Nu sijt wellekome

30 12 2008 - 23:10

De cinemazaal heb ik dit jaar weer nauwelijks gehaald, maar soms biedt de DVD-speler een goed alternatief. Dat heb ik vandaag gebruikt om dé Franse film van het jaar te bekijken "Bienvenue chez les ch'tis". De film gaat over een Franse postbeambte die een overplaatsing naar de Côte d'Azur misloopt en bij wijze van disciplinaire straf naar het verre Noorden wordt gestuurd, in casu naar het departement Nord/Pas-De-Calais, en meer bepaald naar Bergues (Sint-Winoksbergen in de oorspronkelijke taal !).

Ik houd véél meer van Britse dan van Franse humor. Het scenario van de film is redelijk zwak, en volgens sommigen die het kunnen weten worden Frans-Vlaamse en Picardische elementen door elkaar gehaald. Desondanks heb ik er met veel plezier naar gekeken, vooral omwille van de liefde die de film uitstraalt voor Le Plat Pays, voor Noord-Frankijk en Picardië - maar vooral voor Vlaanderen. Frans-Vlaanderen, maar op de taal na (en dan nog) is dat net hetzelfde Vlaanderen als net "over de schreve".

In de film wappert als vanzelfsprekend de Leeuwenvlag. Als symbool van een hartelijk welkom. Niet in een Nederlandstalige film -ik schreef bijna "vanzelfsprekend", maar in één uit de République Française.

Ik heb bovendien geleerd dat enkele Franse uitdrukkingen die ook ik in die taal gebruik geen Standaardfrans zijn, maar "ch'ti" of dus Noord-Frans dialect. Ik ga ze niet proberen te vermijden, maar onthoud dat Parijs toch verder weg ligt dan in Brussel al te vaak wordt gedacht.

Met deze man wordt alles anders

30 12 2008 - 16:00

Hoera ! We gaan het jaar niet zonder federale regering afsluiten. De kersverse, dynamische en enthousiaste premier heet Herman Van Rompuy. Dat is zo geregeld door Wilfried Martens, ook al een symbool van vernieuwing en verandering. Er is een gloednieuw regeerakkoord : het vorige bestond uit gebakken lucht. Er zat niet veel in, maar het was tenminste vers en krokant. Nu hebben ze het in de microgolfoven gestopt om het terug op te dienen. Zal dat even heerlijk smaken !

Aan de poppetjes verandert niet veel, wordt gezegd, maar schijn bedriegt : het halve kernkabinet verandert. Leterme, Vandeurzen en Dewael worden vervangen door Van Rompuy, Vervotte en De Gucht (?). Gelukkig moeten de drie overigen zich niet inwerken : Reynders, Di Rupp en Milquet blijven zitten. Dat ervaren trio zal de (Vlaamse) nieuwkomers ongetwijfeld met raad en daad bijstaan, zodat ze meteen weten in welke vallen ze niet mogen trappen.

Want er wordt ongetwijfeld een vliegende start genomen. Fortis wordt snel en efficiënt definitief gered, de communautaire knopen worden eindelijk doorgehakt, BHV wordt onverwijld gesplitst en er komt een omzendbrief over het asielbeleid waar Open Vld en CdH broederlijk de uitvoering van zullen verzekeren. Ondertussen wordt de arbeidsmarkt grondig hervormd. 2009 wordt daarmee het jaar van het goed bestuur, en Leterme zal langs de zijlijn luid staan supporteren voor de sterke ploeg - bijgestaan door Kamervoorzitter Dewael en Europees Commissaris De Gucht. En in 2011 geeft de Vlaamse kiezer 800.000 stemmen aan premier Van Rompuy, en bijna even veel aan de grote liberale voorman Guido De Padt.

Optimisme is een morele plicht, maar ik geef toe dat ik het er nu toch even moeilijk mee heb. Ik dacht de voorbije dagen even dat er in de krant een vacature zou komen : "CD&V zoekt federaal eerste minister (ervaring niet noodzakelijk)". Het maakt me bovendien bijzonder ongerust dat er "afspraken" zijn gemaakt over de onderzoekscommissie naar de afwikkeling van het Fortisdossier, omdat die geen "partijpolitieke spelletjes" mag opleveren. Het zijn verdorie net die spelletjes die onderzocht moeten worden.

