Vlag en lading

20 04 2008 - 20:16

Ieder mens heeft het recht op vrijheid om zich te ontplooien. Dit recht geeft hem ook de plicht tot verantwoordelijkheid voor zichzelf en de gemeenschap. Wij willen een open, diverse en interculturele samenleving, waar inzet wordt gewaardeerd, welvaart gedeeld, welzijn bevorderd en de natuur duurzaam beheerd.

Deze links-liberale visie veronderstelt een democratische overheid die rechtvaardigheid waarborgt door het bewust creëren van gelijke kansen op persoonlijke ontwikkeling en participatie voor iedereen.

Voor ons moet de Vlaamse Gemeenschap als pluralistische solidariteitskring de zelfstandigheid hebben om die rol volwaardig op te nemen in samenwerking en solidariteit met andere gemeenschappen in een confederaal België, binnen Europa en de wereld.

Ik heb een kader, een visie nodig om aan politiek te kunnen doen. Vandaar dat ik een verkiezingsprogramma zo belangrijk vind. Het programma van N-VA/PLE is dan ook de leidraad waardoor ik me in mijn politiek handelen in Essen voortdurend laat richten. Want politiek gaat voor mij over het proberen te sturen van de samenleving vanuit een visie. Al wat daarbij komt (strategie, communicatie, goed bestuur…) is belangrijk, maar als afgeleide, ondersteunende functie.

Om breder dan alleen op het Essense niveau te kunnen doen (al is dat dan beperkt), heb ik ook een kader nodig. En daarbij zitten de (ongeveer) honderd woorden van hierboven me als gegoten.

De tekst is de beginselverklaring van de VlaamsProgressieven. Zo heet spirit nu, de partij waarbinnen ik op bovenlokaal niveau actief ben. Partijnamen zijn maar een instrument, en de naam die de partij had was na 6,5 jaar onbruikbaar geworden. Eigenlijk was het een naam die van bij het begin een beetje een gebrek aan ernst uitstraalde. Gecombineerd met een (toen) onduidelijk ideologisch profiel, met figuren die kwamen en (vooral) gingen en de wispelturigheid van het enige echte boegbeeld ging de naam symbool staan voor een “clubje” dat vooral geen serieuze politieke partij was. De zes letters stonden wel voor het hele programma (erg handig, heb ik ooit in een debat gemerkt) maar niemand kon ze echt onthouden. En enkele letters verborgen ook moeilijke begrippen, waar nog eens meer dan honderd woorden uitleg bij moesten.

Spirit twijfelde zelfs lang om ervoor te durven uitkomen dat het een partij van links-liberalen was. Een etiket waarbij ik mij erg goed voel. Ik had als nieuwe naam dus stiekem graag iets met “Links-Liberalen” gezien. Maar het klopt dat dat voor veel mensen als een contradictio in terminis klinkt (terwijl het gewoon een eigen filosofie is, zoals de christen-democratie en de sociaal-democratie, niet toevallig ook allebei met een koppelteken dat een soort tegenstelling overbrugt). Dus voel ik mij, bij nader inzien, goed bij de keuze voor “VlaamsProgressieven”. Omdat het gewoon degelijk en ernstig klinkt. Omdat we met “Vlaams” in de naam niet elke keer opnieuw moeten herhalen dat we een Vlaamse partij zijn. En omdat “Progressieven” de kernwaarden vrijheid en rechtvaardigheid allebei mooi omvat. Wat ons meteen positioneert tegenover conservatieven, weze het linkse of rechtse. Na wat overdenken blijkt VlaamsProgressieven gewoon de naam die de partij in 2001 had moeten kiezen. Beter laat dan nooit, dus. Oh ja, de keuze voor lichtblauw als partijkleur is wél gedurfd, en schitterend.

