Tom Bevers

11.11.11. Je kan geven aan die actie, of je kan dat niet doen. Je kan voor beide goede redenen bedenken. Je kan je er voor inzetten of niet, ook alweer met goede redenen. Ik heb gisteren in een aantal straten de enveloppes opgehaald, en het verbaast me niet dat een aantal mensen welbewust niets geven. Zoals het me uiteraard ook niet verbaast dat heel wat mensen een kleine tot grote bijdrage doen, gelukkig maar. Gisteren heb ik in een aantal Heikantse straten die bijdrages naar jaarlijkse gewoonte opgehaald. Het blijft me daarentegen wél zeer sterk verwonderen dat veel Essenaren, ook al wonen ze hier al een hele tijd, gewoon niet weten waar je het over hebt als je de woorden “11.11.11” uitspreekt. Zowat altijd spreken ze hun verbazing uit met een accent dat hun Nederlandse herkomst verraadt.

Nu is al wie hier woont wat mij betreft van harte welkom (dat is niet hetzelfde als zeggen dat we onbeperkt nieuwe inwoners moeten aantrekken, al was het maar omwille van de vastgoedprijzen). Maar wie een minimale belangstelling voor het leven in Vlaanderen aan de dag legt, moet na een tijdje toch wéten wat 11.11.11 is. Desnoods om er radicaal tegen te zijn.

11.11.11 steunt structurele projecten in de Derde Wereld, en dat is een verstandige keuze. Essen koos zo dit jaar voor een project in Togo. Daarnaast is er, ondanks alles, vaak nog noodhulp nodig, zeker in Afrika. Met name in Darfoer. Daarnaar gaat de opbrengst van dit nummer van Mattafix. Eerder nooit van gehoord, maar de song viel me meteen op toen ik hem hoorde, zelfs voor ik de Darfoer-connectie kende. De optimistische boodschap en de vormgeving daarvan spreekt me in elk geval enorm aan.

Het eerste bericht op deze site staat gedateerd op 11 november 2005, om 11u11. Hoewel ik het niet zeker meer weet, kan ik me niet voorstellen dat die datering ook exact juist is. Daarmee was meteen de toon gezet, want dat antidateren (en soms ook prodateren) gebeurt bij de meeste van mijn posts hier. Als ik even terugblik, stel ik vast dat ik soms redelijk lang niets schrijf, maar dat vaak weer goed maak door net met die datum te spelen. Ik merk bij mezelf ook dat er regelmatig in mijn hoofd zit waarover ik ga schrijven en soms zelfs wat, maar dat het er niet altijd onmiddellijk van komt om dat dan ook te doen. Soms gaan er zo wellicht zaken verloren, soms ook wordt de argeloze lezer ongetwijfeld onzin bespaard. Elk nadeel heb zijn voordeel, naar het woord van de beroemde Nederlandse filosoof.

Ik schrijf vooral over de Essense politiek, maar dat lag natuurlijk ook in de lijn van de verwachting. Ik probeer dat wel te doen met een andere invalshoek dan in de N-VA/PLE-Nieuwsflits of in persberichten. Niet zo eenvoudig, want mijn pen is sowieso één van de meer bezige in het Essense politieke wereldje. Toch tracht ik hier de andere kant van de medaille te laten zien, met wat meer (of soms net minder) nuance. Wat af en toe tot meer persoonlijke kritiek of complimenten bij mijn medespelers in het Heuvelpleinspelletje leidt. Vaak vind ik het wel jammer dat die geen soortgelijk forum hebben om te reageren. Ik zou af en toe ook wel eens een verbale draai om de oren kunnen gebruiken, neem ik aan. Zonder dat dat dan meteen in de krant of de gemeenteraad moet zijn…

“Wereldje”, “spelletje”… Mijn woordgebruik geeft het al aan : de Essense politiek is natuurlijk iets waar niet zoveel mensen mee bezig zijn. Hoewel ik het ook wel over andere dingen heb, is het wellicht toch vooral die microkosmos en de observatoren daarvan, die hier af en toe een kijkje nemen. Een massa bezoekers levert dat dus niet op, al merk ik af en toe toch een behoorlijk aantal “hits” op de teller. Al belandt men hier af en toe met zoekwoorden die eerder op een dwaling duiden. Maar misschien blijft er zo toch af en toe iemand hangen. Of dat dan iets met enige literaire kwaliteit te maken heeft, laat ik maar in het midden.

