Tom Bevers

Elke gemeente moet een lokaal sociaal beleidsplan opstellen. Ook Essen begint daar nu (na lang treuzelen) werk van te maken en voorziet naast een werkgroep op ambtelijk niveau een plangroep die politici en ambtenaren samenbrengt. Dankzij een handigheidje van een mij niet helemaal onbekend OCMW-raadslid is ook de oppositie in die plangroep opgenomen, zodat ik er N-VA/PLE vertegenwoordig.

Gisteren werkten we aan een visie, die uiteindelijk luidt : “We werken samen aan een Essen waar we iedereen kansen bieden om zich optimaal in onze solidaire samenleving te ontplooien.” Ik kan me er voor 95% in terugvinden (hoger moet je de lat niet altijd leggen). Maar nu volgt natuurlijk het concretere werk. Dat voor mij uiteindelijk ondermeer moet leiden tot een sociaal huis waarin nogal wat van de bestaande diensten worden gehergroepeerd en tot de overdracht naar het OCMW van alles wat zuiver “sociaal beleid” is en nu nog onder het gemeentebestuur valt. Ik vermoed dat ik het daarmee iets moeilijker zal krijgen dan met het beïnvloeden van het visie-zinnetje…

Zeven jaar lang kwam ik elke werkdag in het Centraal Station in Brussel. Vergane architecturale glorie, een perronkelder die tot de lelijkste ter wereld moet behoren. Een jongen van 17 werd er vermoord omdat hij zijn mp3-speler niet wilde afgeven. Zou ik zelf wél hebben gereageerd als ik er net op dat moment zou zijn voorbijgekomen, of zou de trein op spoor 5 toch voorrang gehad hebben ?

Je kan er allerlei theorieën over bedenken en politieke conclusies aan verbinden. Dat moet ook wel gebeuren. Vooral over de opvoeding van sommige jongeren, ook Maghrebijnse, valt wel wat te vertellen. Gelukkig heeft mijn partijgenoot Fouad Ahidar (Spirit) al snel ingezien dat een gebaar vanuit de allochtone gemeenschap nodig was. Verder is er ook wel iets te zeggen over de bewaking van Brussel-Centraal, waar opvallend veel minder agenten dan in het Noord- of Zuidstation rondlopen.

Maar al die discussies en ook de Stille Mars van vandaag brengen Joe niet terug. Zoals het verkeersbeleid de slachtoffers die dit weekend op de wegen vielen, ook niet terug zal brengen. Al wat je kan doen, is even stilstaan bij wat familie, vrienden… van hen moeten doorstaan. Maar ook dat helpt niet.

Op de agenda van de openbare zitting van de OCMW-Raad van gisteren stond zo ongeveer niets. Toch werd het nog een boeiende vergadering – ondanks de afwezigheid van de secretaris die in meer Zuiderse oorden vertoefde, ondermeer wegens de gestroffeerde “rondvraag” en ook dankzij enkele “geheime” dossiers met een pittig kantje. Eén van de “rode draden” bleek de verhouding tussen politici en ambtenaren. Dat is altijd een beetje koorddansen, zoals ik als lokaal politicus en federaal ambtenaar langs de twee kanten van de barrière kan vaststellen.

In een OCMW word je onvermijdelijk als mandataris al eens over individuele zaken aangesproken. Het is logisch dat je dat zo goed mogelijk doorgeeft en opvolgt. Soms kan je ook zelf bepaalde stappen zetten, maar hoe vermijd je dat je dat achter de rug van de sociale assistenten doet ? Wie verwittig je als een bepaalde actie erg dringend lijkt ? Wat is de rol van de voorzitter, die uiteindelijk ook een politicus is en geen rechtstreekse opdrachten aan het personeel mag geven – maar in de dagelijkse praktijk soms wellicht toch niet anders kan ? Wie moet zich uitspreken over de herinrichting van burelen of de heraanleg van het plein voor het gebouw : het personeel (dat er elke dag werkt) en/of de mandatarissen (die immers verkozen zijn om het beleid te bepalen) ? Wat met politieke beslissingen die de facto onuitvoerbaar (of gewoon dom) zijn ?

