Hemelrijk

2 03 2010 - 21:52

Geen gemeenteraad in februari. Blijkbaar rondde het schepencollege de voorbije weken geen dossiers af die voor een eindoordeel aan de raad kunnen worden voorgelegd. Wat doet een goede oppositie dan ? Zelf het debat op gang houden ! Dus pakken N-VA/PLE en Groen! uit met ons plan voor de gehele site "Hemelrijk", het gebied tussen de grens, het spoor, en de Moerkantsebaan tot voorbij de Kiekenhoeve.

Het gaat om een plan dat lang heeft gerijpt, en daardoor versterkt is. Al had ik het zelf graag wat vroeger afgerond. Maar we zijn wel nog op tijd : er is de voorbije jaren geen enkele beslissing genomen die onze plannen onmogelijk zou maken. Bovendien maakt de samenwerking tussen twee verschillende partijen (eigenlijk drie) dat het plan vanuit meer dan één invalshoek bekeken is.

Met dit plan vervullen we de belofte van anderen : één visie, één masterplan voor het gehele domein. Als we kunnen helpen, doen we dat graag. Zeker als het echt nodig is, want het grote drama van Hemelrijk is dat het hokjesdenken er heel sterk is : zovelen steken er enthousiast hun werkuren en/of hun vrije tijd in, maar niemand bekommert zich om het geheel. Daardoor blijven kansen liggen, die uiteindelijk iedereen belemmeren.

Ons plan moet de hele site opwaarderen. Daarmee krijgt het sportpark zowel meer sport als meer park. Het Karrenmuseum krijgt de uitstraling die het verdient. Tentoonstellingen in onze gemeente vinden plaats waar ze thuishoren (in Hemelrijk) maar worden niet in een donkere schuur weggestoken. De cultuurzaal komt er, maar door de samenwerking met Muzarto komt ze niet leeg te staan. En er zit nog meer in het plan.

Natuurlijk kan je over veel zaken discussiëren. Dat is ook onze bedoeling : een discussie op gang brengen. Maar op één punt hoop ik dat we het debat definitief in een plooi hebben gelegd : Hemelrijk moet als geheel worden bekeken, niet als afzonderlijke puzzelstukjes. Vaak heel mooie puzzelstukjes, daar niet van, maar als ze niet in elkaar passen klopt het niet.

Haast en spoed...

6 02 2010 - 18:11

In april 2007 werd een voorstel van Philip Peeters (Groen!) en mijzelf over het voorzien van een toelichting bij straatnaamborden goedgekeurd in de gemeenteraad. Het college van 25 november 2009 besloot om dat raadsbesluit ook uit te voeren, en nam dit prompt op in een persmededeling. Uiteraard zonder naar het raadsbesluit te verwijzen.

De timing riep toch wat vragen op : wat heeft de uitvoering van het besluit tussen april 2007 en november 2009 belet ? Ik schreef dus een brief met tien vragen, netjes genummerd. Ik kreeg op 29 januari een antwoord. Daarin werd de nummering niet overgenomen, en dat maakte me een beetje ongerust. Beroepshalve weet ik immers dat dit procédé bij het antwoorden op parlementaire vragen soms wordt gebruikt om een aantal vragen eerder te ontwijken dan te beantwoorden. Bij lezing bleek die vrees ook terecht : wie wil kan zelf even de test doen. Dus zal ik een nieuwe brief moeten schrijven, met een verzoek om ook op de overige vragen te antwoorden. Al gaat mijn dank wel uit naar de diensten die op enkele van de vragen wél een uitgebreid antwoord hebben voorbereid.

Overigens vrees ik dat ik op de ene fundamentele vraag geen antwoord zal krijgen : hoe is het in vredesnaam mogelijk dat voor het uitvoeren van een al bij al erg eenvoudig besluit over straatnaambordjes 31 maanden nodig zijn ? Misschien moeten we met N-VA/PLE nog maar een prijs in het leven roepen : de gouden slak. Dit schepencollege verdient bij de uitreiking daarvan alvast een "lifetime achievement award".

LAT-relatie

6 02 2010 - 17:30

Gisteren reikte N-VA/PLE een nieuwe Moeial uit, aan de Essense BINs. Voorafgaand aan die viering stelden we op een persconferentie onze halftijdse evaluatie van het beleid van de CD&V-sp.a-coalitie voor. Bij de Moeialuitreiking kreeg ik als pas twee dagen voordien voor drie jaar herkozen PLE-voorzitter het woord. Om dit te zeggen...

