We hebben het geweten

We hebben het geweten

Onze 3e N-VA/PLE-quiz zit er weer op. Een succeseditie, want 24 ploegen kregen we niet eerder bijeen. Organisatorisch bleek het N-VA/PLE-team bijzonder geolied. Ook technisch liep het op wieltjes, wat niet evident is met beeld- en geluidsfragmenten. Op twee schermen dan nog. Al blijft het jammer dat we de geluidsinstallatie van het gemeentebestuur niet konden gebruiken – en vooral dat daarover niet echt helder met ons werd gecommuniceerd. We kunnen wel tegen een stootje – ook eentje dat ons 100 EUR kost. Maar wat voor ons geldt, gaat wellicht ook op voor de andere verenigingen in onze gemeente. En die verdienen in elk geval beter.

Ook de tombola van de Essense dames van Alpe d’HuZes liep als een trein. Hopelijk helpt het morele steuntje in de rug van ons, en het financiële steuntje van de quizzers, hen straks de berg op.

De collega’s van sp.a en Open Vld vonden ook de weg naar het Parochiecentrum. Even zag het er voor de socialistische vrienden zelfs naar uit dat ze op het podium gingen mikken, maar uiteindelijk lukte het niet. Volgend jaar moeten we er misschien een “rode” driepunter insteken. Wie was bijvoorbeeld de eerste socialistische minister in ons land ?

Verder was het deelnemersveld een leuke mix van regelmatig quizzende Noorderkempenaars en enkele gelegenheidsploegen. Mijn vrienden van de “Beterbollen met mosterd” deden het opvallend goed, al heb ik hen gisteren in een spelletje Risk toch even terug “op hun plaats gezet” (bon, in één spel op twee en dankzij een gunstige uitgangspositie – maar toch). Uiteindelijk liepen de 85’ers met de overwinning weg, gevolgd door een sterk Taal & C° en Wij aan de Grens. ESAK had met Carl erbij wellicht dichter vooraan kunnen eindigen. Zelf weet ik niet of ik zo veel verschil had kunnen maken : ik stel vragen die ik zelf óók niet weet. Niet zo gemakkelijk trouwens, om dan de moeilijkheidsgraad in te schatten.

Overigens mogen Robin en ik als quizopstellers en -presentatoren op een geslaagde avond terugblikken. Onze duopresentatie liep goed, en we kregen geen enkele inhoudelijke “klacht” over onze vragen. Zelfs bij de twijfel of een door ons gebruikte foto in Afghanistan of Oezbekistan genomen is, blijken we het bij het rechte eind te hebben gehad. Volgend jaar dus wellicht opnieuw, en ik kijk er al naar uit.

Gelieve ons hiervoor te verontschuldigen

Gelieve ons hiervoor te verontschuldigen

Neen, ik ben niet goed bezig. Dat bleek wel op de gemeenteraad van eergisteren. Eerst moest ik mij namens onze fractie uitgebreid verontschuldigen : blijkbaar hebben we het de voorbije zes jaar niet goed gedaan. “We”, dat zijn Dirk, Geert en ik. Wij hebben namelijk elk één van de veertien gemeenteraadscommissies voorgezeten, Geert zelfs twee. Ik weet dat ik elke keer best wel wat tijd in de commissie bestuurszaken en communicatie stak : agendapunten zoeken, de vergadering voorbereiden, … Voor het noodzakelijke overleg met de burgemeester en het diensthoofd nam ik meestal een halve dag verlof, zodat het overdag kon. En tijdens de vergadering probeerde ik eerlijk en onpartijdig te zijn. Volgens sommigen kan ik dat ook wel : ik zit ook professioneel vergaderingen voor, en niet altijd de gemakkelijkste.

Maar CD&V en sp.a vonden het niet goed genoeg. Geert, Dirk en ik hebben voor hen niet gedaan wat er van ons werd verwacht. Ze kunnen het zelf beter, en ze besloten de vier voorzitterschappen van de commissies voor zichzelf te houden. Dat er een pak minder commissies zijn is een goede zaak, maar dat is natuurlijk geen reden om ze niet meer evenredig tussen de fracties te verdelen. Blijkbaar is de “open bestuursstijl” waar vooral de sp.a zes jaar geleden graag mee uitpakte definitief opgeborgen. Ik wens Luc, Brigitte, Arno en Nathalie in elk geval meer succes en waardering toe dan wij hebben gekregen !

