Tom Bevers

Te vroeg gelijk hebben is in de politiek dikwijls een slechte uitgangspositie. Je krijgt dezelfde -vaak unanieme- reactie als wanneer je ongelijk hebt, en het is niet evident om die te doorprikken. Terwijl je daar helemaal niet op bent berekend, want je hebt immers gelijk. Als je wéét dat je ongelijk hebt, kan je dat paradoxaal genoeg toch nog gemakkelijker onderbouwen.

Bij nader inzien is het wellicht dat wat me dinsdag op de raad is overkomen. De verdediging van het voorstel van Geert en mij om flessenwater systematisch te vervangen door leidingwater botste tot mijn verbazing op een muur bij het college. Ik ging er nochtans vanuit dat we gewoon verder bouwden op de bewuste keuze van het schepencollege om op de raadszittingen enkel nog Pidpawater te schenken. Zonder bubbels, zoals ik hier al eens heb aangeklaagd. En daarnaast vroegen we de concrete uitvoering van een voorstel van Jong CD&V en Animo (de jongeren van sp.a). Dat leek me ook al geen grote drempel.

Ik had eerlijk gezegd een wat halfslachtige reactie van het college verwacht, waarbij ze iets zouden toezeggen. Ik was van plan om daarmee dan genoegen te nemen, om er dan later op verder te bouwen. En ik was dus wat verbijsterd over de totale afwijzing. Waarbij dwaze argumenten van de kant van het college (het recht op Perrier) plots redelijker overkwamen dan ons voorstel (het gemeentebestuur schenkt enkel nog plat of bruisend leidingwater, zoals het al lang alleen nog eerlijke koffie en Wereldwinkelwijn schenkt).

Eén van de argumenten bleek overigens ook gewoon onwaar : Jokke Hennekam haalde aan dat elke café-uitbater sowieso gratis leidingwater moet schenken. Niet dus.

Dat het even leek alsof het personeel plots het verbod zou krijgen een eigen flesje water mee te brengen (waarop ik niet snel genoeg inspeelde) deed me wellicht helemaal de das om. Ik had mezelf de stemming moeten besparen… Weeral iets bijgeleerd.

Volgens mij staat het in de sterren geschreven dat al wie een beetje met duurzaamheid begaan is binnen enkele jaren het flessenwater onherroepelijk zal bannen. Ik reken er nu al op dat ik “Zie je wel…” zal moeten zeggen. Al is het ergste van dénken dat je te vroeg gelijk hebt natuurlijk dat je misschien ook later helemaal géén gelijk krijgt…

Overigens heb ik sinds anderhalve maand een toestelletje in huis gehaald om koolzuurgas aan kraanwater toe te voegen. Voordien was ik een relatief “gulzig” gebruiker van bruisend flessenwater. Sinds ik het toestelletje heb, heb ik geen fles water meer ontkurkt. Geen Tönissteiner, geen Perrier, geen San Pellegrino, Vittel noch Spa. Zelfs geen Ordal, het bekende luxemerk dat het gemeentehuis schenkt.

Onze gemeente krijgt een Essen-Oldenburgstraat. En trouwens ook een Witzenbergstraat, een Zilinastraat en een Hraditskostraat. Een terechte verwijzing naar onze zustergemeenten, zoals overigens als in 2007 in een voorstel van Philip Peeters en mezelf werd gesteld.

In het voorstel dat door het schepencollege aan de raad werd voorgelegd stond nochtans een “Oldenburgstraat”. Maar bij het voorbereiden van de raad viel me plots op dat dit een vreemd voorstel was : onze partnergemeente noemt zichzelf namelijk Essen. En soms ook Essen-Oldenburg, om het onderscheid te maken met het grote Essen in Duitsland. Dus vond ik Essen-Oldenburgstraat een veel logischer keuze. Dat heb ik in de gemeenteraad gezegd, en zo is het daarna ook besloten.

Ik vind dat wel leuk. Het is zeker niet het belangrijkste wat ik in de gemeenteraad heb gerealiseerd. Laat staan het belangrijkste standpunt dat ik heb verdedigd. Maar het is wel tastbaar. Wie binnenkort in de Essen-Oldenburgstraat komt wonen, weet dus aan wie die dubbele naam ligt !

We hebben ook nog een hele reeks andere straatnamen goedgekeurd. Om kunstenaars te eren, zoals Ferdy Naulaerts. Of culturele grootheden zoals Jules Van Agtmael (wiens straat eigenlijk beter in Wildert zou hebben gelegen, nu ik er zo over nadenk).