We gaan het vandaag niet te veel over politiek hebben. Dat hebben we trouwens daarstraks al gedaan. Voor jullie hier allemaal waren hebben we met de gemeenteraadsleden en de OCMW-raadsleden van N-VA/PLE onze evaluatie voorgesteld van het gemeentebeleid, halfweg tussen de vorige en de volgende gemeenteraadsverkiezingen. Als grootste oppositiefractie vonden we dat onze taak.

We hebben geprobeerd om dat eerlijk en genuanceerd te doen. Voor elk beleidsdomein hebben we een stand van zaken opgemaakt, en uiteindelijk ook een score op tien gegeven. Die scores lopen uiteen tussen 8/10 en 2/10. Bij de deliberatie hebben we het college er trouwens voor enkele vakken nog net doorgesleept, dus van slechte wil kunnen we alvast niet beschuldigd worden. Wie het wil nakijken, kan morgen op onze site terecht. Ik ga kan misschien wel verklappen dat de score van het schepencollege voor sport dezelfde is als die ik vroeger op mijn rapport had. Daar zou ik dus niet al te gerust in zijn, als ik van hen was…

Welke conclusie kunnen we trekken uit die evaluatie ? Natuurlijk gaan we niet beweren dat alles slecht loopt in Essen. We leven hier niet in het Charleroi aan de Kleine Aa, en Gaston Van Tichelt is Papy Daerden niet. We vinden wel dat CD&V en sp.a de lat te laag leggen. Essen heeft geen slecht bestuur, het heeft een niet-goed-genoeg bestuur.

Er wordt te weinig geïnvesteerd in verkeersveiligheid en in wegenonderhoud, grote projecten zoals de sporthal of de verbouwing van het gemeentehuis worden niet verstandig aangepakt, van een lokaal economiebeleid is ondanks de crisis geen sprake, het beloofde open bestuur hebben wij alvast nog niet gezien en waar het hele Hoekomstverhaal toe moet leiden ontgaat ons.

Op veel andere vlakken kan het beleid er net meer door, vaak omdat de ambtenaren of de oppositie het college bij de les houden. Als er al wordt geluisterd, want het zomaar wegstemmen van 22 oppositievoorstellen bij de bespreking van het budget voor dit jaar zijn we nog niet vergeten. Of een voorstel nu van de meerderheidspartijen, van ons of van de andere oppositiepartijen komt, ideeën die in het belang van Essen zijn, moeten gewoon worden uitgevoerd. De Essenaar heeft niet zo veel aan Heuvelpleinspelletjes. Jammer genoeg denkt niet iedereen daar zo over.

Wij gaan alvast de komende drie jaar niet stilvallen. We gaan in de gemeenteraad en de OCMW-raad kritisch maar opbouwend alle beleidsinitiatieven blijven bekijken, en met eigen voorstellen gaan we blijven proberen te zorgen voor een Essen dat boven de middelmaat uitkomt. We hopen dat het schepencollege onze evaluatie aangrijpt om met hetzelfde doel ook hun beleid bij te sturen. Tot 2012 rest er nog heel wat tijd, het is veel te vroeg om nu al te beginnen uitbollen.

In 2012 geven wij trouwens de punten niet, dan is het aan de kiezer. Aan die kiezer zullen wij dan in elk geval de keuze geven voor een beleid dat hoger mikt.

De voorbije jaren hebben bewezen dat het kartel van N-VA en PLE werkt. Een N-VA die in Brussel bewijst dat krachtig besturen zonder elke dag beloftes in te slikken wél kan. En ook dat duidelijk zijn niet hetzelfde betekent als extreme prietpraat verkopen. Met daarnaast een PLE dat al lang geen eendagsvlieg meer is en met een ondubbelzinnige keuze voor een leefbaarder Essen onderlijnt dat politiek moet vertrekken vanuit de straat, de wijk, de vereniging. Van bij jullie allemaal dus.

Ons kartel staat er, en zal er blijven staan. En samen met alle Essenaren die het goed menen gaan we onze gemeente over de lat tillen.

In het begin was het Woord

29 01 2010 - 17:32

Nadat ik de hele dag een vergadering had voorgezeten stond dinsdagavond nog de gemeenteraad op het programma. Wat daaruit te onthouden valt, komt in de Nieuwsflits. Daarnaast trek ik nog twee conclusies...