Daarnaast heeft het schepencollege -dat volgens Gaston altijd met één stem spreekt- mij verweten dat ik niet alleen hun verslagen moet lezen, maar ook de dossiers die erachter zitten. Ik doe dat al wel, af en toe. Eigenlijk vrij regelmatig, vind ik zelf. Ik vermoed zelfs dat ik de voorbije zes jaar twee keer zoveel dossiers heb opgevraagd en ingekeken dan alle andere raadsleden. Samen. Minstens twee keer, het zou ook meer kunnen zijn. Maar het is dus duidelijk niet genoeg. Ik ga een tandje bij steken, als het college dat nodig vind.

En ik ga ook grondiger tewerk moeten gaan, want het verwijt kwam er naar aanleiding van een vraag waar ik het dossier wel van had gezien. En zelfs gelezen. En gekopieerd. Het ging over de onteigening van “een gedeelte behorende tot de wegenis die voorzien is teneinde de achtergronden Hemelrijkweg-Kammenstraat-Hondsberg te ontsluiten”. Die onteigening gaat niet door. Ik dacht dus dat die hele wegenis in gevaar kwam. Dom van mij ! Ik had natuurlijk niet mogen lezen wat er letterlijk in het dossier staat. Het ging helemaal niet over de wegenis, maar over een zijfietspad ervan. Dat had ik ongetwijfeld kunnen weten. Ik weet niet zo goed hoe, maar dat toont nog eens ten overvloede aan dat ik beter mijn best had moeten doen. Gelieve mij nog maar eens te verontschuldigen, beste Gaston, Dirk, Helmut, Brigitte, Jokke, Imelda. En Frans, jullie aller spreekbuis in dit verhaal.

Ik zal beter mijn best doen.

De stekker eruit

De stekker eruit

Ik ben het helemaal eens met minister-president Kris Peeters : al die vrijwilligers, die zich inzetten voor Okra, voor Femma, voor KWB, voor KAJ, voor Pasar, voor Ziekenzorg, voor Wereldsolidariteit… verdienen ongelooflijk veel waardering. Maar net omwille van die inzet is het verhaal van het ACW, de koepel waar al die organisaties bij aangesloten zijn, zo schrijnend.

Dat het ACW hun vrijwilligerswerk onbeschaamd aanwendt om aan partijpolitiek te doen, wisten we natuurlijk al lang. Ook in Essen, trouwens. We leerden de voorbije jaren ook dag ze het vertrouwen en het geld van hun mensen en verenigingen aanwendden om aan risicobankieren te doen. Hun afgevaardigden zijn er mee voor verantwoordelijk dat Dexia onderuit ging. Dat de mensen die als coöperant te goeder trouw in de bank investeerden een waarborg krijgen, is normaal. Maar waarom moet daar dan de overheid, en niet het ACW opdraaien ?

Wat we de laatste weken bijleerden is nog veel erger. Los van de vraag of alles wettelijk verlopen is, weten we twee dingen zeker :
1. Het ACW heeft van de nieuwe staatsbank, Belfius, een abnormaal hoge rente bedongen op de omzetting van winstbewijzen naar een achtergestelde lening. Winstbewijzen die het ACW destijds kreeg omwille van de inbreng van hun coöperanten in Dexia. Waarvoor de beweging wel de winst, maar dus niet de verantwoordelijkheid neemt : dat liet ze aan de overheid over.
2. Het ACW wilde de opbrengst daarvan fiscaal optimaliseren via de notionele intrestaftrek. Niets mee mis, maar die aftrek wordt fel bestreden… door het ACW. Of hoe de (partij)politieke drukkingsgroep in conflict komt met de financiële groep die het ACW geworden was.

Volgens mij is er maar één goede oplossing om de inzet van de vrijwilligers echt te respecteren : ontbind het ACW, gebruik de middelen om de coöperanten terug te betalen (een eventuele staatswaarborg op de rest vind ik dan nog aanvaardbaar) en laat al die prachtige organisaties hun eigen gang gaan. Financieel, politiek en moreel ongebonden.

Het ACW is dood, leve zijn vrijwilligers !

