Pa
Op zondagavond 3 augustus is mijn vader overleden. Hij verbleef sinds vorig jaar september in De Bijster, en mentaal ging hij achteruit. Hij viel ook enkele keren, en bij de laatste val brak hij enkele ribben, wat pijn deed – ook al kon hij die pijn niet goed meer uitdrukken. Maar eigenlijk leek hij ons lichamelijk gezond. Wat er dan juist is misgelopen, weten we niet echt, en het doet er niet zo veel meer toe. Hij werd nog naar Klina gebracht, maar daar konden ze niet meer helpen. Gelukkig was ons ma bij hem toen het niet meer kon.
Hij mocht 84 jaar worden -een week voordien vierden we zijn verjaardag nog, met taart- en zijn verhaal was rond. Toch doet het afscheid natuurlijk erg pijn, al komen ook de mooie herinneringen naar boven. Ik zou erg veel kunnen vertellen. In de kerk hebben mijn broer en ik het verhaal gebracht, en daar en aan de koffietafel nog eens met foto’s -en een filmpje uit het BRT-archief- geïllustreerd. Het deed me een beetje aan “Glory Days” van Bruce Springsteen denken. Well, they’ll pass you by, glory days – ze gaan voorbij in een oogwenk. Maar zolang je verhaal niet vergeten is, ben je niet weg. En het verhaal van mijn pa, een vriendelijke, zorgzame, bekommerde, nauwgezette, lieve man, zal ik alvast in herinnering houden, ook nu hij hier niet meer tijdens een wandeling even zal binnenstappen voor een koffie, een glas water of gewoon omdat het kan.
Het voorbije jaar in De Bijster bracht me veel waardering bij voor wat het personeel en de vrijwilligers daar realiseren. Gemakkelijk is dat niet, en niet alles loopt er perfect. Maar de middag voor zijn overlijden, toen alles nog ok leek, waren mijn ma en ik daar in de Nollekensstraat, om ons pa te helpen bij het eten. Toen we vertrokken zeiden we tegen elkaar dat wij nooit het geduld zouden kunnen opbrengen dat ze daar in De Bijster wel hebben. Ik ga hen er dankbaar voor blijven.
We hadden het voorrecht dat Kathleen, met assistentie van vader Rik, wilde en kon voorgaan in de afscheidsviering in de kerk. Ze deed dat zonder meer uitstekend. Daarnaast, en daarmee ga ik afsluiten, ben ik best wel onder de indruk geraakt van Marc en zijn collega’s van begrafenissen Hensen. Zij hebben ons in de intense dagen na het overlijden met heel veel menselijkheid en met een uitzonderlijk professionalisme bijgestaan. Ik kan me voorstellen dat ze zelf niet heel vaak in de bloemetjes worden gezet, maar eigenlijk verdienen ze dat wel. Bij deze dus.