We mogen het volgens Gaston en Ludwig niet over het jeugdsporttarief hebben, want dat staat in de beleidsnota. Tenminste, het staat er niet echt in, maar het had er moeten instaan. Niet dat het college geprobeerd heeft om het erin te zetten -een eenvoudig amendement zou daarvoor volstaan hebben- maar ze hebben het er wel over gehad. Hun woorden zijn wet geworden (het proces doet me wat denken aan de eerste verzen van het Johannesevangelie). Ik raad het college aan om geen voorstellen van mij meer goed te keuren, want dat zou ik er wel eens vanuit kunnen gaan dat alles wat ik bij de bespreking heb vermeld óók mee goedgekeurd is.

Oud-schepen Jos Van Loon is unaniem verkozen als voorzitter van de Gecoro. Het is op zich niet zo evident om drie jaar na het einde van een schepenambt alle stemmen van de eigen partij, van de oud-coalitiepartners en van de voormalige opposanten te krijgen. Ik hoop dat het hem plezier doet, maar vooral dat hij het draagvlak gebruikt om met een sterk en onafhankelijk gezag het belang van de goede ruimtelijke ordening in onze gemeente te dienen.

850 + 1

4 01 2010 - 19:52

Met de Nieuwjaarsreceptie op het Heuvelplein -sinds vorig jaar een "instant-klassieker"- werd het feestjaar "Essen 850" gisteren gepast afgesloten. Het was een heel mooi jaar, en al wie eraan heeft meegewerkt verdient in elk geval een dikke pluim.

Met N-VA/PLE hebben we ons trouwens voluit achter het feestjaar geschaard. Heel wat van onze mensen zijn er ook actief bij betrokken geweest, al dan niet vóór de schermen. We hebben wel met een kritische blik naar de hele viering gekeken, zoals dat ook van ons mag verwacht worden. Op twee vlakken vonden we dat de verkeerde keuzes werden gemaakt, met name op het gebied van de gekozen organisatiestructuur en wat het programma betrof.

Over de organisatiestructuur kan ik kort zijn. De oprichting van de vzw "Essen 850" werd ondertussen als onwettig beoordeeld door de minister. In de procedure die het gemeentebestuur had moeten volgen, was één van de stappen dat het schepencollege de meerwaarde van de vzw-constructie had moeten aantonen. Nu, post factum, zie ik alvast niet in wat de vzw meer en beter heeft gedaan dan een (tijdelijk versterkte) gemeentelijke cultuurdienst had gekund.

Het programma vonden we overladen. We dachten dat daarmee het etiket "Essen 850" dat op allerlei activiteiten werd gekleefd zou worden gedevalueerd. Ook op dat vlak denk ik dat we grotendeels gelijk hebben gekregen. De Essenaar zelf heeft het programma tot zijn essentie herleid, waardoor sommige activiteiten een (groot) succes zijn geworden, en andere tussen de plooien zijn gevallen. Jammer voor wie net daarin dan veel tijd heeft gestoken.

Gelukkig is het evenement waarin opgeteld het meest werk gestoken is, de historische stoet, wel degelijk ook het absolute hoogtepunt geworden van de viering. Het voorstel van de burgemeester gisteren om Maria Gommeren de gemeentelijke culturele prijs 2010 te geven zal ik dan zeker ook steunen. Niet alleen voor de stoet trouwens, Maria heeft ook vóór en ná 6 september heel verdienstelijk werk geleverd.

Voor mij was het feestjaar vooral het jaar van "Essen in Beeld". Zou ik eraan begonnen zijn als ik vooraf had geweten hoeveel werk dat project zou meebrengen ? Moeilijk te zeggen... Ik denk het uiteindelijk wel, want ik ben best een beetje trots op het resultaat dat we met een heel kleine groep mensen hebben bereikt - waarbij ik in de eerste plaats Rudi Smout even in het voetlicht wil zetten, want zonder hem zou Essen in Beeld gewoon niet mogelijk zijn geweest. De cijfers spreken voor zich. Zelf vind ik het vooral jammer dat ik niet (nog) meer foto's heb kunnen maken dit jaar. Niet omdat ik zo graag de top-5 had gehaald, wel omdat er nog heel wat foto-ideeën in mijn hoofd zitten...