Bij de paters

Bij de paters

Een weekendje op en rond het College. Eerst gisteren, om op vraag van Geert een handje te helpen bij de oud-leerlingendag van de lagere school. Leuk om te doen, samen met Jochen, Majanka en Katrien. Het is nooit eenvoudig, dat soort reünie, zeker niet voor een lagere school. Hoeveel mensen zou ik er zelf eigenlijk nog van terug kennen, van die jaren in de Sint-Jozefschool ? En het College heeft als bijkomend nadeel dat ze lang alleen het vijfde en zesde leerjaar hebben aangeboden. Maar het was er gezellig druk, meer moet dat niet zijn.

Vandaag terug, voor de ESAK-veldloop. Met Geert, al moest die nog een beetje bekomen van gisteren… Veel volk. Je moet het maar doen, van over heel Vlaanderen naar het verre Essen komen om in de kou en de sneeuw te komen lopen. Hartverwarmend om te zien, dat wel. En het zag er weer allemaal netjes georganiseerd uit door de ESAK-vrienden.

Natuurlijk is de veldloop een maatje kleiner dan de jaarlijkse veldcross. Maar net daardoor is ze ook een heel stuk sympathieker. En bij de dames stond er met Britt Vanthillo bovendien een Essense op het hoogste trapje van het podium. Onze veldrijders weten wat hen te doen staat. En ESAK, die ook : volgend jaar de 15e editie op poten zetten.

Luctor et emergo

Luctor et emergo

Worstelen wordt geschrapt als Olympische Sport. Of daar ziet het toch naar uit, al is er ondertussen heel wat protest ontstaan. Volgens mij terecht. Bovendien mag ik met een beetje kennis van zaken spreken : ik was deze zomer toeschouwer op het Olympisch worsteltoernooi. Wie over het niveau van de sport zou twijfelen, of over het spektakelgehalte ervan, zou dat beter ook eens doen. En ja, het klopt dat de sport geen sterke wereldwijde uitstraling heeft, maar in een land dat wereldkampioenen veldrijden hoog aanslaat moet je daar wellicht ook niet te veel over zeggen. Tussen haakjes : Sven Nijs verdient die titel ongelooflijk hard, en is wat mij betreft zonder twijfel de beste veldrijder aller tijden.

Maar het ging over worstelen. Op de afbeeldingen van de Spelen in het oude Griekenland stond de sport al. Dat is op zich geen voldoende argument, maar waar het kan mag dit soort traditie toch meespelen. En de alternatieven die het iOC vooropstelt, zoals squash en rollerskating, lijken me nu ook niet meteen zo veel betere papieren te kunnen voorleggen. Bovendien vind ik het ook wel goed dat een sport die vooral in landen als Turkije, Iran, de Kaukasus en Mongolië populair is op het Olympische programma staat. Een wereldwijd toernooi hoort zich niet te beperken tot sporten die in de VS en/of Europa, eventueel aangevuld met China, populair zijn.

Kortom : het worstelen moet op de Spelen blijven. En anders moeten de IOC-bobo’s het wat mij betreft maar eens persoonlijk tegen de beoefenaars gaan uitleggen…

De job van je leven…

De job van je leven…

Begin deze week maakte paus Benedictus XVI zijn aftreden bekend. Hij zorgde daarmee een beetje voor een donderslag bij heldere hemel. Helemaal onverwacht vond ik het nochtans niet : Joseph Ratzinger leek me altijd een vrij rationeel ingesteld iemand, die in dit soort zaken wellicht emoties naar de achtergrond kan schuiven. Daarmee brengt hij plots meer vernieuwing in de Katholieke Kerk dan de voorbije zeven jaar, al zegt het wel iets over die Kerk dat hij daarvoor de procedure die Celestinus V in 1294 had ingevoerd moest gebruiken.

Wellicht deed Benedictus als paus wat van hem kon worden verwacht. Na zijn voorganger was het aannemelijk dat er niet meteen met de conservatieve lijn zou worden gebroken, al heeft Benedictus die ook niet versterkt. En dat na Johannes-Paulus de Grote een minder charismatische opvolger zou komen, stond sowieso in de sterren geschreven.