Of er buiten koning Albert en Erik Meynen écht iemand gelukkig is met de regering Van Rompuy I zal nog moeten blijven. Ik schat de kans om tot 2011 zonder struikelen door te gaan zo ongeveer op 0. Maar zoals de nieuwe premier zelf aanhaalde stonden zijn kansen op de Wetstraat 16 bij de bookmakers voor de verkiezingen ook 150 tegen 1...

Naschrift (17u15) : Inge Vervotte stapt uit de regering. In haar verklaring pleit ze voor nieuwe verkiezingen en wijst ze ook op de menselijke schade die werd aangericht binnen CD&V. Ik heb Vervotte nooit een sterk minister gevonden (wel een relatief goed beheerder), maar ik vermoed dat dat vooral komt omdat ze te snel minister is geworden. Ik hoop dat ze de tijd neemt en krijgt om zich wat te herbronnen om dan het potentieel (dat ze volgens mij wel heeft) waar te maken. Het zou jammer zijn dat zij voor de politiek verloren zou gaan. En er moet toch eens worden nagedacht over de weinig menselijke manier waarop de politiek in dit land op topniveau wordt bedreven. Si tous les dégoûtés s'en vont, il n'y a que les dégoûtants qui restent.

En in Gent...

24 12 2008 - 18:08

Alle radio's in mijn huis staan zowat voortdurend afgestemd op Radio 1, van de wekkerradio tot die in de badkamer. Maar vandaag of morgen moet ik de knoppen allemaal terug naar die zender draaien. Ondertussen staan ze immers op Studio Brussel, voor Music for Life. StuBru is sowieso de "second best" waar ik naartoe ga als men bij één een minder moment doormaakt, maar dezer dagen bleek de aantrekkingskracht bijzonder groot. Dankzij de wonderen van de digitale tv kon ik het trouwens ook bekijken, en ik betrapte er mezelf op dat ik af en toe gewoon zonder zappen een uurtje naar het glazen huis heb gekeken. De verklaring daarvoor zit in het ene adjectief waarmee je Music for Life helemaal kan beschrijven : hartverwarmend

Ik bedenk mij daarbij dat er eigenlijk helemaal géén politieke crisis is. Als mensen de mooiste, de leukste en de gekste dingen doen om geld te verzamelen om de wereld te veranderen, dan doen ze eigenlijk allemaal aan politiek. En ze doen dat bovendien veel en veel efficiënter dan wat ze er in de Wetstraat van bakken.

De energie en het engagement voor een betere samenleving is er, zeker bij veel jonge mensen. En heel veel van die jonge mensen vinden elkaar terug in de jeugdbeweging. Ontelbare Chiro's, Scoutsgroepen, KLJ's en gelukkig ook heel veel KSJ-KSA-VKSJ-groepen passeerden aan het glazen huis in Gent. Met ongelooflijk veel enthousiasme. Geen land ter wereld doet dat Vlaanderen na, en daar zouden we soms best wat trotser op mogen zijn. Zoals we ook best trots mogen zijn op onze openbare omroep, de VRT.

Actief ouder worden

22 12 2008 - 17:41

Er is geen regering meer, wordt gezegd. Maar dat impliceert dat er één is geweest, en dat klopt niet. Er waren wel minister en zelfs een premier, maar het concept "regering" houdt ook in dat er een vorm van beleid wordt gevoerd. Dat is niet het geval geweest. Het formele ontslag maakt wel dat ik volgens de mijzelf opgelegde regel als federaal ambtenaar weer even spreekrecht heb over het federale beleid...

Op geen enkel beleidsdomein is er echt iets gebeurd : sociaal-economisch niet, op het vlak van de staatshervorming niet, omtrent de asielproblematiek niet... Enkele ministers waren niet zo slecht bezig op hun eigen domein, met Jo Vandeurzen wat mij betreft als uitschieter. Maar dat paste allemaal niet in een samenhangende aanpak. Daarvoor ontbrak een minimum aan cohesie, maar ook leiding. Van een premier wordt verwacht dat die op zijn minst probeert om een richting aan te geven, en dat kon of wilde Leterme niet.