De VlaamsProgressieven staan voor een aartsmoeilijke, zeg maar onmogelijke opdracht : 5% van de kiezers overtuigen (in kartel of niet, dat maakt me eigenlijk niet zoveel uit). Aan de inhoud zal het niet liggen, en die is dus ook niet veranderd. Dus moet het verhaal vooral goed overgebracht worden. Bettina Geysen kan dat, geloof ik.

Goed getroffen

17 04 2008 - 19:29

De Trefdag van VVSG brengt tweejaarlijks enkele duizenden ambtenaren van gemeentebesturen en OCMWs en lokale politici samen. Voor mij een absoluut niet te missen afspraak. Ik denk dat het voor mij de vierde keer was dat ik er naartoe ben gegaan. Twee jaar geleden was het voor mij de startsein om te beginnen werken aan het verkiezingsprogramma. Nu is dat niet aan de orde, maar de Trefdag blijft een erg efficiënte manier om op korte tijd veel informatie in te winnen, en ideeën op te doen. Sommige zaken zijn daarbij meteen bruikbaar, anderen verdwijnen ergens in het achterhoofd of op een notablokje, om misschien ooit op het juiste moment naar boven te komen. De uitdaging is om de folders die je meeneemt en de voorbeelden van elders die je meekrijgt in verband te brengen met de Essense realiteit en om te vormen tot bouwstenen die je kan inzetten om een tussenkomst, een vraag of een voorstel mee te construeren.

Daarbij heb ik mijn aandacht over verschillende beleidsdomeinen verspreid, ik probeer nu eenmaal op veel vlakken wat bij te blijven. Tot en met het rioolbeleid, en boeiend domein waarvan ik voor 2006 nooit had gedacht dat ik me er mee zou bezig houden. Vooral interessant omdat het erg technisch lijkt (en ook wel is), maar daarachter zit veel politiek verborgen.

Omdat ik transparant wil zijn, geef ik de titels van de trefwinkels mee die ik heb gevolgd (en waarbij de tijd daartussen werd opgevuld met het langsgaan van talloze standjes met min of meer zinvolle lectuur) :
• Samen werken aan de economische ontwikkeling
• Samenwerken met een Vlaamse gemeente: een reflectie uit het Zuiden
• De pensioenen van het personeel van lokale besturen: wie zal ze (nog kunnen) betalen?
• Politici en personeel: (g)een verstandshuwelijk
• Nieuwe rioolprojecten: regenwater in de tuin, niet op de riool

De Trefdag is tenslotte een uitzonderlijk knappe en professionele organisatie. Als VVSG alleen dit deed, zou het een enorme meerwaarde hebben. Voor de Vlaamse lokale politiek zijn zij een godsgeschenk. Ook al is hun uitgangspunt soms (al dan niet noodgedwongen) iets te veel dat het bestuur in de eerste plaats bestaat uit de ambtenaren en het schepencollege of de OCMW-voorzitter. Maar de meest effectieve oppositie is vaak degene die zich het best kan verplaatsen in de denkwereld van de meerderheid. Dus bewijzen ze misschien ook daar nog wel een dienst mee.

Tibet of niet Tibet

11 04 2008 - 10:17

Vanzelfsprekend steun ik de Tibetaanse vraag voor meer zelfbestuur voor 100%. Voor wie de geschiedenis van het land wat kent, ziet hun verhaal er nochtans behoorlijk hopeloos uit. Ze staan tegenover een onvervalste wereldmacht, die hun land al tientallen jaren bezet en bovendien een verhuispolitiek heeft gevoerd waardoor de Tibetanen stilaan vreemden in eigen land zijn geworden. Op veel daadwerkelijke internationale steun hebben ze nooit moeten rekenen. Gelukkig is er de Dalai Lama die de Tibetaanse zaak altijd in beeld heeft kunnen houden. Of hoe de wereld (wellicht terecht) gaan geloven is dat de democratie beter gediend wordt door een reïncarnerende theocraat dan door de Chinese Volksrepubliek. Een volstrekt atheïstische republiek die wetten heeft gemaakt waarbij voorafgaande toestemming moet worden gevraagd om te mogen reïncarneren...

