Tom Bevers

Op mijn tekst “Grootkruis of Rood Kruis” kreeg ik de onderstaande reactie van Jeroen Clous, die ik (met zijn toelating) hier graag publiceer.

Beste Tom,

Het zal je wellicht niet verbazen, van iemand waarvan je gewoon bent zijn huiswerk goed te maken, dat ik met heel veel aandacht je artikels heb gelezen op je persoonlijke website.

Eerst en vooral voelde ik me gevleid “je vriend” genoemd te worden. Voor wie beweert dat je in het politieke vak geen vrienden maakt, … daarvan bewijzen wij het tegendeel. Ik hoop dat dit ook in de toekomst zo zal blijven, waarbij het wederzijds respect niet in verval raakt.

Doch kan ik niet anders om mijn reactie te geven op je artikels. Wellicht heeft de passage waarin je mijn initialen onomwonden verbindt als zou ik christelijk bloed in mijn aderen hebben stromen, mij het meeste verongelijkt!
Hier verwar je toch wel echt mijn loyaliteit t.o.v. de coalitie (waarvan ik één van de grondleggers was) die je redelijkerwijs mag verwachten.

Voorts vind ik je weergave erg éénzijdig. Zo rep je bij voorbeeld geen woord over het verlaten van de raadsleden van de OCMW-raad wanneer de sociale dossiers aan bod moeten komen, maar schroom je niet woorden in de mond te nemen als “politiek fatsoen”! Ik vrees dat ik hier een ander beeld van heb. Evenmin zou ik dit met opgeheven hoofd doen en betuigd het niet van “respect voor de instellingen van de lokale democratie”. Meer nog, ik zou een OCMW-raad zeker niet willen vergelijken met “het speelveld”.

Ik kan niet anders zeggen dat, en ik geloof dat ik ook namens sp.a mag spreken, ik ook niet gelukkig was met de gang van zaken maar jullie hebben het circus (=opzet geslaagd!!!) compleet gemaakt.

Ik nodig je hierbij uit om nogmaals mijn tussenkomst op de raad van 16 juli l.l. nogmaals te lezen (Ik neem aan dat je in het bezit bent van de notulen, anders stuur ik je ze graag toe.).

Je zal zien dat ik een verklaring geef voor het feit dat wij de verkiezing tot voorzitter van Maria Ansoms verdedigden om zo de politieke spelletjes te stoppen (waar overigens sp.a zich volledig heeft van gedistantieerd) om de goede werking van het OCMW te verzekeren. Ik geloof niet dat je daarmee mij kunt of mag beschuldigen dat ik mijn integriteit zou verloren hebben.

Even goed, ik verwacht van niemand noch bloemen, noch kransen… Als je je daarbij toch nog geroepen voelt om mij te huldigen, laat het mij dan maar weten, ik zal gaarne aanwezig zijn voor zover je mij kan garanderen dat wanneer er met bloemen wordt gegooid, het zonder pot zal zijn.

Mijn kameraadschappelijke groeten.
Jeroen Clous
sp.a – fractieleider OCMW

Het enige commentaar dat ik wil geven gaat over de sociale dossiers : die konden op de zitting van 13/7 volgens ons niet meer wettelijk behandeld worden. Waarnemend voorzitter Brigitte Bouvé (Open Vld) heeft diezelfde avond de meest dringende beslissingen zelf genomen, en alle dossiers zijn minder dan drie dagen later, op 16/7, alsnog besproken.

De visie van Ludwig Caluwé (CD&V-fractieleider in de gementeraad) op deze gebeurtenissen staat hier te lezen. Hopelijk blijkt zijn belangstelling voor het OCMW niet eenmalig.

Vandaag het vervolg van het OCMW-verhaal. Het aanvankelijke verzet vanuit de meerderheid tegen het Kiekenhoevescenario bleek gebroken, en alles verliep dus exact zoals wij het samen met Open Vld dinsdagavond hadden uitgetekend. Met OCMW-raad deze morgen. CD&V ging op zoek naar een OCMW-voorzitter binnen de OCMW-raad, en vond Maria Ansoms. Geen slechte keuze, want Maria kent het OCMW en aan haar inzet moet niet worden getwijfeld. Ik ben ook blij dat de OCMW-raad uiteindelijk in staat bleek om gewoon het heft in eigen handen te nemen, zelf orde op zaken te stellen en een voorzitter aan te duiden. Al blijft het natuurlijk een lichtpuntje in een reeks van zwarte bladzijden voor het OCMW, en zou Jos Van Loon gewoon terug op zijn stoel moeten zitten.