De enige beslissing die doortastend léék was die omtrent Fortis (en Dexia), en ook die blijkt alsmaar meer met haken en ogen aan elkaar te hangen. Ik vond het terecht dat er snel en doortastend iets werd beslist (al krijg ik af en toe toch ook de indruk dat men zich door de Nederlanders en vooral de Fransen heeft laten rollen), maar het allerminste wat er moest gebeuren was zorgen dat alles juridisch klopte - desnoods door achteraf een wet te stemmen. Dat zou een beter alternatief zijn geweest dan het geklungel dat we gezien hebben, dat als enige voordeel heeft dat het Vlaanderen nog eens herinnert aan de verwevenheid tussen de klassieke machtspartijen en de rechterlijke macht. Wie denkt dat we de verzuiling voorbij zijn, mag zich nog eens bezinnen.

Als koninklijk verkenner wordt nu Wilfried Martens het veld ingestuurd, en blijkbaar is het de bedoeling om een regering onder leiding van Jean-Luc Dehaene voor te bereiden. Dehaene is een bekwaam politicus en was een sterk premier, maar ik geloof écht niet dat de kiezer die in juni 2007 voor CD&V/N-VA heeft gestemd de bedoeling had om regering onder leiding van Dehaene aan de macht te brengen. Dus stel ik voor om verkiezingen te houden, bij voorkeur natuurlijk met een gesplitst Brussel-Halle-Vilvoorde - eventueel met een regeling voor één verkiezing. Maar BHV mag geen excuus zijn om geen verkiezingen te houden - als je daar niet mee uitkijkt, blijft het huidige parlement voor altijd zitten.

Een tijdelijke regering, eventueel met Dehaene, kan desnoods. Om Fortis en BHV te regelen. Maar ik wens Jean-Luc, en zeker Wilfried, toch vooral snel een voortzetting van hun welverdiend pensioen toe !

Terug naar afzender

19 12 2008 - 18:45

Een krantencommentator beschreef Yves Leterme vandaag als de slechtse naoorlogse premier, en die omschrijving valt moeilijk nog te overtreffen. Ik verneem net dat hij zijn ontslag heeft ingediend (alwéér).

Hoe is het in vredesnaam ooit zover kunnen komen dat zijn vertrek nu algemeen wordt gezien als eerste voorwaarde voor goed bestuur ? En wie zorgt ervoor dat de politiek in dit land opnieuw geloofwaardig wordt én erin slaagt om effectief te besturen - die twee hangen niet noodzakelijk samen, maar ze zijn wel allebei hoognodig.

Dit zijn sowieso zeer zwarte dagen. En wij Vlamingen komen er overigens niet vanaf met het excuus dat het "aan de franstaligen ligt", want die spelen hoogstens een bijrol. De kortstondige terugkeer van de CVP-staat heeft voor een puinhoop gezorgd. En al pleit dit de andere partijen dan CD&V niet zomaar vrij, een terugkeer naar de oppositiebanken lijkt me voor de christen-democraten zeer noodzakelijk en gezond.

Dag-O-Bert

6 12 2008 - 19:25

Hoe lang al zou ik met een lidkaart van een politieke partij op zak lopen ? Ik vermoed van eind jaren 1980 of begin jaren 1990. Vast staat dat Jaak Gabriëls voorzitter was van de VU toen ik zijn partij vervoegde. En dat al zeer vlug, in 1992, Bert Anciaux de leiding overnam, terwijl Gabriëls met Verhofstadt de VLD oprichtte. Sinds die dag is Anciaux voortdurend de bepalende figuur -of toch minstens één van de twee à drie bepalende figuren- geweest van de (nationale) politieke partij waar ik bijhoorde. Ik ben hem "gevolgd" van de VU toen die streed voor het eigen voortbestaan tot bij de VlaamsProgressieven van vandaag - en de hele tijd zijn het ook -en vaak vooral- zijn keuzes geweest die ook voor mij de richting hebben bepaald. Dat kan niet anders dan betekenen dat ik heel wat waardering heb voor Bert Anciaux, dat hij één van mijn politieke inspiratiebronnen is. Zijn sterke geloof in een betere samenleving, zijn enthousiasme, zijn deskundigheid en zijn gevoel voor wat in de maatschappij leeft heb ik altijd weten waarderen. Bovendien herinnerde hij er Vlaanderen terecht aan dat politiek niet enkel een rationeel-technisch gegeven is, maar over mensen en dús ook over emoties gaat. Bert Anciaux was, is en zal ook morgen nog een degelijk minister en een bekwaam politicus zijn, die overigens veel heeft betekend voor het cultuurbeleid in Vlaanderen. Deze website, tenslotte, is zondermeer schatplichtig aan die van hem.