Er komt ook een Schepen Veraartstraat. Dat heeft heel wat voeten in de aarde gehad, vooral binnen het schepencollege. Ik vind het nochtans een evidentie dat er een straat naar Gino wordt genoemd. Je kan iemand die op jonge leeftijd overleden is niet vergelijken met bijvoorbeeld een Van Agtmael, die decennia lang een stempel op Essen heeft gedrukt. Maar Gino was van grote betekenis voor zijn politieke stroming, die in Essen een lange en rijke geschiedenis heeft. En voor zijn (en daarmee mijn) generatie. In de Essense politiek, maar ook een stukje daarbuiten. De straatnaam drukt wellicht meer de hoop op een ander en beter bestuur uit dan realisaties, want daarvoor werd zijn schepenambt te vroeg afgebroken. Maar net daarom vind ik het een heel mooie naam voor een stukje van de weg die in Essen wordt afgelegd.

V.S.-president Obama is er in geslaagd om zijn belangrijkste verkiezingsbelofte waar te maken : een nieuwe wet op de gezondheidszorg. Nadat het er enkele maanden niet zo goed uitzag, is het hem uiteindelijk toch gelukt. De politieke kaarten in de V.S. worden daarmee opnieuw flink geschud. Gemakkelijk was het niet, want in het Amerikaanse stelsel moeten er flink wat hordes overwonnen worden. Zo heeft de oppositie allerlei mogelijkheden -vooral in de Senaat- om wetgeving tegen te houden of toch minsten te bemoeilijken.

Gemeenteraden in Vlaanderen werken anders. Zolang ze binnen de wettelijke regels blijft, kan een meerderheid die de rangen sluit eigenmachtig alle beslissingen nemen die ze wil. Ook als die meerderheid 13 zitjes van de 25 bezet, zoals in Essen. Echt iets tegenhouden kan de oppositie niet. We kunnen vragen stellen, informatie opvragen, argumenten naar voren brengen… Maar als de meerderheid doorzet, zijn we er altijd aan voor de moeite. Tenzij de meerderheid natuurlijk wetten en regels aan haar laars lapt. In dat geval kunnen we een klacht indienen. Dat hebben we deze legislatuur één keer succesvol gedaan, over de vzw 850 jaar Essen. Maar daar kwam de uitspraak nadat alle beslissingen genomen waren, zodat ook dat geen verschil heeft uitgemaakt.

Om maar te zeggen… We vangen de laatste tijd regelmatig op dat mensen van de meerderheidspartijen tegen hun eigen achterban of tegen anderen vertellen dat er in Essen niet veel gebeurt omdat de oppositie, en dan vooral N-VA/PLE, veel zaken tegenhoudt. Dan moeten ze toch eens komen uitleggen hoe dat dan wel zou werken. Zelfs de keren dat de meerderheid niet volledig was hebben we met de oppositie geen enkele beleidsbeslissing geblokkeerd.

‘t is goed in ‘t eigen hert te kijken
Nog even voor het slapen gaan… (Alice Nahon)

Geen gemeenteraad in februari. Blijkbaar rondde het schepencollege de voorbije weken geen dossiers af die voor een eindoordeel aan de raad kunnen worden voorgelegd. Wat doet een goede oppositie dan ? Zelf het debat op gang houden ! Dus pakken N-VA/PLE en Groen! uit met ons plan voor de gehele site “Hemelrijk”, het gebied tussen de grens, het spoor, en de Moerkantsebaan tot voorbij de Kiekenhoeve.

Het gaat om een plan dat lang heeft gerijpt, en daardoor versterkt is. Al had ik het zelf graag wat vroeger afgerond. Maar we zijn wel nog op tijd : er is de voorbije jaren geen enkele beslissing genomen die onze plannen onmogelijk zou maken. Bovendien maakt de samenwerking tussen twee verschillende partijen (eigenlijk drie) dat het plan vanuit meer dan één invalshoek bekeken is.

Met dit plan vervullen we de belofte van anderen : één visie, één masterplan voor het gehele domein. Als we kunnen helpen, doen we dat graag. Zeker als het echt nodig is, want het grote drama van Hemelrijk is dat het hokjesdenken er heel sterk is : zovelen steken er enthousiast hun werkuren en/of hun vrije tijd in, maar niemand bekommert zich om het geheel. Daardoor blijven kansen liggen, die uiteindelijk iedereen belemmeren.

Ons plan moet de hele site opwaarderen. Daarmee krijgt het sportpark zowel meer sport als meer park. Het Karrenmuseum krijgt de uitstraling die het verdient. Tentoonstellingen in onze gemeente vinden plaats waar ze thuishoren (in Hemelrijk) maar worden niet in een donkere schuur weggestoken. De cultuurzaal komt er, maar door de samenwerking met Muzarto komt ze niet leeg te staan. En er zit nog meer in het plan.

Natuurlijk kan je over veel zaken discussiëren. Dat is ook onze bedoeling : een discussie op gang brengen. Maar op één punt hoop ik dat we het debat definitief in een plooi hebben gelegd : Hemelrijk moet als geheel worden bekeken, niet als afzonderlijke puzzelstukjes. Vaak heel mooie puzzelstukjes, daar niet van, maar als ze niet in elkaar passen klopt het niet.