Maar de vraag stelde zich al enige tijd hoe lang het zou duren eer Tibet helemaal zou zijn vergeten. De opvolging van de Dalai Lama wordt, hoe dan ook, een verward en verwarrend proces en de opvolger zal nooit de legitimiteit van Tenzin Gyatso die de functie nu invult. En wie gaat in de 21e eeuw luidop China tegenspreken over een ruraal volk dat met minder is dan de Vlamingen - in een land met meer inwoners dan Europa en de V.S. samen ?

Ik weet niet of ze het bewust bedacht hebben. Maar de strategie van de Tibetanen om nu optimaal gebruik te maken van de aanloop naar de Olympische spelen is geniaal. Met heel beperkte middelen dwingen ze nu politici op zowat alle niveaus (van Bush en Sarkozy tot De Gucht en Anciaux) om zich over hun zaak uit te spreken. Waarmee ze voor het eerst in decennia terug perspectief krijgen. Als hun leiders (in Tibet en in ballingschap) erin slagen op één lijn te komen en te blijven, dan zouden ze wel eens één van de grootste politieke hefbomen in de geschiedenis kunnen creëren. Ik wens het hen in elk geval toe.

Neven

29 03 2008 - 20:39

De televisie zond gisteren "Zinloos Geweldig" uit, de theatershow van Neveneffecten. Heerlijke humor. De wereldkampioenschappen in allerlei zinloze disciplines herkende ik trouwens uit een KSJ-leidingstoneeltje van een ouderavond van enkele jaren geleden. Ik vermoed dat ik nu weet waar de tekstschrijver van dienst (Steven VDB, vermoed ik) de mosterd haalde. Al zal een algemene goede KSJ-opvoeding ook wel tot zijn inspiratie hebben bijgedragen.

De eerste tv-reeks van Neveneffecten, met absurde "documentaires", vond ik schitterend (ik ken van het "Wildlifelied" nog altijd stukken tekst van buiten). Ik ben dus erg blij dat de betrokken neven aan een tweede reeks werken, en hoop dat de VRT die (traditiegetrouw) zal laten voorafgaan door een heruitzending van de eerste reeks. Jonas Geirnaert moet trouwens zowat de enige communist in deze wereld zijn met humor en zelfrelativering. Respect !

Dat deze mensen op de Vlaamse televisie kansen krijgen is overigens alleen te danken aan het feit dat Vlaanderen een sterke openbare omroep heeft, die volgens mij alleen voor de BBC moet onderdoen (serieus moet onderdoen dan wel, maar we mogen ook niet te veel willen). Tot op heden lijkt het mij het beste voorbeeld van een "wat we zelf doen, doen we beter"-situatie. Want wie af en toe naar de RTBF kijkt, ziet dat hetzelfde vertrekpunt tot een heel ander resultaat kan leiden. Al was hun sterkste humorprogramma van de voorbije jaren ("Bye bye, Belgium") óók een nepdocumentaire. Maar dan zonder pluchen beesten...

Liberté, égalité, fraternité

28 03 2008 - 20:03

Fitna, the movie. Dat laatste woord is sterk overdreven, zoals enkele eminente Nederlandse politieke analysten vaststelden. Het filmpje is amateurwerk, en ik vermoed dat wie zich een beetje bekwaamt in één of ander filmmontagesoftwarepakket na enkele weken tot betere resultaten in staat moet zijn.

Inhoudelijk is het ook bijzonder weinig verrassend. De beelden die erin zijn verwerkt zijn schokkend. Ze tonen aan dat het moslimextremisme soms kwalijke vormen aanneemt en tot gruwelijke daden kan leiden, met de aanslagen in New York, Madrid en Londen voorop. Maar dat wisten we al, wat het overigens niet minder erg maakt.