Het is altijd zoeken, soms met “trial and error”, maar het belangrijkste is voor mij wederzijds vertrouwen en respect. Ook als politicus krijg je dat niet zomaar, je moet het verdienen. Federaal en lokaal !

Er is de hele week een OESO-delegatie in België om de overgang van school naar werk en de integratie van jongeren op de arbeidsmarkt te bestuderen. Een bezoek waarin veel voorbereiding is gekropen en waar ik ook deze week de handen behoorlijk vol mee heb. Vandaag deden de beide bezoekende expertes zowaar ook Essen aan. Om er kennis te maken met het OCMW (van Essen en Antwerpen) en de werking van de lokale VDAB. Eens iets anders dan de directeurs-generaal, administrateurs-generaal… en andere belangrijke mensen die ze in de loop van de week ontmoetten. Soms ook met een iets ander verhaal dan wat “officieel” wordt verteld. Voor mij was het vooral een bevestiging van wat ik al wist : bij de OCMWs is de begeleiding van werkzoekenden beter want intensiever en breder dan bij de VDAB, maar de OCMWs zijn ook strenger op werkbereidheid en dat is eigenlijk vreemd (want het OCMW is de laatste toevlucht.

Toch wel leuk om voor één keer de band tussen mijn werk en mijn “hobby” te kunnen leggen (de suggestie daarvoor kwam overigens niet van mezelf, maar van mijn “chef”). Al bleek het moeilijker om mensen “op het terrein” samen te brengen dan “de top” van een administratie te mobiliseren, en dat is niet de eerste keer dat ik dat zo ervaar…

Omdat er ook een avondprogramma voor de OESO-mensen voorzien is, mis ik wel het afscheidsetentje ter ere van oud-raadslid Maria Ansoms. Maar iets zegt me dat haar afscheid toch niet definitief was, zeker niet als ik de ontwerp-verkiezingslijst van CD&V zie. Ook de gemeenteraad heb ik moeten missen, maar de agenda daarvan was toch niet veel soeps. Voor een Nieuwsflits reken ik overigens grotendeels op de inspiratie van Dirk Smout, deze keer.

Oh ja, als je er écht op rekent laat de NMBS het nogal gemakkelijk afweten. Zo ook deze keer (en gisteren bleek het vervoer van Brussel naar Charleroi ook al niet rimpelloos verlopen). Vertraging is één ding, een trein afschaffen nog iets anders. Dat doen zónder enige informatie over het hoe en waarom gaat toch echt wel een stapje te ver, niet ?

Ik heb nog niets over de gemeenteraad van vorige donderdag geschreven. Daar was ook niet zo veel over te vertellen, dat zal wel blijken uit de Nieuwsflits. Maar soms is ook de nabespreking bij “Jan Schuim” dan ook interessanter. Zo leeft er wat wrevel tussen de oppositiepartijen over al dan niet vermeende pogingen om elkaar “vliegen af te vangen” : initiatieven van een ander proberen te repureren, andermans inbreng “vergeten” te vermelden in brieven of persartikels… Ik vind ook in de politiek een minimum aan fair-play belangrijk. Veel ideeën ontstaan op hetzelfde moment bij verschillende personen, of komen soms na enige tijd onder een andere gedaante terug boven water. En natuurlijk mogen partijen hun eigen mensen of standpunten in het zonnetje zetten. Maar correct vermelden wie iets op gang bracht, opnieuw in gang zette of aan gang hield, vind ik wel belangrijk. Zeker tussen oppositiepartijen, al geldt het wat mij betreft ook tegenover mensen uit de meerderheid.

