kip-curry. De gelegenheidskoks zijn vooral dankbaar dat ze eens iets terug kunnen doen voor het OCMW, dat natuurlijk tegenover hen in de eerste plaats gewoon zijn wettelijke plicht doet. Velen weigeren zelfs om de kosten die ze maken in te brengen, al leven ze van het (equivalent-)leefloon. Uiteraard zorgt het OCMW wel voor een passende compensatie.

Natuurlijk kan Vlaanderen het leed van de hele wereld niet opvangen. Natuurlijk is niet elke vluchteling in eigen land direct in gevaar. Maar niemand verlaat zomaar de familie en laat have en goed achter om in een ver en vreemd land een nieuw leven te starten. Al kan het soms niet anders dan maar tijdelijk zijn, een “plaats in de herberg” is een mensenrecht.

De Essense gemeenteraad vergaderde gisteren. Wat daar gebeurde, heb ik in een nieuwe Nieuwsflits gezet. Omdat het de laatste raadszitting van het jaar was, bood het gemeentebestuur achteraf een glaasje aan, zoals gebruikelijk. Ook het publiek mag daarvan meegenieten, maar erg veel belangstelling lokte de raad ook daarmee niet. Vind ik dat jammer ? Aan de ene kant wel, omdat zo weinig kiezers echt weten hoe hun verkozenen het ervan afbrengen (hoeveel stemmen zou anders iemand krijgen die het volhoudt om zes jaar te zwijgen ?). Anderzijds is het allemaal niet zo eenvoudig te volgen : het gaat vaak om één aflevering in een verhaal dat al heel lang loopt. Sommige punten zijn ook zo technisch dat ze niet echt te begrijpen zijn zonder het dossier te lezen. Alles netjes opnieuw uitleggen zou een oplossing zijn, maar voor de raadsleden natuurlijk alleen een tijdrovende herhaling. Maar wie alleen leest wat er in de krant over de gemeenteraden verschijnt, weet nog niets. Ook de besluitenlijst in “Uit het gemeentehuis” is nietszeggend. En hoevelen zouden zelfs daar niet naar kijken.

De oplossing ? Weet ik veel. De Nieuwsflits is een poging, maar ook niet meer dan dat, natuurlijk.

21u30, trein, Brussel-Noord. Duidelijk orthodox-joodse man stapt in, gevolgd door een jongeman van Noord-Afrikaanse afkomst. Deze laatste vraagt nogal overbodig : “Vous êtes juif ?” (let op de beleefdheidsvorm) Joodse man knikt ja. Jongeman maakt veelzeggend handgebaar en slingert nog wat beledigingen na. Stelt dan vast dat hij op de verkeerde trein zit en stapt terug uit. Ik knik de man even begrijpend toe, maar die haalt de schouders op en lijkt “ik ben dit al gewoon” te suggereren.

Bewijst dit nu het gelijk van Dewinter, of zijn ongelijk ? Dat laatste natuurlijk. Maar krijg dat maar eens uitgelegd.

Gisteren OCMW-raad, met enkele onvervalste dilemma’s. Een asielzoekster wordt illegaal wegens een klaarblijkelijke fout bij de Raad van State : steunen of niet ? Een leefloner verdient een schorsing, maar moeten we dat in het belang van de kinderen niet even uitstellen ? Een zelfstandige zegt een grote som geld te verwachten maar nu geen inkomsten te hebben : wat doen we ? Telkens opnieuw een hele verantwoordelijkheid, vind ik.

Voor raadslid Maria Ansoms (CD&V) was het de laatste raadszitting. Op basis van een partij-afspraak staat ze haar zitje af. Jammer, want Maria durfde voor haar mening uitkomen (al gebeurde dat soms in de wandelgangen). Bovendien werkte ik samen met haar het voorstel rond de participatiecheques uit. Hopelijk blijft ze het politieke leven volgen, en misschien komt ze nog wel eens terug in de OCMW-raad.

Verschillende politici riepen de voorbije dagen op om, zeker tijdens de winterperiode, de elektriciteit bij niemand af te sluiten. Ook werd voorgesteld om de minimum-stroomvoorziening op te trekken van 6 naar 12 Ampère. De OCMWs verzetten zich daar nu tegen, via de VVSG. Op het eerste gezicht heel vreemd, maar bij nader inzien niet zo onlogisch. Wie problemen heeft met de elektriciteitsfacturen, kan meestal ook andere rekeningen niet betalen. Maar aankloppen bij het OCMW gebeurt vaak pas wanneer er geen elektriciteit uit het stopcontact komt. Om verborgen armoede, waarbij mensen gaan leven op 12 Ampère, te vermijden, is het soms toch beter de stroom dus af te sluiten. Dat gebeurt overigens altijd via een daarvoor opgericht comité (het LAC) waarin ook het OCMW vertegenwoordigd is.

De moraal van het verhaal is dat allerlei goedbedoelde maar van elkaar losstaande maatregelen niet altijd het gewenste resultaat opleveren. Meer mogelijkheden voor de OCMWs om bijkomende steun te geven en die (zonder al te veel rompslomp) gedeeltelijk terug te krijgen van de federale of Vlaamse overheid zou volgens mij een veel zinvoller denkpiste zijn.

Deze morgen op bezoek geweest in de Nederlandse taallessen die ons OCMW, samen met IVORAN, organiseert. Met enthousiaste en gemotiveerde cursisten van alle leeftijden en verschillende hoeken uit de wereld. En veel creativiteit en een vleugje humor van de lesgeefster. Het ging over de woordvolgorde in “Waarom…/Omdat…”-constructies. Niet zo eenvoudig voor de cursisten die in september begonnen zijn en twee keer per week 3 uur les krijgen. En kennis van het Engels speelt hen hierbij soms parten.

Ik ben blij dat we enkele jaren geleden dit initiatief genomen hebben, vooral onder impuls van CD&V-raadslid Jan Goosen. Om echt deel uit te maken van onze samenleving is het Nederlands onontbeerlijk. Ik heb me alvast voorgenomen om zo weinig mogelijk op het Engels of het Frans over te schakelen als iemand me in het Nederlands aanspreekt. Want zonder oefening leer je natuurlijk nooit een taal. Als Vlamingen schakelen we te snel over zodra we merken dat iemand onze taal niet helemaal perfect spreekt. Bijvoorbeeld omdat de woordvolgorde klopt niet helemaal !