Het filmpje probeert te bewijzen dat dit soort extremisme inherent is aan de islam, maar slaagt daar niet in. De poging is ook wel erg zwakjes : enkele Koranverzen worden min of meer uit de context gehaald. Natuurlijk lenen ze zich daartoe, en op zichzelf staand klinken ze redelijk vervaarlijk. Maar dat doet ook een tekst als deze "Doch deze mijn vijanden, die niet hebben gewild, dat ik over hen koning zoude zijn, brengt ze hier, en slaat ze hier voor mij dood." En dit is gewoon het Lukasevangelie, 19e hoofdstuk, vers 27. Zonder context, uiteraard.

Fitna is een zowel filmisch als inhoudelijk een slecht gemaakt pamflet, dat weinig bijdraagt aan het debat over de verhouding tussen de islam en de westerse samenleving. Een debat dat in essentie gaat over de mate van relativiteit van godsdienstige en filosofische concepten en het zoeken van moeilijke evenwichten daarin, vanuit verschillende invalshoeken. Waarbij hier soms waarden als de vrijheid van meningsuiting of de gelijkheid van man en vrouw wat te snel worden gerelativeerd omdat veel moslims hun godsdienst of tradities (onnodig) sterk verabsoluteren. Terwijl anderen diezelfde waarden andersom gebruiken als stok om de hond mee te slaan, zoals in het hoofddoekendebat het principe van de neutraliteit wel erg absoluut wordt bovengehaald - vaak door dezelfden die die neutraliteit voordien tegenover het christendom net níet beleden. Dat christendom, dat soms de neiging heeft de eigen relativiteit die het in veel Europese landen (node) heeft aanvaard vandaag al eens opzij te schuiven, alsof het suggereert dat "als de islam dat mag, mogen wij het ook".

Een boeiend en moeilijk debat, waarbij in de politiek rechts en links tastend naar voorlopige antwoorden wordt gezocht, maar waarbij aan Wilders geen behoefte is. Al is de vrijheid van meningsuiting voor mij overigens absoluut genoeg om het zijn onmiskenbare recht te vinden om het Fitnafilmpje te maken en te vertonen.

Het is tenslotte verheugend om vast te stellen dat de islamwereld zich deze keer niet al te zeer tot oververhitte reacties laat verleiden, hoewel met name Wilders zelf er alles aan heeft gedaan om dat wel uit te lokken. Misschien moet een moslimcartoonist daar maar eens een spotprent over maken...

Numero Uno (II)

20 03 2008 - 20:12

De federale ambtenaar in mij is vandaag van chef veranderd. Dat gebeurde de voorbije jaren wel meer, in de zin dat "Minister van Werk" een erg tijdelijke baan bleek. Maar nu ging ook het eerste ministerschap in nieuwe handen over, en dat was alweer geleden van 1999. Uiteindelijk werd Yves Leterme dus toch premier. Meer dan negen maanden na de verkiezingen en na wel erg veel blutsen en builen te hebben opgelopen (waarvan hij er een aantal overigens niet verdiende).

De verkiezingsuitslag wordt zo gerespecteerd, en dat hoort uiteindelijk in een democratie. Het lijkt er alleen op dat nu ook het premierschap op basis van interimcontracten wordt georganiseerd. En of het regeerprogramma óók is waarvoor de burgers kozen, valt nog maar af te wachten. "Ceci n'est pas un regeerprogramma", titelde Het Laatste Nieuws alvast, in een zeldzaam geïnspireerde bui. Ik ben benieuwd of de mist eromheen nog zal opklaren, en wat er dan uit opduikt.

Deze dag betekent daarmee ook het afscheid van Guy Verhofstadt van het Belgische politieke toneel in het algemeen, en van de Wetstraat 16 in het bijzonder. Maar zoals zijn opvolger het vaststelde bij de machtsoverdracht : deze Verhofstadt is nog lang niet weg.