Maar sinds enkele dagen deel ik met Bert Anciaux niet langer één partij. Ik heb daarvoor niets moeten doen, gewoon mijn lidkaart van VlaamsProgressieven níet opzeggen volstond. Bert Anciaux is sinds enkele dagen niet langer lid van de partij-van-Bert-Anciaux. Want zeker in de beeldvorming was dat de definitie van Spirit/Vl.Pro, meer (véél meer) dan het links-liberalisme. Zijn partij is daarmee verlost van de wispelturigheid van Anciaux, het voortdurend doorkruisen van ook door hem aanvaarde partijstandpunten met al te emotionele, en soms populistisch-linkse oprispingen, van zijn strategische keuzes die soms toch vooral leken te dienen om te bestendigen wat moest bestendigd worden (het ministerschap). Of de partij zonder hem kan bestaan, valt nog te bezien. Maar ik begrijp goed het gevoel van opluchting, zoals dat deze week ondermeer door Nelly Maes werd verwoord.

Anciaux vertrekt niet alleen. Heel veel goede krachten verlaten Vl.Pro. Wie zoals Anciaux uiteindelijk de sociaal-democratie boven het links-liberalisme verkiest, hoort beter inderdaad thuis bij de sp.a. Hopelijk kunnen de nieuwelingen daar een beetje vermijden dat de partij verder rijdt op het doodlopende linkse spoor naar het socialisme à la Martine Aubry of Laurette Onkelinx. Maar dat geloof ik niet echt : Anciaux zal die trein niet proberen te stoppen, en hoeveel respect ik ook heb voor veel van mijn kersverse ex-partijgenoten, tegenover de krachten van de klassieke socialistische zuil werpen ze maar weinig gewicht in de schaal. Wie denkt het Vl.Pro- gedachtengoed binnen de sp.a te kunnen meenemen én daarvoor een forum te vinden (in de vorm van een mandaat) zal volgens mij nog sneller bedrogen uitkomen. Ik kan me niet voorstellen dat de sp.a-achterban in tijden van schaarste (aan verkiesbare plaatsen op de lijsten) echt zit te wachten op -overigens erg bekwame en sympathieke- mensen als Koen T'Sijen of Stijn Bex.

Caroline Gennez windt er geen doekjes om : wie wil meewerken aan een sociaal-democratisch project zal daarvoor aansluiting vinden bij de sp.a - misschien moet er daartoe een lichte aanpassing van de partijnaam komen, van het logo of van de voetnoten in het programma. Maar fundamenteel zal de sp.a de sp.a blijven. Ten gronde zegt zij net hetzelfde als Mieke Vogels, die deze week eventuele dwalende Vl.Pro schapen welkom heette in de eigen stal, als ze maar weten dat Groen! voor het eigen ideeëngoed gaat en geen links-liberale partij is. Ik ben Vogels erg dankbaar voor die duidelijkheid - en vind zelfs Gennez relatief helder, gezien ze strategisch belang heeft bij iets meer mist.

Voor wie er nog aan twijfelt : de sp.a zoals die partij vandaag denkt en handelt is voor mij geen optie - en zou dat overigens ook niet zijn als ik niet lokaal politiek actief zou zijn, voor wie daaraan twijfelt. Al ben ik (weer eens) zeer gelukkig met de lokale PLE-lidkaart die in mijn portefeuille zit. Ik zie ook wel in dat deze week niet meteen een hoogtepunt in de geschiedenis van Vl.Pro is, en dat wat overblijft van de partij sterk lijkt op het orkest van de Titanic. Maar ik ben erg benieuwd naar het muziekstuk dat er gespeeld gaat worden, want de partituur (in korte of lange versie) ziet er nog steeds veelbelovend uit.