Ik geloof ook niet in de communicatiegoeroes die stellen dat je alleen maar over jezelf mag spreken. Misschien pakt dat op nationaal niveau, maar in een gemeente stoot het mensen volgens mij af als elke partij alleen maar over zichzelf bezig is. En interactie tussen partijen, mensen en ideeën is nu eenmaal een belangrijk kenmerk van politiek. Dus ook als ik al eens niet wordt vermeld in andermans artikel over de OCMW-raad, ook al was mijn tussenkomst misschien doorslaggevend, ik ben niet van plan om de inbreng van anderen dood te zwijgen.

Op uitnodiging van de burgemeester (en de eigenaars) konden de leden van de gemeente- en de OCMW-raad gisteren een bezoekje brengen aan het domein “De Belder” (Hemelrijk). Omdat ik daar nog nooit was geweest, liet ik de kans uiteraard niet aan me voorbijgaan. Een aangename kennismaking met een prachtig stuk Essen, dat gelukkig maar spaarzaam voor het publiek wordt geopend. Mocht het ooit te koop worden aangeboden -maar dat hoeft voor mij vooralsnog niet-, dan heeft het gemeentebestuur (al dan niet met hulp van andere instanties) ondubbelzinnig de plicht om het aan te kopen. Om het vervolgens nog steeds maar beperkt voor het publiek te openen (2 dagen per maand ?). Ik hoop in elk geval dat voor één keer alle Essense politici door een stuk open ruimte zijn kunnen wandelen zonder verkavelings- of skipisteplannen.

De wandeling was voor burgemeester Schrauwen ook de manier om te bedanken voor de felicitaties bij zijn tienjarig ambtsjubileum. Welgemeende felicitaties, want ook al ben ik het vaak oneens met zijn beleid (en nog meer met zijn bestuursstijl), wie zich tien jaar lang inzet (en in zijn geval behoorlijk intensief) voor de gemeenschap, verdient sowieso een bloemetje. Al zal hij ook wel weten dat er geen rozen zonder doornen zijn, zeker niet als ze van de oppositie komen…

’s Avonds werd het gemeentelijk fuifcharter ondertekend in café Rex. Om dat charter wordt al jaren gevraagd, dus is het verheugend om te zien dat het er nu ook gekomen is. De ondertekening in Rex lag voor de hand : Rex is alweer een aantal jaren de gemeentelijke fuifzaal. Al heb ik kritiek op de manier waarop het gemeentebestuur het na de aankoop van de zaal heeft aangepakt, dát de CVP-VU-meerderheid destijds besloten heeft om de zaal te kopen, vind ik nog altijd een zeer verdedigbare beslissing !

Met het versturen van een kort verslagje van de overhandiging naar de ondertekenaars hebben we de petitie “Sportvloer NU !” afgesloten. 1.200 handtekeningen samenbrengen op 2 maanden is natuurlijk een succes. Uiteraard zal niet iedereen die een handtekening heeft gezet eerst het hele verhaal hebben gelezen, maar zó complex is het nu ook weer niet : wie tekent, wil een betere vloer dan de beton met gaten die er nu ligt. Dat de burgemeester het nodig vond om op de CD&V-nieuwjaarsreceptie zomaar te stellen dat veel mensen niet weten wat ze ondertekenen, is dan ook erg grof. Zeker voor de CD&V-leden die ook getekend hebben. En voor enkele (naaste) familieleden van de burgemeester !

In Het Laatste Nieuws stelde hij ook nog dat het eenvoudig is om 1.201 handtekeningen te verzamelen als je “van deur te deur” gaat. Het concept “internetpetitie” heeft hij blijkbaar nog niet helemaal begrepen. Maar ik daag hem alvast uit : als hij van deur tot deur 1.200 handtekeningen kan verzamelen tégen een nieuwe sportvloer, komen we er nooit meer op terug !