Spoorweg-net

8 03 2008 - 15:46

Het internet is een fantastisch actiemiddel. Dat is uiteraard geen nieuwe vaststelling die ik maak, maar ik moest er opnieuw aan denken toen in mijn mailbox de kopies van de mails aan NMBS-baan Descheemaecker begonnen binnenstromen. Die antwoordde onlangs op onze brief, en deed dat een stuk uitgebreider dan de ministers Leterme (geen antwoord), Vervotte (zeer kort antwoord) en Eurlings (al wat meer uitleg) - zie www.lijn12.be.

Omdat Descheemaecker vrij gedetailleerd op onze vragen is ingegaan (waarvoor dus al bij al toch dank), kunnen we hem ook degelijk antwoorden. Want met de inhoud kunnen we absoluut niet leven. Het leek ons wel wat als we niet één antwoord zouden sturen, maar iedere ondertekenaar van de petitie zouden vragen om te antwoorden. Dankzij het internet is dat redelijk eenvoudig te regelen. Zodat hij ondertussen op zijn ene brief meer dan honderd individuele antwoorden ontving. Waarbij de meesten zich beperken tot ons voorstel van tekst, terwijl anderen er een persoonlijke toets aan geven. Net zoals het was bedoeld.

Zonder het net zou het veel moeilijker zijn om mensen van Roosendaal tot Ekeren die niets anders gemeen hebben dan het reizigersschap op Lijn 12 tot een dergelijke actie aan te zetten. Technisch was het niet heel eenvoudig, vooral omdat testen niet zo gemakkelijk was. Ik heb dus nog een beetje moeten bijsturen toen de eerste reacties al binnenliepen (en dat heeft ook de NMBS wellicht toch gemerkt). Maar al bij al ben ik er toch wel tevreden over. En de Spoorwegmaatschappij mag er gerust in zijn : als er geen verbetering komt, verzinnen we weer wat anders !

Klokkenluiders

27 02 2008 - 20:51

De gemeenteraad viel in een voor mij erg drukke werkweek. Dat betekende dus dat ik moest proberen om twee dingen goed te doen : de Essense kiezer heeft recht op een actief raadslid, de Belgische belastingbetaler heeft al evenzeer recht op een geëngageerd ambtenaar. De Engelse term "civil servant" drukt dat goed uit : we zijn er om de burgers te dienen. Dat vraagt soms bijzondere inspanningen : als het "goed bestuur" vereist dat er op woensdag een rapport ligt waarin 90 blz. gegevens die op maandag werden gepresenteerd op 3 pagina's zijn samengevat, dan moet er een tandje bij worden gestoken. Zeker als de lat ook op het vlak van de kwaliteit van dat soort werk terecht hoog wordt gelegd - ondermeer door onszelf.

In tegenstelling tot wat het cliché wil, worden er in dit land ernstige inspanningen verwacht van (de grote meerderheid van de) ambtenaren. Gelukkig maar. Daar krijgen we ook wel één en ander voor terug. De verloning is niet voor alle functies echt competitief, maar daar staat de vaste benoeming tegenover (die ik persoonlijk gerust wil inruilen voor een marktconform loon, maar dat alleen al toont de waarde van die benoeming aan), alsook een veelal vrij flexibele uurregeling, redelijk wat vakantie en een stevig statuut dat beschermt tegen willekeur van de werkgever. Bij de overheid zijn er bovendien veel functies met ruime contacten, veel autonomie en de mogelijkheid om concrete resultaten te zien die zich niet alleen uiten in de koers van een aandeel of een bonus voor de grote chef. Voor functies die die kenmerken niet hebben, wordt dat vaak gecompenseerd met bijvoorbeeld een duidelijk lagere werkdruk. Natuurlijk kan alles beter, en zullen veel ambtenaren ook terecht niet helemaal tevreden zijn. Het personeelsbeleid in het algemeen is niet optimaal, wat vooral aan een erg verouderde wetgeving ligt. Voor veel overheidstaken (neem maar de belastingcontroles) worden ook eenvoudigweg niet genoeg middelen uitgetrokken, maar dat verwijt treft dan ook niet de ambtenaar maar de verantwoordelijke beleidsmakers - als het goed is. Door de band genomen is de publieke sector in ons land een redelijk aantrekkelijke werkgever. Dat is mijn mening, maar ik weet wel waarover ik spreek.