De Kerk staat nu opnieuw voor een keuzemoment, al kan ze even goed beslissen om terug voor een tussenpaus te gaan – letterlijk. Bijvoorbeeld iemand die zich vooral toelegt op de toenadering met de Orthodoxe kerken, zoals aartsbisschop Leonard suggereerde. Of door vooral qua herkomst (en/of “kleur”) de pauskeuze als signaal te gebruiken, en minder op het vlak van de ideologische lijn. Ik zou het natuurlijk toejuichen als er meteen enkele knopen tegelijk werden doorgehakt. Maar ik kan me goed voorstellen dat de kardinalen toch even twijfelen vooraleer ze een getrouwde lesbische zwarte vrouw als opvolgster van Petrus aanstellen.

Ondertussen wordt er gepleit voor een expliciete leeftijdsgrens voor pausen. 75 jaar bijvoorbeeld. Ik weet niet of ik dat wel zo verstandig zou vinden : dat verandert de hele dynamiek van de pauskeuze en kan leiden tot electorale berekening. Iemand van pakweg 72 wordt dan plots een risicoloze keuze. Maar omdat er meteen bekend is dat er drie jaar later nieuwe verkiezingen zijn, ontstaat ook een soort dynamiek die we kennen van onze eigen politiek, of die van de Amerikaanse presidentsverkiezingen : iedereen zit met de volgende stembusgang in gedachten. Ook al staat die stembus in de Sixtijnse Kapel, en is het kiezerskorps eerder beperkt.

Habemus Papam ? Ik kan me voorstellen dat degene die gekozen wordt wel even moet slikken. En gelukkig van zijn voorganger kan onthouden dat je ook je pensioen kan aanvragen. Weliswaar met verblijf in een Vaticaans klooster , niet echt Benidorm…

Attaché af

Attaché af

Ik heb de diplomatie verlaten. Neen, niet dat ik me plots minder (of meer) diplomatisch ga uitdrukken. Maar de voorbije zestien maanden had ik een @diplobel.fed.be-mailadres, en kon me dus een beetje “diplomaat” noemen. Al blijft die term eigenlijk voorbehouden voor de collega’s van Buitenlandse Zaken met een “echte” diplomatieke carrière, mijn halftijdse detachering naar de Permanente Vertegenwoordiging van ons land bij de Europese Unie maakte van mij toch min of meer een deel van dat korps.

Het heeft me in elk geval de kans gegeven om er wat meer een zicht van binnenuit op te krijgen. In de eerste plaats dan op de werking van onze eigen PV, maar het toeval heeft ook gewild dat ik er relatief veel contact met ambassades elders heb gehad. Omdat we in het kader van de EU werken, kon ik ook vergelijken met de andere Lidstaten. Ik vond het een bijzonder leerzame ervaring, zoals ik deze morgen ook tegen de collega’s, de sociale attachés van de 26 overige EU-Lidstaten, heb gezegd. Omdat de instellingen van de Raad in een moeilijke setting met veel institutionele evenwichten degelijk werk afleveren. Omdat het boeiend om te zien is hoe besluitvorming met unanimiteit of met gekwalificeerde meerderheden werkt – en soms uiteraard ook niet werkt. En ook omdat ons land daar ondanks een zo mogelijk nog ingewikkelder binnenlands institutioneel kader niet uit de toon valt – ook al halen we niet het niveau van bijvoorbeeld de zeer geoliede Britse diplomatieke “machine”. Ik heb er veel waardering voor het professionalisme, de creativiteit en het improvisatietalent van mijn (nu ex-)collega’s aan overgehouden. En hoewel een blik in de interne keuken altijd maakt dat je ook al eens ziet wanneer het potje overkookt, ik ben er desondanks nog meer overtuigd geraakt van de meerwaarde die de EU voor haar burgers heeft.

Mijn EMCO-taak kan ik niet combineren met een opdracht binnen de PV. Dat verlost me meteen ook van de nadelen, zoals de soms moeilijke agenda en beperkte eigen inbreng in sommige standpunten die er ingenomen worden. Toch ga ik mijn bureau in de Wetstraat een beetje missen. Wat ik eerlijk gezegd niet had verwacht toen ik er begon.

Eén van de vele

Eén van de vele

De eerste échte gemeenteraad van de nieuwe legislatuur zit erop. Boeiend om te zien hoe we met nieuwe en “oude” leden toch allemaal een beetje onze plaats moeten zoeken. Letterlijk, want zowel onze fractie als het schepencollege veranderden de zitplaatsen. Maar natuurlijk vooral figuurlijk. Onze vier nieuwelingen hebben hun rol alvast uitstekend gespeeld.