Essen 850 ? Het is mooi geweest !

Onthouden

20 12 2009 - 11:00

Voor de tweede keer heb ik gisteren mee beslist over het einde van een politieke partij. Ook al voor de tweede keer heb ik me bij de stemming onthouden. In 2001 ging het over de beslissing om binnen de VU een ledenreferendum te houden dat onvermijdelijk zou leiden tot een opsplitsing van de partij. Gisteren ging het over het opgaan van de SLP in Groen!

De uitgebreide partijraad van de SLP besloot met 62 stemmen voor, 8 tegen en 19 onthoudingen om op te gaan in een "nieuwe" groene partij, die naam en partijstatuten van het huidige Groen! overneemt. Ik vind dat geen onverstandige keuze. Voor SLP waren er niet zoveel uitwegen om aan partijpolitiek te blijven doen, en ik heb bewondering voor de realiteitszin van de partij -en in de eerste plaats van Geert Lambert- om dat ook in te zien. Sinds de verkiezingen van 7 juni had de SLP weinig te bieden aan potentiële partners, en alleen doorgaan was ook geen optie. De besluitvorming die heeft plaatsgevonden was het resultaat van een redelijk doorzichtig, democratisch en correct proces. Al is het niet zo heel duidelijk waarom de parallelle gesprekken met Open Vld op niets zijn uitgedraaid, maar dat kan even goed aan Open Vld liggen.

De keuze voor Groen! is ook niet zo vreemd. Groen! is een partij waarvan de partijcultuur niet zo ver ligt van die van de SLP (en daarmee van die van de VU, overigens). Een open intern debat en een wat lager gehalte aan interne en externe machtsspelletjes, de wil om in de eerste plaats op inhoud aan politiek te doen : het bindt de groenen en de sociaal-liberalen. Ik kan me voorstellen dat dit voor een aantal mensen zwaar heeft doorgewogen. Ook inhoudelijk zijn er behoorlijke raakvlakken : de bekommernis voor een duurzame samenleving en een sterk geloof in het Europese project, bijvoorbeeld.

Ik begrijp de beslissing die de partij gisteren heeft genomen, en wens het nieuwe Groen! veel succes. En zoals iemand het gisteren verwoordde : ik kan me goed voorstellen dat de sociaal-liberalen binnen Groen! bij één van de komende verkiezingen mijn stem zullen krijgen. Geert Lambert, Herman Lauwers, Nelly Maes... blijven deel van het politieke kompas waarop ik ook morgen zal varen.

Maar zelf kan ik de stap niet zetten. Daar zijn evidente Essense redenen voor, maar zelfs als er die niet waren denk ik niet dat ik de oversteek zou maken - al moet ik toegeven dat ik het gisteren af en toe voelde kriebelen. Zoals een oud-parlementslid het verwoordde kan ik mij perfect terugvinden in het ecologische programma van de groenen (zij het niet altijd in de manier waarop het aan de man wordt gebracht), maar niet in hun sociaal-economisch en staatkundig ideeëngoed. Ik denk niet dat er voor het sociaal-liberalisme, voor het progressieve Vlaamse regionalisme, voldoende plaats is binnen Groen! Ik hoop uiteraard dat ik me vergis en zal de eerste zijn om zodra het tegendeel blijkt de sociaal-liberalen binnen het nieuwe Groen! te feliciteren. Maar ik geloof er onvoldoende in.

Daarmee is de SLP niet meer. Vorig jaar op nieuwjaarsdag kregen we een sms met de nieuwe partijnaam. 2009 werd daarmee voor mij en veel anderen het jaar van de SLP. Zoals gisteren iemand het zei was het zo het jaar "waarin mijn ideeën voor de eerste keer helemaal samenvielen met de partijpolitieke vertaling ervan". Ik heb er veel energie in gestoken en veel uit geleerd. Ik ben er trots op dat ik erbij was. Met dank aan iedereen die mee het onmogelijke gevecht heeft gevochten.

Ik had liever gezien dat de partij gewoon was ontbonden en dat iedereen een eigen keuze kon maken. Maar ik begrijp de meerwaarde van de overstap in groep. Ik heb me bij de stemming onthouden om dat dubbel signaal te geven. En ook om meteen duidelijk te maken dat ik niet mee zou stappen.