Mijn vriend Jeroen Clous, socialist voor zover ik mij herinner, nam gloedvol de verdediging van de CD&V-carrousel op. Blijkbaar vond CD&V zelf geen verdedigers meer. “With friends like these, who needs enemies” zegt een Engels spreekwoord – het moet niet altijd in het Latijn. Ik ben niet zeker dat Jeroens eigen partijgenoten het apprecieerden, maar met initialen “JC” zit er natuurlijk onvermijdelijk christelijk bloed verscholen in zijn rode aderen. En het bloed kruipt nu eenmaal waar het niet kan gaan. Ik reken erop dat hij mij uitnodigt op de receptie waar hij tot erelid van CD&V wordt gedecoreerd. Mocht niemand bereid zijn de feestrede te houden, dan bied ik mij alvast aan.

Met een nieuw persbericht hebben we de samenwerking van deze week met Open Vld afgerond. Het was me aangenaam om intensief met hen aan hetzelfde zeel te mogen trekken, al zou het met oud-OCMW-raadslid Roger Budin erbij nog leuker zijn geweest. Maar ik ben trots op Thomas, Annemie, Suzanne en natuurlijk Brigitte die plots een hoofdrol in een kleine soap kreeg opgedrongen.

Het hele verhaal heeft me een halve zaterdag, drie avonden en twee halve verlofdagen gekost – voor een bijrol achter de schermen. Ik hoop dat de andere spelers er niet méér in hebben geïnvesteerd, want dat was het niet waard natuurlijk. Hopelijk ziet iedereen die relativiteit nu achteraf ook in.

Overigens zijn wij op elk moment bereid geweest tot overleg; dat hadden we intern zelfs expliciet afgesproken. Op voorwaarde dat er redelijk en met respect gesproken kon worden. Maar is er gepraat met “God en klein Pierke”, dan is er op geen enkel moment contact opgenomen met Dirk, met Bart of met mij. Ook goed, wat ons betreft.

De oplossing van vandaag was natuurlijk dinsdag ook al perfect mogelijk geweest. Zonder de gemeenteraad samen te roepen, zonder reisplannen te verstoren, zonder faxen uit Tsjechië. Ik ga ervan uit dat verdere zomerse politieke escapades van die aard ons dan ook bespaard zullen blijven. Al betekent dat natuurlijk niet écht “politiek verlof”. Daarvoor heeft deze week me nét te veel energie gegeven…

Het nieuws van 13 juli werd gedomineerd door de grachtentocht van Oranje. De Nederlandse verliezende finalist van het WK werd gehuldigd in Amsterdam. Ondanks de nederlaag worden de “helden” gevierd – gedeeltelijk omdat niet-vieren een veiligheidsrisico had kunnen meebrengen. Maar toch. Eigenlijk wel mooi – al bedoel ik dat niet in de esthetische zin van het woord.

In Essen was dit de “radenloze” dag. Zowel de gemeenteraad als de OCMW-raad waren samengeroepen. De gemeenteraad met als enige bedoeling om het ingewikkelde scenario van de CD&V-stoelendans in de praktijk te kunnen omzetten. Vanuit N-VA/PLE hadden we niet veel zin om daaraan mee te werken : een raad houden kost de gemeenschap 150 EUR per aanwezig raadslid. Zeker niet te veel, als er daar ook voor gewerkt moet worden. Maar deze keer was enkel 5 minuten politieke moedeloosheid gewenst om “akte te nemen” van papierwerk. Dat bovendien perfect netjes rond had kunnen zijn tegen de raad van 30 juni. Alleen waren toen nog niet alle katten in CD&V gegeseld. Dus bleven we weg van de raad, en we probeerden de oppositiecollega’s te overtuigen om dezelfde houding aan te nemen.

