Bright lights, big city
Gisterenavond verliet ik pas laat de FOD Werkgelegenheid, omwille van een avondvergadering. Het hele korte stukje tussen de uitgang van het gebouw en de ingang van het station biedt ook ruimte aan wachtende taxi’s. Die, en ook het verlichte Victor Hortaplein en het stationsgebouw roepen de sfeer op van een stad in avondlicht – na de spits. De mensen lijken minder gehaast en moeten niet allemaal zonodig ergens heen. Wachten op een late trein is minder erg – de stap van vroeg thuis naar laat thuis is veel groter dan die van “laat” naar “later”. Brussel-Zuid is bovendien een erg internationaal en kosmopolitisch station : de Thalys en de Eurostar maken dat er zelfs een beetje een luchthavensfeer hangt. Ik vind het een aangenaam station om ’s morgens aan te komen en ’s avonds te vertrekken. Er hangt altijd een beetje een reizen en vakanties in de lucht. Veel meer dan in het pendelstation Brussel-Centraal alleszins (dat is dan ook van het allerlelijkste dat ons land te bieden heeft).
Héél even overviel me de sfeer van een wereldstad als Londen of Parijs. Even, maar net lang genoeg om echt naar zo’n stad te verlangen. Ik denk niet dat ik er ooit zou kunnen wonen – in Brussel trouwens ook niet. En ik heb mij natuurlijk voor mijn Essen geëngageerd. Maar zo af en toe hou ik van een échte stad. Vooral bij valavond. Liefst één met een rivier. Dat maakt immers voor mij ook Antwerpen méér tot stad dan Brussel. De lichtjes van de Schelde, inderdaad. Of de Seine, de Theems, de Donau.
En de politieke boodschap in dit alles ? Moet die er dan zijn ? Misschien in deze periode toch maar wel… Als “plattelandsbewoners” moeten we de steden dankbaar zijn, juist omdat zij de stad willen zijn met alle voor- en nadelen vandien. We moeten misschien zelfs meer aan de lasten ervan durven bijdragen. Want zonder sterke een aantrekkelijke steden is er voor een gemeente als Essen geen ademruimte en raken we ons groene en open karakter helemaal kwijt. Dat is de paradox : zonder sterke steden zal heel Vlaanderen pas echt verstedelijken. Ik wens dus niet alleen Essen, maar zeker ook Antwerpen, Gent, Mechelen… na 8 oktober een sterk bestuur toe. En Brussel wens ik eerst een fusie van de 19 gemeenten, want dat lijkt me een voorafgaande voorwaarde om nog maar aan goed bestuur te beginnen dénken. Het Hortaplein ligt op de grens van twee gemeentes. Alsof die grens daar ook maar enige zin zou hebben…
Vandaag verschijnt mijn folder in de brievenbus. De evolutie van het politieke landschap de voorbije jaren heeft gemaakt dat ik daar de middelen voor kon vinden, en dus heb ik er gebruik van gemaakt. 
Als ik binnen een jaartje of zo aan de campagne 2006 terugdenk, dan zal het aan deze dag zijn, vermoed ik. Onze laatste 
Logo’s. Je vindt ze tegenwoordig overal op het internet. Heel wat organisaties moedigen het downloaden ervan expliciet aan. Maar dat kan natuurlijk tot verwarrende toestanden leiden : wanneer is het gebruik van een logo geoorloofd, en wanneer niet ? Zo doorbladerde ik om diverse redenen enkele jaargangen van allerlei papieren en elektronsiche publicaties van CD&V en aanverwante organisaties zoals het ACW. Maar het had natuurlijk even goed om een andere partij of een heel andere organisatie kunnen gaan. Ik vond officiële logo’s van de politie, de brandweer, van internationale organisaties, van Essen en andere gemeenten, van het provinciebestuur, … En allerlei andere logo’s waarvoor hoogstwaarschijnlijk nooit toestemming gevraagd is. Zelfs het PLE-logo heb ik teruggevonden, en dat is zeker nooit gevraagd !
Tijdens het campagnewerk voor het pc-scherm zette ik de radio aan. Om te ontdekken dat een nieuwe reeks van het 
Waar was je op 11 september ? Aan het werk, toen nog in de Belliardstraat. Ergens in de namiddag surfde ik even naar de site van De Standaard, ook toen al de sterkste nieuwssite. Om te zien of er in de Wetstraat niemand iets had gezegd dat twee dagen lang in de kranten zou staan. Maar ik geraakte niet binnen op de site. Ook niet op die van CNN, wat al iets meer verbaasde. Maar de internetverbinding deed het nog wel. Statistieken kon je nog gewoon raadplegen. 
11 september. 5 jaar later. Natuurlijk een dag om stil te staan bij de aanslagen op de Twin Towers en bij de slachtoffers daarvan. Minder “natuurlijk” misschien, maar voor mij ook een dag om te denken aan al wie de voorbije vijf jaar omkwam als gevolg van de aanslag. De Amerikaanse en andere soldaten die sneuvelden in Afghanistan en Irak. De véél talrijker Afhganen en Irakezen die er, al dan niet als “collateral dammage” omkwamen.