Tussen de onthouding van 2001 en die van gisteren loopt een rechte lijn die mij heeft gebracht van de VU naar De Toekomstgroep, Spirit, VlaamsProgressieven en SLP. De ironie van de geschiedenis wilde dat de vergadering van gisteren door dezelfde voorzitter (Walter Muls) werd geleid als die van 2001. Voor mij persoonlijk is de ironie vooral dat ik de twee verhalen die mij het best lagen -het VU-verhaal en dat van de SLP- mee heb mogen/moeten beëindigen. Ik heb gisteren een band doorgeknipt die teruggaat tot het ogenblik dat ik een lidkaart van de Volksunie heb gekocht, en dat doet hoe dan ook pijn. Ook al had ik in mijn hoofd de klik al min of meer gemaakt op 8 juni.

Ik blijf uiteraard een Vlaams-progressief sociaal-liberaal. Maar dan één zonder een nationale partijkaart. 2010 wordt het eerste jaar sinds 2001 waarin ik maar één lidkaart van een politieke partij op zak zal hebben : die van PLE. En alles doet vermoeden dat dat ook voor de volgende jaren zal gelden. Het zal goed zijn mijn onverdeelde politieke energie te kunnen steken in het project dat me het meest na aan het hart ligt : een beter bestuur voor Essen.

Wat is kunst ?

16 12 2009 - 14:23

Op de gemeenteraad gisteren stelde Philip Peeters (Groen!) de vraag wanneer er in het gemeentehuis een schilderij komt van de vorige burgemeester. Zijn voorgangers hangen immers allemaal aan de muur. De huidige burgemeester besloot om niet op de vraag in te gaan, en dat lijkt me een verstandig besluit. De te schilderen man, Frans Schrauwen, besloot om zelf te antwoorden. Frans stelde dat hij geen schilderij wil. Net zoals hij nooit heeft gewild dat op herdenkingsstenen of waar dan ook zijn naam zou worden ingebeiteld. De gemeente wordt immers niet bestuurd door de burgemeester alleen, maar door de hele raad.

Echte of valse bescheidenheid ? Wie zal het zeggen ? Ik geef Frans in dit verhaal het voordeel van de twijfel. Je kan veel over hem zeggen (dat heb ik al gedaan en zal ik wellicht nog moeten doen), maar hij heeft Essen altijd vooropgesteld. De gemeente was voor hem geen carrièrezet, maar het brandpunt van zijn engagement.

Net daarom moet het schilderij er nochtans wel komen. Omdat een burgemeester méér is dan de persoon die in de sjerp zit. De burgemeester staat voor het bestuur, de rechtsstaat, de democratie, de "polis" van de gemeente. Hij (of zij, maar dat hebben we in Essen nog niet mee mogen maken) belichaamt een tijdsvak in het bestaan van de gemeenschap. En dat mag -neen, moet- ook gemarkeerd worden. In Essen doen we dat met een schilderij. Frans mag dan vinden dat hij niet aan de muur thuishoort, burgemeester Schrauwen (1996-2006) moet aan de galerij worden toegevoegd.

Natuurlijk moeten we zijn wens respecteren. Maar ik hoop dat hij van gedacht verandert. Dat hoop ik natuurlijk wel meer, vaak tevergeefs. Al kan ik me voorstellen dat hij deze keer had gedacht dat ik het wel met hem eens zou zijn...

Grenzeloze dankbaarheid

25 11 2009 - 14:59

De begrotingsbespreking zou het hoogtepunt van het werkjaar van een gemeenteraad moeten zijn. Toch heb ik er (alweer, eigenlijk) niet echt een goed gevoel aan overgehouden. Maar ik doe aan politiek omdat ik dat een aangename manier vindt om mij voor de samenleving in te zetten. Het moet daarom wel plezant blijven. Dus ga ik mezelf dwingen om het positieve te zien. Hierbij bedank ik dus de collega-raadsleden voor twee mooie avonden. Eén voor één...