En de eerste vioolspeler, briljant maar vaak uit de maat klinkend, is weg. Dag Bert. Het ga je goed.

De kracht van een overtuiging

29 11 2008 - 19:36

De mist rond VlaamsProgressieven is nog niet helemaal opgeklaard, en ik wacht dus nog even met een wat meer uitgebreide commentaar. Ik weet wel dat partijen er zijn om de samenleving te sturen op basis van een ideeëngoed. Ook politieke mandaten zijn daarvoor bedoeld : niet om zomaar iets te beheren, maar om een visie in de praktijk om te zetten. Natuurlijk, om op een relevante manier aan politiek te doen heb je een forum nodig (en in een democratie betekent dat : vertegenwoordigers in raden en parlementen, naast media-aandacht). Dat vraagt soms om compromissen, waarbij je de scherpte van een profiel uitruilt tegen een groter draagvlak ervoor : je kan niet alles zeggen en doen, maar wat je zegt of doet heeft meer impact. Maar daar zijn grenzen aan : als wijn water wordt, is de smaak er wel af.

Een partij die met een eigen groot gelijk voor altijd in een hoekje gaat staan hoeft niet op mij te rekenen. Maar een geloofwaardig links-liberaal project zou tot veel meer in staat moeten zijn dan dat, in het Vlaanderen van vandaag. Er is nooit aan een genuanceerde formatie die durft zeggen dat er héél veel fout loopt en dat er geloofwaardige en genuanceerde alternatieven zijn voor een beter beleid. Een formatie die een menselijk verhaal brengt maar harde keuzes niet schuwt, die zegt waar het op staat maar niemand zomaar naar de mond praat.

Kan Vl.Pro die formatie zijn ? Enkele parlementsleden van Vl.Pro hebben de voorbije dagen gezegd dat ze in 2009 niet op een lijst zullen staan waar alleen "VlaamsProgressieven" boven staat. Een uitspraak waarbij ik mij vooralsnog niet aansluit.

A man needs a plan

27 11 2008 - 18:53

Uitvoerende mandatarissen (schepenen, burgemeesters, ministers...) hebben een moeilijke verhouding met beleidsplannen. Die plannen zijn in de eerste plaats leuk om te maken. Je kan er allerlei mensen en groepen bij betrekken, zelfs de oppositie. Zo geef je de indruk van een open beleid te voeren. Als het plan af is, kan je ermee uitpakken. De goede ideeën van een ander worden die van jou, je eigen minder goede ideeën raken in het plan verborgen. Je pakt bovendien niet zomaar met losse flodders uit, maar met een heus PLAN. Je bewijst dus dat je niet zomaar in het wilde weg beleid voert, maar dat er perspectief achter zit. Het plan maakt indruk, en met wat geluk is het zo dik dat niemand het ook écht gaat lezen en de zwakke punten opsporen. Je kan het dus verkopen zoals je wil. Plannen maken, heerlijk.

Een beleidsplan hebben is ook een grote luxe. Je kan neen zeggen op voorstellen waar je eigenlijk moeilijk omheen kan, want ze "passen niet in het plan". Je kan de oppositie verwijten zomaar wat losse ideetjes aan te brengen, gewoon omdat ze niet in jouw plan staan. Als iemand toch een goed idee aanbrengt, voeg je ze bij de eerstvolgende gelegenheid toe aan het plan. Dat heet dan niet "draaien met de wind" maar bijsturen of aanpassen aan de gewijzigde omstandigheden. Bovendien heb je met een plan een pasklaar antwoord op alle vragen naar waarom iets nog niet is gebeurd : in de timing van het plan is dat pas later voorzien. En lukt het je niet om de datum uit het plan te halen, dan kan je eenvoudig zeggen dat de uitvoering van dit onderdeel wat vertraging heeft, maar dat het plan als geheel op schema zit. Een schepen zonder beleidsplan is geen schepen.