Om geldig te zijn, moest op de gemeenteraad de helft van de raadsleden aanwezig zijn. Normaal geen probleem : een nogal essentieel kenmerk van “de meerderheid” is dat die over meer dan de helft van de zetels beschikt. 13 van de 25 in Essen, om precies te zijn. Alleen bleken niet alle leden van de meerderheid zomaar bereid om van hun vakantieplannen af te zien voor vijf minuten gemeenteraad. Dus probeerde CD&V om enkele oppositieleden te verleiden. Het heeft hen (en ons) wat werk gekost, maar uiteindelijk bleven de rangen gesloten. Op de raad ontbraken Eddy Mertens en Jokke Hennekam (sp.a) én burgemeester Van Tichelt (CD&V). Enkele anderen hadden voor niets de verplaatsing naar Essen gemaakt…

Natuurlijk hadden we dit scenario langs beide kanten voorzien. De OCMW-raad vergaderde een half uur na de gemeenteraad. De voorbije weken was het besef gegroeid dat het OCMW tijdens die raad een voorzitter moest kiezen. Tenzij… Tenzij het recht van de burgemeester werd bovengehaald om een punt op de OCMW-raad uit te stellen. Probleem : de burgemeester was dus niet beschikbaar. Daar kon een mouw aan worden gepast, zodat Frans Schrauwen de sjerp (symbolisch) even terug mocht omgorden. Probleem van de baan. De meerderheid kon dan de gemeenteraad nog eens samenroepen en vervolgens het zaakje in het OCMW regelen. Al wie een rechtendiploma heeft in en om CD&V mocht het mee uitzoeken en bevestigen.

Rechtendiploma’s hebben wij niet. Maar we zijn ook niet van gisteren. Dus toch maar even in de wetgeving gedoken, en de adder onder het gras gevonden – om die vervolgens door enkele gezaghebbende bronnen te laten bevestigen. Terecht gaat de verplichting voor het OCMW om operationeel te blijven en een voorzitter te kiezen vóór op het uitstelrecht van de burgemeester. Zo bleek. De OCMW-raad verliep volgens één van de scenario’s die we vooraf hadden voorzien. Wij wel. Samen met Open Vld verstuurden we een persbericht. En we legden ’s avonds in de Kiekenhoeve vast hoe de rest van het verhaal zou lopen. Dag en uur inbegrepen. Alleen de meerderheid moest er nog even van op de hoogte worden gebracht…

Uiteindelijk staat onze nederlaag in de sterren geschreven. De stoelendans zal exact eindigen zoals CD&V het voorzien heeft. Wie zal verliezen, staat ook vast: het gezond verstand, het OCMW, het goed bestuur en het politiek fatsoen. Al wat ons zal resten is met opgeheven hoofd, en respect voor de instellingen van de lokale democratie, het speelveld verlaten. Het CD&V-Oranje zal winnen in Essen, ondanks een reeks own-goals, maar een triomftocht zal er niet inzitten.

Dan er liever alles aan gedaan hebben, maar toch verliezen.

Het was vijf jaar lang een goede gewoonte : de zaterdagmorgen voor de OCMW-raad kwamen we met de oppositieraadsleden samen. Met Jeroen Clous (sp.a) en Lieve Wuyts (Groen!). Na één jaar werd Lieve vervangen door Cois Veraart (sp.a). Ik vond het altijd aangename bijeenkomsten. Ik heb er veel mee geleerd, over politiek en over het OCMW.

Deze morgen was ik er opnieuw bij. We kwamen samen met de huidige oppositieraadsleden en hun partijvoorzitters om de OCMW-raad van dinsdag voor te bereiden. Al is “oppositie” even een relatief begrip, want dezer dagen wordt het OCMW geleid door Brigitte Bouvé (Open Vld). De CD&V-stoelendans heeft er immers toe geleid dat waarnemend voorzitter Jos Van Loon nu ook als raadslid ontslag moest nemen – kwestie van zeker te zijn dat zoveel mogelijk ervaring uit het OCMW wordt weggehaald, neem ik aan. Waardoor de voorzittershamer min of meer toevallig tijdelijk in handen is van Brigitte – een geluk bij het ongeluk dat het OCMW de voorbije weken is overkomen. Ze houdt de hamer net iets steviger vast dan sommigen hadden voorzien. Goed zo !