Elke verkozene in de politiek vertegenwoordigt mensen, en die hebben het recht op één of andere manier te weten waar hun vertegenwoordigers mee bezig zijn. Ik kan proberen dat iedereen persoonlijk te vertellen, maar dat lukt me toch niet – en vermoedelijk zou ik er velen alleen maar stierlijk mee vervelen. Dus is dit het alternatief, dat iedereen toelaat min of meer na te gaan wat me bezig houdt – voor wie dat nodig of nuttig zou vinden. Bovendien is het voor mezelf een instrument om mijn gedachten te ordenen en ook al eens bewust stil te staan bij wat er in Essen of de wereld gebeurt. Dus probeer ik het vol te houden.

Een trouwe lezer vertelde me deze week dat “twee jaar” daarbij vaak de cruciale grens is, waar veel “bloggers” het opgeven – zonder te vermoeden dat die tweede verjaardag er inderdaad aankwam. Laat ik het ongelijk van die statistiek maar eens proberen te bewijzen. Ook al kan ik dat als lid van de “Hoge Raad voor de Statistiek” natuurlijk alleen maar een vermetele gedachte vinden…

Een paar maanden lang hebben ze het volgehouden, de meerderheidspartijen. Op enkele gemeenteraden hebben ze de voorstellen van de oppositie op hun waarde bekeken en er een aantal goedgekeurd. Maar blijkbaar begint het hen al tegen te steken. Als je voorstellen goedkeurt, moet je ze ook uitvoeren, en dat is niet zo gemakkelijk voor dit college dat niet uit noodzaak maar uit principe ervoor kiest om zich zoveel mogelijk tot “lopende zaken” te beperken. Als je beslist dat de gloeilampen door spaarlampen moeten worden vervangen, dan moet je tegen de administratie zeggen dat er voortaan spaarlampen moeten worden aangekocht. Zoiets vraagt om een inspanning, natuurlijk.

Dus kozen ze eergisteren opnieuw voor de gemakkelijkste oplossing. In plaats van even te zoeken naar een manier om onze voorstellen voor hen aanvaardbaar te maken, stemden ze die gewoon weg. Met een grote democratische legitimiteit : CD&V en sp.a die samen minder dan de helft van de kiezers vertegenwoordigden brachten 12 stemmen in, de andere partijen (samen ook niet goed voor de helft van de kiezers, maar wel voor méér dan de meerderheidspartijen)hadden eveneens 12 stemmen. Zodat de voorstellen bij staking van stemmen werden verworpen.

Stel even dat die andere partijen net zo onverantwoordelijk zouden zijn en alvast van het principe zouden uitgaan dat de voorstellen van het schepencollege best worden weggestemd. Dan zou in deze raad geen enkel voorstel van dat college zijn goedgekeurd. Nu werden ze allemaal aanvaard, waarvan slechts twee na een stemming (en één daarvan ging dan nog over een kerkfabriek, waar enkele partijen zich ritueel onthouden). Essen is bestuurbaar dankzij de redelijkheid van de oppositie. Dat is geen verdienste natuurlijk, dat wij redelijk zijn. Maar mogen we dan ook van de meerderheid een redelijke houding verwachten ? Of moeten we de volgende keer dat de stemverdeling 12/12 is toch eens enkele punten wegstemmen ? Op redelijke gronden natuurlijk : omdat het dossier manifest onvolledig is, of zo.

Wat levert een dagje “politiek bijwerken” zoal op ? Een stapeltje collegedossiers ingekeken, een achttal ervan gekopieerd, zes ingescand. Een uurtje overlegd met de fractievoorzitter. Enkele reacties op de Nieuwsflits beantwoord, twee mails naar de secretaris gestuurd, twee naar andere diensten, één naar de burgemeester. Twee voorstellen uitgetikt, enkele artikels geschreven voor een nieuwe publicatie. Een uitnodiging ontworpen en een kleine wijziging aan de website aangebracht. Ik vergeet wellicht nog wat tussendoortjes.

