Van VU tot vandaag : richting N-VA/PLE

Eind 2001 valt de VU uiteen. In Essen stelden we vast dat we weliswaar verschillende keuzes hadden gemaakt, maar dat er geen inhoudelijke meningsverschillen over het gemeentebeleid waren en dat bovendien de onderlinge samenwerking erg goed liep. Als afdelingsvoorzitter van de niet-meer-bestaande partij vond ik het in die omstandigheden essentieel om te proberen iedereen samen te houden. Dat heeft ook als gevolg gehad dat ik niemand heb proberen te overtuigen om mij in mijn “nationale” keuze (voor Spirit/VlaamsProgressieve/SLP) te volgen. We -besloten om “voorlopig” de hele VU-werking onder te brengen in een lokale partij, die we “Project Leefbaar Essen” doopten. For the record : vooraleer in Nederland ene Pim Fortuyn zich meester zou maken van “Leefbaar Nederland” om die partij vervolgens weer te verlaten, Nederland politiek totaal overhoop te halen en daar met zijn leven voor te betalen.

Voor een deel was PLE een “parking”, een manier om de kat wat uit de boom te kijken en toch operationeel te blijven. Voor een deel was het ook een bewuste keuze om het lokale te laten primeren op de nationale politiek. Ik heb altijd gevonden dat er in de “Dorpsstraat” veel te veel naar de “Wetstraat” wordt gekeken, dat in de gemeentepolitiek de Brusselse partijstrijd een veel te belangrijke rol speelt. Het is absoluut zinloos om parlementaire debatten naar een gemeenteraad te exporteren of om alles wat misloopt in de gemeente dan maar op rekening te schrijven van een minister of regering van een andere kleur. Of andersom, om elke maatregel van een minister van de eigen kleur te willen verdedigen. Bovendien vind ik de belangrijkste breuklijn in de gemeentepolitiek die tussen “goed bestuur” en “slecht bestuur”. Om dat onderscheid te zien helpen een blauwe, rode of oranje bril niet altijd zoveel.

Paul De Corte, die van 1995 tot 2001 voor de VU OCMW-raadslid was geweest, vond een nationaal referentiekader wel belangrijk. Na de VU-splitsing zag hij dat niet meer echt, en hij besloot om het nieuwe OCMW-mandaat, dat ons vanaf 2002 toekwam, niet op te nemen. Als eerste opvolger belandde ik zo in de Essense OCMW-raad. Het is altijd een voorrecht om “het volk” te mogen vertegenwoordigen, zelfs op het (toen toch nog…) bescheiden niveau van het Essense OCMW.

Ik voelde me dus wel goed in de PLE-constructie en was dan ook tevreden dat we die na zowat een jaar ook een meer permanent karakter besloten te geven. Bovendien toonden we herhaaldelijk aan dat we zeer efficiënt oppositie konden voeren. Met goed uitgewerkte eigen voorstellen, met stevig onderbouwde kritiek op het meerderheidsbeleid, met een actie als “Essen in de Zak ?”. Waarbij de samenwerking met de andere oppositiepartijen niet altijd eenvoudig maar dikwijls erg doeltreffend was. Op de alternatieve plannen die we samen met Groen! (en vooral het plantalent van Philip Peeters) ontwikkelden voor de NMBS-site en voor het Heuvelplein–en de manier waarop we die “verkocht” hebben– ben ik nog steeds erg trots. Dat de VLD op een bepaald ogenblik een rijke sponsor vermoedde achter deze plannen, zegt genoeg. Met de PLE-Nieuwsflits slaagden we er bovendien in om een goed evenwicht te vinden tussen informeren en opiniëren – de “licht cynische ondertoon” zoals het door dorpsdichter Johan Van Oers eens werd omschreven maakt het schrijven ervan voor mij ook aangenaam…

Inhoudelijk, strategisch en menselijk bleven we binnen PLE op één lijn. Maar ondertussen hadden enkele mensen die buiten onze werking stonden besloten om een lokale N-VA-afdeling op te richten. Hun volste recht uiteraard, maar wel een gegeven waar we rekening mee moesten houden. De PLE-ers die ook een N-VA-lidkaart hadden wilden uiteraard geen tegenstellingen tussen beide veroorzaken. Bovendien naderden de gemeenteraadsverkiezingen. Vanuit PLE en N-VA gingen we gesprekken aan met sp.a (en Groen!) en met CD&V, nadat eerder ook de VLD al eens een visje had uitgegooid (maar dat zij bot zouden vangen stond vooraf al zo goed als vast…). Uiteindelijk bleek er met geen enkele van de andere partijen een voldoende basis voor samenwerking waar we ook allemaal achter konden staan. Hebben we ons dan aangeboden aan de meest biedende, los van inhoud, kleur en mensen, om dan uiteindelijk overal een blauwtje te lopen ? In elk geval zijn we telkens door de anderen gevraagd voor een gesprek. En daarbij zijn we van de vaststelling uitgegaan dat we met verschillende partijen een stuk inhoud of een manier van werken gemeen hadden, en hebben samen nagegaan of we dat verder konden uitbouwen. Politiek is altijd een evenwicht zoeken tussen gelijkenissen en verschillen. De verschillen hebben de doorslag gegeven.

Toch hebben we een kartel gevormd, tussen N-VA en PLE. Om zo recht te doen aan de ontstane situatie dat er nu eenmaal twee partijen in Essen actief zijn, met weliswaar een aantal gemeenschappelijke mensen en ideeën. Het kartel N-VA/PLE ontstond. We behouden twee onafhankelijke maar sterk aan elkaar gelieerde polen. Een goede en werkbare keuze, die alle voordelen van de PLE-samenwerking behoudt en anderzijds recht doet aan de vraag naar zichtbaarheid vanuit de N-VA. Bovendien boekten we bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 een zeer mooi resultaat, na een overtuigende campagne.