Zelf mocht ik me concentreren op twee complexe ruimtelijke ordeningdossiers waar het schepencollege stevig mee worstelt. In het ene omdat ze het probleem zelf veroorzaakt hebben, waarbij wij de katalysator voor de tegenstand hebben gespeeld (RUP Sany). In het andere waar het probleem een gedeelde verantwoordelijkheid is tussen verschillende overheden, maar waar de gemeente niet doet wat het kan doen om de Essenaar te helpen (de omvorming van de weekendzone).

Ik had de poging tot “zwarte pieten” al uit de lichaamstaal van de burgemeester afgelezen vooraleer hij aan slag kwam, maar hij probeerde het desalniettemin. Wel, laat ik maar meteen stellen dat minister Muyters in dit dossier wellicht ook fouten heeft gemaakt. Maar wie hem daarover wil aanspreken, moet in het Vlaams Parlement de minister interpelleren – en niet mij in de gemeenteraad proberen te ondervragen. Daar stel ík de vragen, aan het college. Dat de Essenaar moet helpen, die geen boodschap heeft aan getouwtrek tussen overheden.

De mensen in het woonbos willen weten waar ze aan toe zijn, maar worden nu in de handen van advocaten gedreven die allerlei beloftes vooropstellen die ze niet kunnen waarmaken. En verder overgelaten aan een vervolgings”beleid” dat er nu vooral als willekeur uitziet, in plaats van als een noodzakelijk maar rechtvaardig sluitstuk voor de nieuwe regelgeving. Het college moet kiezen tussen een beleid waar het {fier} op kan zijn, of één waar het {fyra} op moet zijn omdat het niet werkt – door de schuld van “een ander” natuurlijk.

Ruimtelijke ordening wordt in de komende jaren meer dan ooit een cruciaal beleidsdomein voor het Essense gemeentebestuur. Het is dan ook verre van onschuldig dat net dit domein geruild werd tussen de coalitiepartijen. Na lang zoeken konden we gisteren ook een nieuwe stedenbouwkundige ambtenaar aanwerven. Ik wens haar veel succes – ze zou het nodig kunnen hebben.

Ex-voorzitter

Ex-voorzitter

In de trein drong het tot me door : ik kan me nergens meer “voorzitter” van noemen. Ik moest het even grondig checken in mijn hoofd, maar het bleek te kloppen. Wat telwerk leerde dat het bijna twintig jaar geleden was, van toen in augustus 1993 KSJ Essen mij als nieuwe bondsleider aanduidde. Bovendien wordt het een toestand van heel korte duur : vrijdag neem ik een nieuw voorzitterschap op.

In die voorbije twintig jaar mocht ik vaker wel dan niet zelfs een meervoudige voorzitterstitel dragen. Van besturen, raden, commissies, staven of werkgroepen. In mijn vrije tijd, maar de vorige drie jaar ook professioneel. En altijd, nu ik erover nadenk, zonder dat er bij enige verkiezing ooit een tegenkandidaat was. Dat maakt het natuurlijk eenvoudig.

Maar vorige week heb ik afscheid genomen van “mijn” EMCO-Indicatorengroep. Mijn Poolse collega -die nog enkele jaren vóór mij in die groep kwam- stelde me de juiste vraag : “Je doet deze groep heel graag, waarom ga je dan weg ?”. Wel, om een andere uitdaging aan te nemen. Dat wist ze, maar ze besefte wellicht dat desondanks het afscheid niet zo evident was.

Dat was het ook gisterenavond niet. In 1995 werd ik afdelingsvoorzitter van de Essense VU, die in 2001 naadloos overging in het Project Leefbaar Essen, eerst als werknaam, later als de partij PLE. Waarvan ik me dus sindsdien stichter-voorzitter mocht noemen, président-fondateur. Achttien jaar leek me genoeg. Zodat ik één uurtje na Beatrix voor velen even onverwacht mocht aankondigen dat ik de fakkel doorgeef. Aan Geert. Die door onze ledenvergadering unaniem werd verkozen.