Er zit nochtans wel een vervelende kant aan. Beleidsplannen uitvoeren is namelijk niet leuk. Omdat je iedereen hebt geraadpleegd, met een stuurgroep hebt gewerkt of adviezen hebt ingewonnen, sluipen er allerlei zaken in die zeer zinvol zijn, perfect in een visie passen en bijdragen aan een coherent plan. Maar daarbij zitten maatregelen die je zelf niet zo ziet zitten, andere die niet zichtbaar zijn voor het publiek maar wel veel werk vragen, maatregelen die iets veranderen en daarom niet geliefd zijn bij je achterban of je ambtenaren... Ze slorpen geld op dat je niet voor iets anders kan gebruiken, en het past allemaal niet een aanpak van dag tot dag, op basis van je eigen ingevingen of van bierkaartjes die je in je handen krijgt gestopt. In elk geval kan je er niet mee scoren : dat heb je al gedaan, bij het aankondigen van het plan. Dat je je plan uitvoert, heeft bijzonder weinig nieuwswaarde. Plannen uitvoeren, no fun.

Gelukkig is het redelijk gemakkelijk om beleidsplannen niet uit te voeren. Degenen die het plan niet gelezen hebben, gaan je niet op je vingers kijken. Drukt iemand je toch met je neus in je eigen plan, dan zijn er nog verschillende ontsnappingscenario's. Je kan zeggen dat je het plan op zich wel uitvoert, maar dat ene onderdeel omwille van gewijzigde omstandigheden niet. En je kan aanhalen dat het plan het helemaal anders heeft bedoeld dan je vraagsteller beweert. Plannen worden nooit in juridisch sluitende taal opgesteld, dus kan je ze altijd nog wat interpreteren. Zelfs als de vraagsteller de paragraaf heeft geschreven en zegt hoe het eigenlijk bedoeld was, is dat niet erg : het is jouw plan, niet dat van die ander. Hoe sterk die er ook bij betrokken was. Bovendien ontsntapt het niet-uitvoeren van plannen vaak tussen de mazen van het net : het zit verstopt in de begroting, of zelfs in nog grotere plannen. Zodat de media-aandacht ervoor meestal niet groot is. Gek genoeg komt het ook nooit sympathiek over als de oppositie of andere benadeelden erop wijzen dat een plan niet wordt uitgevoerd. Ze moeten al blij zijn dat er een plan is, en ze zouden zich beter wat positiever opstellen. En de burger vindt het veel erger dat je als schepen of minister een iets te hoge restaurantrekening hebt, dan dat je je eigen beleidsplannen saboteert.

Zo kom je tot situaties zoals de Essense gemeenteraad van deze week, waar in één en dezelfde vergadering manifest de voeten wordt geveegd aan twee beleidsplannen, en waar tegelijk de raadsleden het verwijt krijgen allerlei voorstellen te doen die niet in de plannen passen. Als oppositielid kan je bij zoveel tegenstrijdigheid alleen wanhopig worden, maar de wereld draait desondanks gewoon door.

Er zou een god moeten zijn die elke bewuste weigering om het beleidsplan dat je zelf hebt opgesteld ook in de praktijk te brengen onmiddellijk gruwelijk bestraft. Maar die is er niet. Omwille van goed bestuur ben je ook als oppositielid bovendien helemaal vóór het opmaken van beleidsplannen. Hoe meer, hoe liever. En volgende keer zit je dus toch weer in de stuurgroep van een plan, als de meerderheid dat vraagt, want niet meedoen betekent dat je niet constructief wil meewerken. Wel meedoen houdt dan weer in dat je het (non-)beleid van de schepen legitimeert, dat jouw goede ideeën die van hem worden en dat de concessies die je los krijgt achteraf feestelijk worden genegeerd.

Leve het beleidsplan...

VlaamsDepressieven

22 11 2008 - 20:07

Beste Alexander Pechtold,

Om maar meteen met de deur in huis in te vallen : HELP !