Ik bedank Brigitte, omdat die het aandurfde om de vinger op de pijnlijke wonde van het totale gebrek aan planning van onderhoudswerken aan de Essense wegen durfde leggen
Ik bedank Cis, omdat die haarscherp aantoonde dat zelfs het eerste geloofspunt van een partij (de grondbank, in dit geval) na drie jaar besturen zeer sterk kan verwateren - en zo een waarschuwing was voor al wie ooit mee wil besturen
Ik bedank Corry, omdat ze het debat niet langer heeft gerekt dan nodig door het stilzwijgende te ondergaan
Ik bedank Dirk K., omdat hij voor het eerst een poging heeft gedaan om ook eens met mijn cijfers aan het rekenen te gaan
Ik bedank Dirk S., omdat hij met rustige vastheid het voorbeeld van eerlijk, consequent en efficiënt oppositievoeren blijft
Ik bedank Eddy, omdat hij geen geforceerde pogingen deed om uit te leggen wat soms niet uit te leggen valt (en ook omdat hij zich nu misschien toch afvraagt waarom hij bijvoorbeeld tegen een kleine extra toelage voor Natuurpunt moest stemmen)
Ik bedank Erik omdat hij mee aan de kar blijft trekken om de absurditeit van de virtuele dienst "lokale economie" te onderlijnen
Ik bedank Frans, omdat die me eraan herinnerde dat ik aan efficiëntie verlies als ik echt kwaad word
Ik bedank Gaston, omdat zijn antwoorden al bij al van een behoorlijke kwaliteit waren
Ik bedank Geert, omdat alleen al zijn aanwezigheid in de raad na een sportvloer nu ook een jeugdtarief voor de sportploegen heeft geforceerd - en die kunststofpiste komt er ook nog
Ik bedank Gino, omdat hij er zelfs zonder er nog fysiek bij te zijn zijn collega-schepenen een spiegel voorhoudt en de lat voor hen hoog blijft leggen
Ik bedank Guy voor het foutloos in goede banen leiden van het geheel
Ik bedank Imelda, omdat zij even leek te beseffen dat de goede wil van onze kant eigenlijk wel wat wederkerigheid zou verdienen
Ik bedank Jan, omdat hij een goed OCMW-beleid voortzet en dat kort en krachtig kwam toelichten
Ik bedank Jokke, omdat haar zelfrelativerende zucht bij de toelichting over de Kiekenhoeveschuur het dossier perfect samenvatte, en daarmee eigenlijk het eerlijkste antwoord op één van de vragen was
Ik bedank Katrien, omdat zij door zich vast te bijten in het Beckersverhaal de trein der traagheid toch op gang heeft gehouden
Ik bedank Kevin, omdat zijn niet-aflatende aandacht voor een betere openbare infrastructuur zelfs een notoir uitstel-schepencollege regelmatig weer bij de les brengt
Ik bedank Luc, omdat zijn trage handopsteking om uiteindelijk toch tégen het fietspad langs de Huybergsebaan te stemmen misschien iemand in de meerderheid (hijzelf ?) eraan herinnert dat het niet zo moeilijk is om iets te veranderen in Essen
Ik bedank Ludo omdat hij me inkt uitspaart bij het maken van notities voor de Nieuwsflits
Ik bedank Ludwig, omdat hij me de kans gaf om even echt te debatteren over de gemeentefinanciën (al vrees ik dat hij niet meteen staat te springen voor een langere en grondige discussie, jammer)
Ik bedank Marc omdat hij toch iets doet om het energieverbruik in het gemeentehuis omlaag te krijgen, door zijn microfoon te sparen (en daarmee efficiënter is dan een reeks energie-audits !)
Ik bedank Paul, omdat hij op geen enkel moment de aandacht heeft afgeleid van de discussie
Ik bedank Philip, voor het vele werk dat hij in de begrotingsbespreking had gestoken en voor het aantonen dat mijn uitleg over de financiën van het bestuur niet altijd in dovemansoren hoeft te vallen
Ik bedank Vic, omdat hij niet verantwoordelijk was voor de langdradigheid die soms onvermijdelijk in de tweedaagse vergadering sloop
Ik bedank Willy He, omdat hij me een oppositietechniek voordeed die ik nog niet ken (en die ik hier uiteraard niet ga verduidelijken)
Ik bedank Willy Ho., omdat hij me er nu echt wel van overtuigd heeft dat ik dringend meer over SOKREMA te weten moet komen

Franse slag

18 11 2009 - 18:02

Gemeenteraadscommissies zijn er in verschillende soorten en maten. De commissie financiën van gisteren was zoals steeds een beetje een schaduwbedoening. Iedereen weet dat de begrotingsdiscussie over de grote lijnen van het financiële beleid zal gaan : belastingen, investeringen, ... Maar in de commissie wordt vooral ingegaan op de kleine technische details. Die zitten uitstekend in de vingers van de ambtenaren van de Dienst Financiën, en dat maakt de vergadering (en de voorafgaande mailuitwisseling) altijd leerzaam. Maar het blijft een politiek voorgerecht.