Achttien jaar is lang. Drie legislaturen, waarbij het politieke landschap op alle niveaus werd dooreengeschud. In 1995 was Herman Suykerbuyk burgemeester, Bert Anciaux voorzitter van de nationale VU, en Bart De Wever een beginnend assistent aan de universiteit. De twee jongste Essense raadsleden, die de briefjes mochten ophalen, waren Dirk Konings en Dirk Smout.

De tijden veranderden, en PLE veroverde daarbij een redelijk unieke plaats. Op de lijst van genodigden voor onze ledenvergadering stonden negen gemeente- en OCMW-raadsleden (om het voor de tegenstander die graag telt te bemoeilijken, wijs ik erop dat binnen N-VA/PLE het dubbel lidmaatschap niet zo uitzonderlijk is). Ergens moet ik toch íets juist hebben gedaan – al is het soms ook de kunst om op het goede moment op de goede plaats te zijn, natuurlijk.

Geert zal zijn nieuwe mandaat ongetwijfeld op een andere manier invullen. Het is natuurlijk ook de bedoeling om het PLE-verhaal te vervolledigen met nieuwe strategische en inhoudelijke inzichten. Maar wie de gelegenheid ziet om te proberen N-VA/PLE uiteen te spelen, kan zich de moeite beter besparen. En wie denkt dat ik het wat rustiger aan ga doen, vergist zich al evenzeer. Straks gemeenteraad. Ik heb er al zin in…

Tour de Lance

Tour de Lance

Ik ben een Armstrong-fan. Ik besef dat het ongehoord is om die zin in de tegenwoordige tijd te zetten. Zelfs in de verleden tijd zou er een beetje schaamte moeten in doorklinken. En toch…

Lance Armstrong is de grootste wielrenner van zijn generatie, en zonder meer één van de grootste aller tijden. Lange tijd was ik ook een “believer”, die ervan uitging dat hij dat allemaal zonder doping had gerealiseerd. Dat bleek dus tegen beter weten in te zijn. Toch heb ik niet het gevoel dat ik te sterk in hem geloofde. Mijn beloof in het wielrennen zélf bleek naïef. Het blijkt een rotsvaste wielerwet te zijn dat wie kan pakken, ook zál pakken. Uiteraard kan het niet altijd, bijvoorbeeld wanneer de controles even goed zijn als de dopingtechnieken. Maar als de mogelijkheid er wel is, dan zal het ook gebeuren.

Uitzondering op die regel die ook grote renners waren ? Ik ga er vanuit dat Edwig Van Hooydonck in die categorie valt. Veel ruimer wil ik het lijstje niet zomaar maken. En ik geloof uit principe geen wielrenners meer die dopingbeschuldigingen ontkennen. Zonder ze daarom minder hoog in te schatten als renner, overigens.

Is doping dan niet erg ? Ja, natuurlijk wel. Doping is vaak spelen met de eigen gezondheid. Maar of het nu echt de koers vervalst ? Soms wellicht wel. Op langere termijn denkt ik dat de verschillen uitgevlakt worden en dat de grootsten in elk geval bovendrijven. Moet het dan bestreden worden ? Ja, vind ik. Wie gepakt wordt, moet een startverbod krijgen. Bij herhaling desnoods levenslang. Maar ik wil er wel voor pleiten om achteraf geen uitslagen meer te veranderen. Dat is nefast voor de sport en de toeschouwers, maar ook voor de sporters (gedopeerde en niet-gedopeerde). Wie eerst over de streep komt, wint. Fout spurten, of pakweg mechanische hulpmiddelen, is iets anders natuurlijk. Maar anders zou ik de regel invoeren dat aan de uitslag niet meer wordt geraakt.

Conform die regel zal voor mij Lance Armstrong een zevenvoudig Tourwinnaar blijven. Een sterk renner. Ik ga er namelijk vanuit dat als die zeven Rondes helemaal zonder doping zouden zijn gereden, ze óók door hem zouden zijn gewonnen. De grote meerderheid van al wie in die jaren in zijn buurt kwam, is ondertussen sowieso ook betrapt. Armstrong blijft ook iemand die op een bewonderswaardige manier tegen zijn kanker heeft gevochten, en veel heeft gedaan voor de kankerbestrijding. Als mens schat ik hem ondertussen wat kleiner in – uiteraard al vóór het interview met Oprah Winfrey. En toch blijf ik dus een fan.