Ik vond het aangenaam om nog eens aan Kerkeneind te vergaderen. Ik heb hier het OCMW als eens omschreven als mijn “eerste liefde” in de politiek, en dat lijkt me wel een juiste typering. En zoals dat met eerste liefdes gaat, doet het me pijn om te horen en te zien dat het niet zo goed gaat met het OCMW. Ondanks, overigens, de dagdagelijkse inzet van zoveel personeelsleden voor wie OCMW Essen veel meer is dan een 9 tot 5-baantje. Ik weet niet of en hoe ik er veel aan had kunnen veranderen, maar nu had ik toch echt wel OCMW-raadslid willen zijn. Ik zou me wellicht iets minder machteloos hebben gevoeld.

Hopelijk komt het goed, en legt de raad van dinsdag ondanks alles de basis voor een degelijke sturing van het OCMW in de resterende 2,5 jaar van deze legislatuur.

Een gemeenteraad zonder veel geschiedenis deze week. De boeiendste discussie vond wat mij betreft vooraf plaats, in de commissie ruimtelijke ordening. In het kader van de opmaak van het provinciaal ruimtelijk structuurplan (PRSP) kwam daarbij het al dan niet erkennen van Hoek als “woonkern” ter sprake. Ook al bij het vorige PRSP kwam dit ter sprake : nieuwe ruimtelijke ontwikkeling is in principe enkel mogelijk in “hoofddorpen” zoals Essen en “woonkernen” zoals Wildert en Horendonk. Waar minder dan 500 gezinnen wonen, erkent de provincie in principe geen woonkern. De burgemeester pleitte in de commissie hard om die erkenning voor Hoek wel te vragen. Dat riep bedenkingen op bij zowel Vic De Backer (Open Vld) als Philip Peeters (Groen!) : gaat de erkenning de deur niet open zetten voor al te ambitieuze projecten die de maat van Hoek overstijgen en dus het karakter van de wijk in gevaar brengen ? Als Vic en Philip het eens zijn, dan is er reden om voorzichtig te zijn !

In de commissie was afgesproken dat het college een voorzichtige en genuanceerde tekst voor het advies zou maken, maar toen die niet in de stukken opdook besloot ik om zelf een poging te wagen :

De gemeenteraad is van mening dat het landelijk karakter van de wijk Hoek voorop staat. In dat kader moet ook de leefbaarheid van Hoek worden gegarandeerd. Daartoe kunnen de bestaande bouwmogelijkheden benut worden, maar zeer kleinschalige woonprojecten, uitdrukkelijk gericht op de bevolking van Hoek en zonder lintbebouwing verder aan te moedigen, zouden wel mogelijk moeten zijn. Daarnaast zou ook ruimte voor enkele gemeenschapsvoorzieningen, passend bij het eigen karakter van de wijk, mogelijk moeten worden gemaakt. De gemeenteraad stelt de erkenning van Hoek als woonkern voor, gekoppeld aan het engagement en de uitdrukkelijke opdracht aan het schepencollege om zeer voorzichtig met de mogelijkheden die deze erkenning zou bieden om te gaan.

Die tekst komt uiteindelijk ook in het advies; alleen Philip leek niet helemaal overtuigd. Ik ben niet zeker dat het de provincie op andere gedachten zal brengen, maar ik hoop wel dat dit het uitgangspunt blijft voor het ruimtelijk beleid van de komende jaren in de mooiste wijk van onze gemeente. Of die nu een woonkern wordt of niet…

Overigens hebben we in de gemeenteraad een nieuw patroon gehoord in het discours van de meerderheid : na het “meenemen” van goede maar politiek ongewenste voorstellen van de oppositie en het presenteren van onaf beleid als “groeimodel” worden duidelijk onvolmaakte maatregelen doorgedrukt met de belofte ze te zullen “evalueren”. In de praktijk hebben we van die grote evaluatiedrang in elk geval nog niet veel gemerkt !