Plantaardig
De nieuwe Spycker is er. Er is wellicht geen enkele heemkundige kring die zijn jaarboek beter “market” dan de Essense, en dat laat zich ook in verkoop zien. Maar los van de verpakking mag ook de inhoud er absoluut zijn. De keuze voor diversiteit en kwaliteit die de voorbije jaren gemaakt werd, zette zich ook in het nummer van dit jaar door – ik neem aan dat ik dat kan stellen zonder dat het op eigenlof lijkt, want het kleine artikeltje van Steven De Laet en mijzelf over Essen in Beeld beïnvloedt wellicht niet significant het geheel…
De ondertussen traditioneel geworden voorstelling op Paasmaandag stond in het teken van het artikel dat Joris Pinseel schreef over de evolutie van de fauna in onze gemeente. Ik kwam een beetje te laat binnen (de interne activiteitenkalender die we met N-VA/PLE gebruiken bleek niet helemaal onfeilbaar) maar Joris wist me toch nog ruim een uur te boeien met een materie waar ik op zich weinig feeling voor heb. Door de evolutie van de verspreiding van de verschillende soorten in Essen te verduidelijken met prachtige foto’s en veelzeggende kaartjes, en door die te linken aan de evolutie van verschillende landschapstypes, bracht hij een coherent en leerzaam verhaal. Tientallen jaren ervaring en gedetailleerde kennis toch tot een samenhangend geheel kunnen kneden is niet iedereen gegeven : het risico is groot dat uiteindelijk niemand door het bos de bomen (of door het gras de bloemen) nog ziet. Maar Joris wist die klip goed te omzeilen. Wat maakt dat ik het artikel zelf zeker ga lezen. Net zoals wellicht zo goed als alle Spycker-bijdragen – op de twee na die ik mocht nalezen. Om vervolgens onvermijdelijk zin te krijgen om zelf nog eens een stevig artikel neer te pennen – al vrees ik dat daarvoor De Spycker 2014 of daaromtrent een mooie deadline zou zijn…
Ik heb naar sommige teksten al even gekeken, zoals die over de telefoon. Het moet een heel vreemde aankoop geweest zijn, in die beginperiode. Een toestel dat je verbond met iedereen die er ook zo één had – maar dat was per definitie zo goed als niemand. Al had het ongetwijfeld iets om naar de centrale te bellen en gewoon te kunnen vragen “Gift Gène Loos is”, om maar de zin te nemen die hoofdredacteur Guy ook al was opgevallen. Nu, zoveel jaren later, kan je sommige toestellen ongetwijfeld zo instellen dat ze op exact hetzelfde commando reageren om “Gène Loos” te bellen. Of te skypen…
De website 
Vorige jaar heette het nog “Vlaanderen Quizt”, deze keer noemde het Davidsfonds hun quiz “De Tafel van Vier”. Het concept bleef hetzelfde : eerst dezelfde quiz op een zestigtal plaatsen in Vlaanderen, daarna een finale in Brussel. De vierde uitgave, en ik deed dit jaar voor de derde keer mee. Twee jaar geleden als invaller in een team dat het jaar voordien de finale haalde, maar dat lukte toen niet opnieuw. Vorig jaar wonnen we met een ESAK-ploegje in Brasschaat, en zo mochten we in Brussel meedoen waar we ergens in het midden van het deelnemersveld eindigden. Dit jaar schoot ESAK te laat in actie, en was ik ondertussen aangeworven door de Wij aan de Grens-collega’s om samen “Essen United” te vormen. We wonnen opnieuw in Brasschaat. 
Oud KSA-leider Pol Van Doren stootte enkele jaren geleden op de brieven die zijn vader als weggevoerd arbeider tijdens de Tweede Wereldoorlog uit Duitsland naar huis stuurde. Hij werkte ze uit tot een mooi boek, dat vanuit de persoonlijke geschiedenis van Ward de impact van de oorlog op een lokale dorpsgemeenschap belicht. In Horendonk en omgeving, maar ook in Duitsland. Of hoe gewone mensen zowel de geschiedenis ondergaan, als ze ook maken. Bij mij riep het de bedenking op dat toen in Duitsland voor heel veel mensen uit heel verschillende landen “Europa” gegroeid moet zijn. Ondanks de oorlog en het feit dat de Duitsers uiteraard de vijand waren, zijn er banden gegroeid en is er begrip ontstaan. Dat mensen van “Den Uil” er Russen en Polen tegenkwamen, heeft wellicht hun blik op de wereld meer verbreed dan we kunnen vermoeden. 
In de gemeente Essen worden veel prijzen uitgedeeld. Terecht, want er gebeurt hier ook heel veel dat de moeite van het belonen waard is. Toch dreigt daardoor af en toe enige devaluatie : te veel prijzen doen de uitstraling ervan afnemen. Het was dan ook verstandig dat enkele jaren geleden besloten werd de Culturele Prijs van de gemeente Essen opnieuw uit te reiken, maar enkel als er grote eensgezindheid over was en als de betrokkene -dus- de prijs echt verdiende.
Een weekendje quiz. Vrijdagavond heb ik, alweer voor de derde keer, de jaarlijkse ESAK-quiz gepresenteerd – die ik samen met Roel en Carl ook had opgesteld. De reacties die we kregen waren positief, maar ik vermoed dat de ontevredenen zich niet zullen laten horen. Voor sommige Essense teams was het misschien een beetje te moeilijk, voor ploegen zoals winnaar Killiwatch had het wellicht nog een heel stuk pittiger gemogen. Wij aan de Grens eindigde tweede, een knappe prestatie waarmee ze enkele sterke teams achter zich lieten.
Sinds gisteren zijn er meer dan zes exemplaren van het boek “Essen in Beeld” in omloop. Dat komt omdat we ons boek nu ook officieel hebben voorgesteld. Het werd een gezellige dag, vooral dankzij de goede zorgen van de mensen van de Cultuurraad, dankzij het Muzarto-dichtersteam van Sam Wauters en dankzij het administratieve talent van Danny en Rob die ervoor zorgden dat iedereen snel aan het bladeren kon gaan. 
Op mijn kast liggen, toevallig verenigd, mijn twee boeken. Het eerste dateert uit 1997 : “100 jaar Heidebloempje Essen – Een Spiegel van Vlaanderen”. Ik schreef het samen met Guy Van den Broeck, Wim Besters en Rudi Smout. Het tweede is vers van de pers en voorlopig enkel door een erg select publiek in ogenschouw genomen : “Essen in Beeld – Een beeldverhaal over het leven in Essen in 2009”. Echt “auteur” kan je me niet noemen, maar samen met Steven De Laet en (alweer) Rudi Smout deed ik wel de redactie. Aan de buitenkant lijken de twee boeken wat op elkaar, maar binnenin zijn ze onvergelijkbaar. In het eerste stond de tekst centraal, Essen in Beeld is een fotoboek. Overigens heb ik ook een boek gelay-out : “Moeder Heidebrand 1955-1974”. Weer een heel ander soort uitdaging…
Met een geslaagde 38e Ronde van Essen zit de zomer van 2010 er weer op. Ondanks het slechte weer vonden weer heel wat kinderen en hun ouders dagelijks de weg naar de (zich verplaatsende) Ronde-omloop. Ik mocht weer instaan voor de 
Dit weekend liep in de Oude Pastorij de tentoonstelling “Essen onder de kromstaf”, over de impact van het beheer door de abdij van Tongerloo van onze gemeente (en Kalmthout/Huybergen).