Als reactie op onze vorige Nieuwsflits schreef iemand die vorig jaar kandidaat was voor het VB dat we er beter wat minder moeite zouden insteken, want dat het toch niets uithaalt. Ik ben ervan overtuigd dat dat niet waar is – al is het resultaat niet altijd direct voelbaar of meetbaar, maar daar kan ik perfect mee leven . We hebben trouwens wel degelijk al mooie dingen waargemaakt de voorbije maanden, voor en achter de schermen van de Essense politiek. En zelfs als het waar zou zijn dat het allemaal verloren moeite is, dan is het onze (verdomde) plicht tegenover onze kiezers om er alles aan te doen om te proberen onze ideeën en ons programma te realiseren. Elke keer opnieuw. Ieder op zijn eigen manier, want gelukkig hebben we niet allemaal dezelfde kwaliteiten of manier van werken. Waarbij we de inhoud van wat we doen meer dan ernstig nemen, maar onszelf wel blijven relativeren. Dat is trouwens de enige manier om er ook plezier aan te blijven beleven. Ik heb me vandaag alvast uitstekend geamuseerd !

“Sire, geef me 100 dagen” klonk het in 1991. We zijn nu 99 dagen na de verkiezingen, hebben een informateur, een bemiddelaar en een formateur gehad en nu een verkenner, maar Albert II hoeft nog geen nieuw kostuum voor de eedaflegging te kopen.

Ik heb hier enkele keren eerder over de regeringsvorming geschreven. Nu is het een maand geleden, en dat ritme ga ik proberen vol te houden tot Nieuwjaar. Daarna schrijf ik er nog één keer per drie maanden over…

Zo trok ik een parallel tussen Leterme en Vinokourov, kort voor die laatste op doping zou worden betrapt. Ik moest er vandaag aan terugdenken toen ik de commentaar van Het Laatste Nieuws las, waarin CD&V “beschuldigd” wordt van het nemen van… doping (in de vorm van de N-VA).

De analyse van De Morgen van zaterdag vind ik nog herkenbaarder. Ik heb hier ooit mijn virtuele geld ingezet op Verhofstadt III. Yves Desmet lijkt dat ook te overwegen nu…

Dat zijn natuurlijk “paarse” kranten, wat dat ook nog moge betekenen in deze tijd. Maar ook De Standaard titelt “Tijd keert zich tegen winnaars”. Het is tijd voor Leterme, of Van Rompuy, om een regering te vormen.

Ik had deze morgen voor mijn werk een vergadering in de Wetstraat 16. Noodgedwongen wordt daar stilaan terug naar een “normaal” ritme overgeschakeld en worden er zaken op de agenda van de ministerraad ingeschreven. Het begrip “lopende zaken” zal stilaan opgerekt worden. Zoals Desmet terecht opmerkt : wie de verfoeide Verhofstadt wegwil, moet een andere regering in de plaats vormen. Anders mag hij met recht en reden blijven zitten. Tot in 2011 desnoods. Waarna hij met algemene stemmen zal worden herkozen…

Als burger zou ik ondertussen overigens wel willen weten wat Van Rompuy bekokstoofd. Een beetje discretie is goed, maar stilaan wordt de regeringsvorming een ondoorzichtige dikke mist. Dehaene zei in zijn tijd tenminste nog íets, al was het dan “zonder commentaar”.

Op 1 juni 1997 trad ik in dienst van de federale overheid, met name van het toenmalige Federale Ministerie van Tewerkstelling en Arbeid. Dat is vandaag dag op dag tien jaar geleden. Ik zou allerlei mijmeringen kunnen intikken over hoe snel de tijd wel gaat, maar dat ga ik dus niet doen. Ik ga het houden bij de vaststelling dat ik het me nog geen moment heb betreurd dat ik “ambtenaar” ben geworden. Niet omwille van de clichés, waarvan overigens de helft waar is en de andere helft niet. Wel omwille van de kansen die er zijn om binnen een soms tot in het absurde foutgegroeid systeem (dat soms ook onwaarschijnlijk performant uit de hoek kan komen) toch een heel zinvolle bijdrage te leveren aan de samenleving. Omwille van de mensen die in weerwil van talloze nooit afgewerkte hervormingspogingen het beste van zichzelf blijven geven “tot nut van het algemeen”. Ik besef natuurlijk wel dat ik geluk heb gehad dat ik net in deze functie binnen de overheid ben terechtgekomen. Maar ik ben ervan overtuigd (en stel vast) dat er binnen de openbare sector héél veel kansen zijn om jezelf waar te maken (oh ja, ook zonder de symbolische kruiwagen).