“Het verschil tussen een godsdienst en een sekte is dat met een godsdienst gelachen mag worden, met een sekte niet.” Ik hoorde het ooit een katholiek priester op de radio vertellen, en moest eraan terugdenken naar aanleiding van de zéér overtrokken rel over een aantal Deense cartoons over Mohammed. Die leidde tot een boycot van Deense producten, excuses van de Jyllands-Posten…

Ook voor mij heeft de vrijheid van meningsuiting grenzen en kan het niet de bedoeling zijn om mensen zomaar te kwetsen (wat iemand als Theo Van Gogh soms wel deed). Maar er mag wel kritiek gegeven worden, ook met behulp van humor. Religies moeten daar maar mee kunnen leven, zoals alle andere geledingen van de maatschappij dat moeten kunnen. Dat is essentieel voor een gezond debat in een vrije en democratische samenleving. Wie echt overtuigd gelooft, laat dat geloof toch niet wankelen voor enkele spotprenten ? Geloof is toch een zaak van het hart, niet van wat krantenpapier ? En welke cartoonist neemt de Vrijzinnige Kerk bij de eerstvolgende gelegenheid eens stevig op de korrel ?

Overigens is er een goede kant aan de rel : de cartoons die erover gemaakt worden. Waarbij ik deze van Fokke en Sukkegeniaal vind…

Pieter De Crem is niet meteen mijn favoriet politicus. Maar speechen kan hij wel. De Kamerfractieleider van CD&V was te gast op de nieuwjaarsreceptie van de Essense afdeling. Hoewel zijn verhaal wellicht opnieuw niet de door hem langverhoopte val van Verhofstadt zal veroorzaken, wist hij de nogal lichte inhoud van zijn betoog zodanig te verpakken dat een tweede carrière in Comedy Casino nog wel het overwegen waard lijkt. Hij stak in elk geval gunstig af bij het veel te droge technocratenverhaal van Ludwig Caluwé en bij de ellenlange opsomming van de gemeentelijke realisaties door Frans Schrauwen.

Frans’ toespraak had -eerlijk is eerlijk- de beste kunnen zijn die ik in jaren van hem heb gehoord, maar hij rekte die zo lang dat zijn “score” stelselmatig daalde. Met twee uitschuivers bovendien : trots aankondigen dat er een nieuwe sporthal komt… in de Heuvelhal, om vervolgens te corrigeren naar “in het sportpark” is natuurlijk vooral een verspreking. Maar over de verschillende petities die de voorbije jaren werden opgezet zeggen dat “veel mensen niet weten wat ze tekenen” is de eigen (potentiële) kiezer beledigen. Erg vreemd, want ook bij de aanwezige CD&V’ers zaten mensen die “Sportvloer NU !” mee hebben onderschreven.

Troost voor Klara

De rolstaartbeer, het boomkonijn,
De wildebeest, de hermelijn,
De häagendazs, de hagedis,
De vis die onder water is,
De albatros, de möwenpick,
De koene klipgeit met zijn sik;
Het witkopschaap, de langstaartpoes,
De blindenhond, de schapendoes,
De kip, het capucijneraapje,
De boa en het zwarte schaapje,
Het cavium, het vaderpaard,
Gevlekt of effen naar hun aard,
De donderpad, de wijngaardslak,
De pinguïn in zijn kelnerspak;
De pampahaas, de dove kwartel,
Het ooilam, altijd blij en dartel,
De brilslang en de sidderaal,
De gnoe, het Gangesgaviaal,
De kinkajoe, de babiroesa,
Die zo afkerig is van soesah;
De klapperaap, de toekang males,
De nevelpanter, alles, alles,
En bovenal het rattenzwijn,
Wilde steeds bij Klaartje zijn.
’t Werd op haar kamer wel wat druk,
Maar Klara straalde van geluk.
Rudy Kousbroek

Ik liep (en liep en liep en liep)
(en sliep)
Ik liep en zocht
en ik vond (maar ik liep verder)

Ik liep (en liep en liep en liep)
(en sliep)
Ik liep en zocht
en ik verloor (maar ik liep verder)

Tot ik alleen mezelf over had

Maar dat is te weinig
om voor te leven
Jo Govaerts