Als de middelen er zijn, vind ik het dan ook niet meer dan logisch dat de burgers (en hun vertegenwoordigers) ook effectief om kwaliteit vragen. Bijvoorbeeld in de uitvoering van politieke besluiten, ook als we het daar als ambtenaren zelf niet noodzakelijk mee eens zijn. In het rapport waarover ik sprak staan beleidsaanbevelingen. Terecht, dat is een taak van de administratie. Bovendien hebben we niet gewacht tot de vraag kwam maar hebben we ze spontaan geformuleerd om op tijd te wegen op het debat. Maar we weten nu al dat de politieke beslissing mogelijk helemaal andere richtingen zal inslaan. Waarna we die besluiten zo goed mogelijk zullen proberen uit te voeren, uit te leggen en te evalueren. De politiek heeft het laatste woord, zoals dat in een democratie hoort.

Op de agenda van de gemeenteraad stond een brief van het gemeentelijk "managementteam" over de avondopening van het gemeentehuis. De Essense gemeentelijke administratie levert op de meeste terreinen goed werk, maar de burger verwacht dit nu volgens een wat andere uurregeling dan men gewend is. Een onmogelijke aanpassing van de arbeidsorganisatie, of een kwestie van normale flexibiliteit ? Een interessante discussie die in de raad al verschillende keren werd gevoerd. Is het laatste woord erover al gezegd ? Of is februari toch wat vroeg om al over vijgen na Pasen te spreken ?

En in Gent...

24 02 2008 - 15:11

Het initiatief van de Gravensteengroep is zeer welkom. Gelukkig wordt ermee duidelijk gemaakt dat opkomen voor meer Vlaamse autonomie niet noodzakelijk vanuit een (extreem-)rechts denkkader moet gebeuren. Het maakt ook duidelijk dat de mogelijkheid van een (con)federale staat, zoals ik die ook wil, ophoudt waar het territorialiteitsbeginsel niet langer wordt gerespecteerd.

De interpretatie dat de groep "pleit voor onafhankelijkheid" die ik her en der las, vertrekt van een slechte lezing van het manifest. Een dergelijk pleidooi zou -evenals een duidelijke keuze voor één of ander model- ook ongezond en onwenselijk zijn, want het heeft geen zin om de al niet zo grote groep progressieve Vlaamsgezinden in "geiten en bokken" te willen opdelen (dat kan gerust aan rechts worden overgelaten). Maar de taalgrens is een (deel)staatgrens, en daarmee is daarover alvast het laatste woord wel degelijk gezegd.

Voila

30 01 2008 - 16:07

Ik heb een uitgesproken mening over een hoofddoekenverbod, maar ik hoop dat ik die mening als gemeenteraadslid nooit nodig zal hebben. Het gaat immers natuurlijk niet om een gemeentelijke kwestie. Ik vraag me af wat de Vlaamse regering, met minister Keulen (Open Vld) op kop, bezielt om het VB toe te laten om hun spelletje te heralen van stad tot stad, en later misschien ook nog van gemeente tot gemeente. Uiteraard zou het voor de regering niet eenvoudig zijn om een standpunt in te nemen, maar dat doet maar één keer pijn. De huidige aanpak is gewoon masochistisch, langs de kant van tegen- én voorstanders van het verbod.

Vooruitlopenp op gedichtendag bij wijze van karamellenvers...

Marino, geef ons alsjeblief
een duidelijke omzendbrief !