En ja, de federale overheid is ook boeiend omwille van net dat federale gegeven en de diversiteit in opvattingen en (bestuurs)culturen die dat meebrengt. Wat geen argument is of zou mogen zijn, uiteraard, in het communautaire debat. Maar dat ik als werknemer wel waardeer.

Als vast benoemd ambtenaar ben ik overigens van mening dat de vaste benoeming moet verdwijnen en plaats moet maken voor één uniform statuut voor alle bedienden, arbeiders en ambtenaren. Met een iets meer “marktconform” weddestelsel als tegenhanger.

Hoewel ik van geen van beide lid ben, heb ik deze week twee gemeenteraadscommissies bijgewoond. De domeinen “onderwijs” en “woonbeleid” hebben niet zo veel gemeen natuurlijk, maar ze vallen wel beide onder de bevoegdheid van eerste schepen Gino Veraart (sp.a). Die kwam goed voorbereid maar met een open geest naar beide commissies : de besluiten stonden niet op voorhand vast en er bleek ruimte voor dialoog. Zo hoort het natuurlijk, maar vanzelfsprekend is het zeker niet altijd. Al moeten we nog even afwachten of de voorstellen uit de commissie uiteindelijk niet allemaal door het schepencollege naar af worden gestuurd, Gino verdient wat mij betreft een uitdrukkelijk “doe zo verder”-compliment.

Vooral het domein woonbeleid blijft natuurlijk een gigantische uitdaging. Terecht worden door dit college de bouwpromotoren uitgenodigd om hun verantwoordelijkheid te nemen, in ruil voor het woonvoorranglabel. Maar de sociale bouwmaatschappijen schieten tekort – van mij zou het gemeentebestuur daar een stuk assertiever tegenover mogen staan. Het verbaasde me vooral dat het nu de bedoeling blijkt om het overblijvende stuk van “Statievelden”, de reuzenverkaveling aan de Grensstraat, vol te bouwen met appartementen (al is er van enige timing nog lang geen sprake). Zoals Philip Peeters (Groen!) en Willy Heymans (Open Vld) terecht opmerkten is het niet zo duidelijk of de massale appartementenbouw uiteindelijk een goede zaak is voor Essen : we zijn een landelijke gemeente, en bovendien is niet alleen de hoeveelheid woningen maar ook de kwaliteit van de woning belangrijk. Om het cru te stellen : wie in een stad wil wonen, kan uiteindelijk veel beter in de stad gaan wonen.

Vanmorgen is de vermoorde Annick Van Uytsel begraven. Zij was leidster van KSJ Diest en werd begraven met een rood sjaaltje op haar kist. Al dragen ze het daar boven een donkerblauw hemd, het is wel hetzelfde sjaaltje dat ik jaren lang heb gedragen en dat voor mij hét symbool van “KSJ-leider zijn” was. Hoe een onwezenlijke ver-van-je-bed gebeurtenis toch wel heel dichtbij kan komen.

Ik wens KSJ Diest heel veel moed, sterkte en vooral vriendschap voor elkaar toe. Dat elk spel, elke tocht, elke geknutselde kleifiguur of gezongen lied het bewijs mogen zijn dat waar Annick voor stond het leven is, en niet de dood.

—-

Vanmorgen trouwde één van de KSJ-leden die ik het meest als “mijn leden” beschouw met haar vriend waarmee ik nog samen in de Deugnietenleiding heb gestaan. Daarmee een klein beetje aantonend dat elk spel, elke tocht, elke geknutselde kleifiguur of gezongen lied uiteindelijk een betekenis vindt. Ester en David, het ga jullie goed.