De commissie openbare infrastructuur is wel eens anders. Ik ben daar geen lid van, maar heb ze al enkele keren meegepikt. Zo ook vorige week. Ik heb er veel geleerd over de achterliggende beweegredenen bij de uitbreidingsplannen voor het gemeentehuis - zowel qua opvatting als architecturaal. Dat heeft mij zeker niet overtuigd van de plannen (integendeel), maar het dossier is er wel een stuk helderder door geworden. Al hoop ik dat het college er nu de politieke verantwoordelijkheid voor overneemt van de gemeentesecretaris en het architectenbureau.

Ook het overzicht van de geplande werken was nuttig en leerzaam. Het (nog een beetje nieuwe) afdelingshoofd had alles uitstekend voorbereid, en commissievoorzitster Brigitte Quick (CD&V) leidde de vergadering zoals we dat van haar kennen : efficiënt en met respect voor iedereen. Dat debatteren met schepen Frans Schrauwen niet gemakkelijk is, wisten we al langer. Niets nieuws onder de zon. Toch is er een maar, die ik ook wel eens wil benadrukken. Toevallig moest of mocht Frans enkele keren (in deze commissie en in de commissie financiën) op dezelfde vragen antwoorden als schepen Dirk Konings. Dan valt het toch wel op hoezeer Schrauwen de dossiers in de vingers heeft. En al bij al ook veel minder onnodig rond de pot draait. Al is de waarheid die hij vertelt niet zo goed verpakt en soms zelfs wraakroepend (een raadsbesluit wordt manifest niet uitgevoerd door het college), de informatie is wel gedetailleerd en correct. Op dat vlak toch wel een voorbeeld voor zijn collega's.

Essen - Europa

28 10 2009 - 20:16

Ik probeer mijn agenda zo te organiseren dat ik voor de gemeenteraad in Essen kan zijn. Dat lijkt me maar normaal als raadslid. Maar ik heb natuurlijk ook een baan, en die stuurt mij soms naar het buitenland. Ik heb daar wel een zekere invloed op, en dus kan ik het vaak vermijden. Deze keer lukte het niet, en dus miste ik de raad. De agenda stelde gelukkig (andermaal) niet zo veel voor, maar ik zou uiteraard graag de aanstelling van een nieuw raadslid en een nieuwe schepen hebben bijgewoond. En er stonden ook "financiën" op het menu, mijn favoriete politieke gerecht.

Maar ik zat dus in Zweden. Alweer, want dat land heeft de voorzittershamer van de EU in handen. Nu, Stockholm is een heel aantrekkelijke stad. Ik hou van Noord-Europese steden, en de Zweedse hoofdstad heeft een zeer charmant oud stadscentrum. We hadden bovendien wel wat tijd om wat rond te wandelen. Het "Employment Committee" is bovendien een belangrijk deel van mijn werk, en de plenaire vergadering van dat comité is vaak ook erg interessant. Deze keer vooral omwille van een goed merkbaar conflict tussen enkele hoofdrolspelers - of hoe helemaal niets zeggen in een vergadering soms dodelijk efficiënt kan zijn. Gelukkig vaak ook dankzij de inhoud van de discussies, en omwille van de altijd leerzame en veelal ook aangename internationale contacten. Bovendien was er één specifieke reden waarom ik er deze keer best bij was, maar daar kom ik wellicht later nog wel eens op terug.

Eigenlijk zijn Essen en Europa de twee beleidsniveaus die mij het meest boeien, en ik ben blij dat ik in allebei een rol kan spelen (uiteraard op het ene niveau nog wat kleiner dan op het andere). Dat ze soms even in conflict komen, neem ik er dan maar bij. Ik geloof dat het lokale en het Europese niveau nu, maar vooral in de toekomst, een doorslaggevende invloed (zullen) hebben op de manier waarop onze maatschappij werkt, de manier dus waarop wij leven. Ze verdienen allebei sterke bestuurders, met een visie en een democratisch draagvlak. En gedreven ambtenaren. Ik hoop dat ik daar een klein steentje aan mag bijdragen...