Een wegkwijnende links-liberale partij zoekt in een politiek landschap waarin de populisten het toneel domineren en visie iets vies is geworden een politiek leider om zichzelf terug op de kaart te zetten. Ervaring met die situatie strekt tot aanbeveling, en de enige die dat heeft, bent u.

Hebt u een tweelingbroer of een kloon ? Zoniet, dan vrees ik dat u het zelf zal moeten doen. Deeltijds, want het is niet de bedoeling dat u D66 in de steek laat natuurlijk. Maar één dag per week moet volstaan : meer media-aandacht zit er voorlopig niet in, en een voorzitter die op dinsdag niet tegenspreekt wat hij op maandag had gezegd, is al een hele stap vooruit. En een deeltijds voorzitter zou de partijkas ook niet slecht uitkomen, vermoed ik.

U vreest dat het al te laat is, zegt u ? Tja, dat valt moeilijk te ontkennen. Maar, eerlijk gezegd, toen u het roer overnam gaf er ook niemand nog een stuiver voor D66. Nu bent u zowat hét gezicht van de (verstandige) oppositie in Nederland geworden. U moet het mirakel dus gewoon eventjes herhalen.

U bent een Nederlander ? Dat had ik inderdaad al gemerkt. Maar we zijn voor een interculturele samenleving, dus dat is geen bezwaar. En een Nederlander die het in de Vlaamse politiek maakt, dat is Obama in het kwadraat. Past helemaal in de tijdsgeest. Yes, I can, moet u maar denken.

U kan hier niet in het parlement mee komen debatteren ? Klopt. Maar dat is van geen belang, in het parlement wordt hier namelijk niet gedebatteerd - dat wordt wel even wennen voor u. De media volstaan. Af en toe op de sofa bij Frieda, en voor de sérieux al eens een korte reactie op het journaal. Vanop het Binnenhof desnoods, geen Vlaamse kat die het zal merken.

U vindt "VlaamsProgressieven" geen echt sterke naam ? Sorry, maar D66 klinkt ook niet echt sexy. We hebben hier wel iets beters te doen dan over onze náám te gaan discussiëren (er zijn er zelfs die terug willen naar "Spirit" - zouden ze bij Twix ooit overwogen hebben om terug "Raider" te gaan heten ?). De naam is niet belangrijk, dus blijven we er maar af. Obama heet "Barack Hoessein" en is nu president gekozen. Daar hoeft u dus niet van wakker te liggen.

U ziet dat kartel met de sp.a niet zitten ? Reden te meer om voorzitter te worden. Dan kan u eruit stappen, of duidelijk maken dat een links-liberaal geluid de sociaal-democratie goed kan aanvullen, maar dat een mix geen zin heeft. Mayonnaise past perfect bij frieten, maar wie de mayonnaise met de aardappelen mengt en dan in één keer mee in de ketel laat bakken gaat nog vreemd opkijken. Zie, daarmee hebt u meteen een geschikte Vlaamse metafoor om de opslorping door de sp.a te voorkomen. Want over kroket uit de muur zal u het echt even niet mogen hebben, hier.

U twijfelt aan het politiek personeel ? Dat is dan ten onrechte, want er zit veel talent in Vl.Pro dat met een goede sturing echt wel een meerwaarde betekent voor de Vlaamse politiek. Maar dat alleen met een sterk partijmerk ook kans maakt om verkozen te worden. Dat wordt dus uw taak. Waarbij de anderen pas spreken als u uitgesproken bent. Dat klinkt niet erg links-liberaal, maar dat is eventjes nodig. Zoiets als Fortis nationaliseren en dan Gerrit Zalm er de leiding van geven : volstrekt noodzakelijke onzin.

U herinnert zich dat ik hier ooit heb gepleit voor uw tegenkandidate als D66-voorzitter ? Ene Lousewies zegt u ? Is dat geen telenovelle op VTM ? OK, ik geef het toe. Maar ik was ook voor Hillary vooraleer ik voor Obama was, dus daar komt u weer erg goed uit. En bovendien ben ik van geen enkele tel bij Vl.Pro, en dat wil ik zo houden. Doe het dus niet voor mij, maar voor het Algemeen Belang van het Links-Liberalisme.