Blijkbaar is er bij Scouts en Gidsen Vlaanderen (voorheen VVKSM) kritiek op de overstap van verbondscommissaris Rudy Verhoeven naar CD&V. Ondermeer op de timing, zo kort na de eeuwfeestviering. Ik kan niet verdacht worden van overdreven veel affiniteit met CD&V, maar Verhoeven heeft wel een punt als hij zich afvraagt wanneer hij het dan wel had moeten bekendmaken. En het blijft vooral heel belangrijk dat mensen uit de jeugdbeweging kansen krijgen en grijpen in de politiek. Daar zouden de scouts ook blij mee moeten zijn. En de partijkeuze… volgende keer beter. Al toont de openheid naar Verhoeven toe toch aan dat CD&V niet meer helemaal de oude CVP is.

Ik hoorde op de radio een enthousiaste 14- à 16-jarige vertellen over tientallen kilometers die ze de volgende dagen ging stappen. Zonder verdere uitleg wist ik het meteen : het is natuurlijk weer Joepie ! Joepie is de grootste en mooiste organisatie van KSJ-KSA-VKSJ. Een vierdaagse voettocht naar X voor de Sjo’ers, Simmers en Jonghernieuwers van de beweging. Dat zijn er zo’n 3.000. Joepie is jeugdbeweging op zijn allerbest. Eigentijds, met deze keer trouwens een mooi Joepielied, maar vooral tijdloos. Voor de 22e keer. Een scenario dat elke keer weer bijzonder professioneel en met een massa vrijwilligers wordt overgedaan.

Zelf ben ik alleen als Jonghernieuwerleider meegestapt. In Joepie 17. Omdat toen ik nog lid was KSJ Essen jammer genoeg het contact met de nationale en provinciale werking wat kwijt was geraakt. Nu, ook als leider was het fysiek een behoorlijke uitdaging. Een 100-tal kilometers stap je niet zomaar, ook al krijg je vier dagen tijd. Waarbij je de weg ook nog moet zoeken aan de hand van de meest inventieve tochttechnieken. Al zijn we voor zover ik mij herinner niet echt verloren gelopen. Wat ook net iets eenvoudiger is als je niet bij de allersnelste groepen hoort…

De “KSJ-kick” die je krijgt wanneer je met zijn allen samen in X aankomt, is moeilijk te beschrijven. Ik ben ervan overtuigd dat een behoorlijk stuk leidingsengagement dáár in X ontstaat. KSJ-KSA-VKSJ doet er trouwens goed aan stevig te investeren in net die leeftijdsgroep (en de iets jongere 11- tot 13-jarigen).

Voor wie denkt “X ? Iedereen zal dat toch wel weten” misschien toch nog even meegeven dat het geheim van X schenden in KSJ echt “not done” is. De geheimhouding gaat ver. Ik herinner me dat we met de Beheerraad vergaderden tegelijk met de werkgroep die Joepie 20 voorbereidde. Zij zaten in een lokaal met een grote tafel met allerlei stafkaarten naast elkaar, om de tochten uit te werken en de verschillende slaapdorpen te kiezen (veronderstel ik). Zelden zoveel boze blikken gezien als toen ik onverhoeds even door hun vergaderruimte wilde passeren. Alsof ik als kaartanalfabeet vanop een meter of tien ook maar iets zou hebben kunnen ontcijferen. Ik was op dat moment overigens als voorzitter van de vzw de juridische eindverantwoordelijke van de hele organisatie (toen gelukkig niet te veel bij stilgestaan). Om maar te zeggen : de geheimhouding gaat voor alles, X is X. In de voorafgaande weken wordt er dan ook vergaderd over het gemeentebestuur van X waarnaar brieven moeten worden geschreven…

Zolang er KSJ-KSA-VKSJ (al dan niet ooit onder een meer hanteerbare naam is) zal er Joepie zijn. Zolang er Joepie is zal er KSJ-KSJ-VKSJ zijn. En elke twee jaar in de paasvakantie zal de radio, de tv of de krant me er hopelijk even aan herinneren dat nieuwe generaties met nieuwe schoenen en nieuwe inzichten ónze paden bewandelen. Ze gaan dat goed doen, zeker weten.