Wat de procedure is ? Kijk, u doet het nog één keer gewoon zoals Wouter Bos. U belt naar het partijsecretariaat, vraagt naar Nelly Maes, en zegt haar dat u de zaak overneemt (wedden dat ze opgelucht zucht ?). Daarna stuurt u een briefje naar alle leden om hetzelfde te melden - vrees niet, de postzegelrekening zal reuze meevallen. En vervolgens legt u uit waarom Vlaanderen een links-liberaal beleid nodig heeft, en dat Leterme, Dedecker, Gennez noch De Gucht daarvan kaas gegeten hebben (u ziet, in tegenstelling tot de kroket mag u de kaas wél meebrengen). Daarna beginnen we in de opiniepeilingen meteen te stijgen. Dat lijkt al te eenvoudig, maar het is wiskunde : in tegenstelling tot bij de thermometer is bij verkiezingsuitslagen enkel een score bóven nul mogelijk.

Alvast duizendmaal bedankt. En stuur zodra u hier in uw voorzitterskantoor zit even een bosje bloemen naar Bettina Geysen (tulpen, desnoods). Ze heeft het al bij al niet slecht gedaan.

The Return of the Great Depression ?

11 10 2008 - 21:14

In "The Economist" van vorige week stond een foto van de voetbalwedstrijd Anderlecht-Club Brugge. Wie dat enkele weken geleden zou hebben voorspeld, zou voor gek zijn verklaard. Er moet dus wel iets zéér ernstigs aan de hand zijn...

Ik vermoed dat atoomgeleerden destijds met gemengde gevoelens naar Hiroshima (of Tsjernobyl) hebben gekeken : afschuw, angst en fascinatie moeten elkaar hebben afgewisseld. De financiële crisis roept soortgelijke gevoelens bij mij op, en ik vermoed dat mijn economiediploma daar voor iets tussen zit. Het is allemaal bijzonder intrigerend : dat een bank als Fortis in twee weekends kan worden opgesplitst, waarna het ene deel wordt genationaliseerd en het andere verkocht, is iets dat ik tot het moment dat ik het hoorde niet voor mogelijk hield. Dat een stabiel, welvarend land als IJsland kan crashen was evenmin goed voorstelbaar. En het ergste lijkt nog lang niet voorbij. Economisch, maar ook politiek, staan ons de komende weken ongetwijfeld nog stevige verrassingen te wachten.

Het gaat allemaal ontzettend snel, en het lijkt wel erg sterk op de jaren 1930. Alleen is dat zowat de meest bestudeerde periode in de economische wetenschap, en zijn er ook lessen uit geleerd. Ik heb de indruk dat de verzamelde autoriteiten van deze wereld vooralsnog de goede beslissingen nemen, ondanks het zeer hoge tempo waaraan er knopen moeten worden doorgehakt. Het financiële systeem overeind houden is terecht de eerste prioriteit.

Pas als het financiële stof wat zal gaan liggen zijn, en hopelijk lukt dat deze maand nog, zullen de gevolgen duidelijk zijn voor wat economisten de "reële economie" noemen; zowat alles zonder de banken en de beurzen, is dat. Onvermijdelijk gaan heel wat bedrijven het moeilijk krijgen, maar de omvang van de recessie die eraankomt is erg moeilijk in te schatten. Ook op dat vlak kan het overheidsbeleid een belangrijke rol spelen : de renteverlaging die de centrale banken deze week doorvoerden is een eerste stap, die echter niet ten volle heeft kunnen werken omwille van de bankproblemen. Daarnaast wordt het de uitdaging om de economie te stimuleren zonder (nieuwe) begrotingstekorten op te lopen waar in de toekomst een hoge prijs voor moet worden betaald. Maar overheden met een overschot, op welk niveau ook, weten wat hen nu te doen staat : burgers en bedrijven middelen geven om de economische kringloop op gang te houden.

De winnaars van de crisis zijn ondertussen zowat overal de zittende regeringen, die alle kansen krijgen om bekwaamheid en daadkracht tentoon te spreiden. Ook degene van wie dat misschien het minst werd verwacht...