Onthouden

20 12 2009 - 11:00

Voor de tweede keer heb ik gisteren mee beslist over het einde van een politieke partij. Ook al voor de tweede keer heb ik me bij de stemming onthouden. In 2001 ging het over de beslissing om binnen de VU een ledenreferendum te houden dat onvermijdelijk zou leiden tot een opsplitsing van de partij. Gisteren ging het over het opgaan van de SLP in Groen!

De uitgebreide partijraad van de SLP besloot met 62 stemmen voor, 8 tegen en 19 onthoudingen om op te gaan in een "nieuwe" groene partij, die naam en partijstatuten van het huidige Groen! overneemt. Ik vind dat geen onverstandige keuze. Voor SLP waren er niet zoveel uitwegen om aan partijpolitiek te blijven doen, en ik heb bewondering voor de realiteitszin van de partij -en in de eerste plaats van Geert Lambert- om dat ook in te zien. Sinds de verkiezingen van 7 juni had de SLP weinig te bieden aan potentiële partners, en alleen doorgaan was ook geen optie. De besluitvorming die heeft plaatsgevonden was het resultaat van een redelijk doorzichtig, democratisch en correct proces. Al is het niet zo heel duidelijk waarom de parallelle gesprekken met Open Vld op niets zijn uitgedraaid, maar dat kan even goed aan Open Vld liggen.

De keuze voor Groen! is ook niet zo vreemd. Groen! is een partij waarvan de partijcultuur niet zo ver ligt van die van de SLP (en daarmee van die van de VU, overigens). Een open intern debat en een wat lager gehalte aan interne en externe machtsspelletjes, de wil om in de eerste plaats op inhoud aan politiek te doen : het bindt de groenen en de sociaal-liberalen. Ik kan me voorstellen dat dit voor een aantal mensen zwaar heeft doorgewogen. Ook inhoudelijk zijn er behoorlijke raakvlakken : de bekommernis voor een duurzame samenleving en een sterk geloof in het Europese project, bijvoorbeeld.

Ik begrijp de beslissing die de partij gisteren heeft genomen, en wens het nieuwe Groen! veel succes. En zoals iemand het gisteren verwoordde : ik kan me goed voorstellen dat de sociaal-liberalen binnen Groen! bij één van de komende verkiezingen mijn stem zullen krijgen. Geert Lambert, Herman Lauwers, Nelly Maes... blijven deel van het politieke kompas waarop ik ook morgen zal varen.

Maar zelf kan ik de stap niet zetten. Daar zijn evidente Essense redenen voor, maar zelfs als er die niet waren denk ik niet dat ik de oversteek zou maken - al moet ik toegeven dat ik het gisteren af en toe voelde kriebelen. Zoals een oud-parlementslid het verwoordde kan ik mij perfect terugvinden in het ecologische programma van de groenen (zij het niet altijd in de manier waarop het aan de man wordt gebracht), maar niet in hun sociaal-economisch en staatkundig ideeëngoed. Ik denk niet dat er voor het sociaal-liberalisme, voor het progressieve Vlaamse regionalisme, voldoende plaats is binnen Groen! Ik hoop uiteraard dat ik me vergis en zal de eerste zijn om zodra het tegendeel blijkt de sociaal-liberalen binnen het nieuwe Groen! te feliciteren. Maar ik geloof er onvoldoende in.

Daarmee is de SLP niet meer. Vorig jaar op nieuwjaarsdag kregen we een sms met de nieuwe partijnaam. 2009 werd daarmee voor mij en veel anderen het jaar van de SLP. Zoals gisteren iemand het zei was het zo het jaar "waarin mijn ideeën voor de eerste keer helemaal samenvielen met de partijpolitieke vertaling ervan". Ik heb er veel energie in gestoken en veel uit geleerd. Ik ben er trots op dat ik erbij was. Met dank aan iedereen die mee het onmogelijke gevecht heeft gevochten.

Ik had liever gezien dat de partij gewoon was ontbonden en dat iedereen een eigen keuze kon maken. Maar ik begrijp de meerwaarde van de overstap in groep. Ik heb me bij de stemming onthouden om dat dubbel signaal te geven. En ook om meteen duidelijk te maken dat ik niet mee zou stappen.

Tussen de onthouding van 2001 en die van gisteren loopt een rechte lijn die mij heeft gebracht van de VU naar De Toekomstgroep, Spirit, VlaamsProgressieven en SLP. De ironie van de geschiedenis wilde dat de vergadering van gisteren door dezelfde voorzitter (Walter Muls) werd geleid als die van 2001. Voor mij persoonlijk is de ironie vooral dat ik de twee verhalen die mij het best lagen -het VU-verhaal en dat van de SLP- mee heb mogen/moeten beëindigen. Ik heb gisteren een band doorgeknipt die teruggaat tot het ogenblik dat ik een lidkaart van de Volksunie heb gekocht, en dat doet hoe dan ook pijn. Ook al had ik in mijn hoofd de klik al min of meer gemaakt op 8 juni.

Ik blijf uiteraard een Vlaams-progressief sociaal-liberaal. Maar dan één zonder een nationale partijkaart. 2010 wordt het eerste jaar sinds 2001 waarin ik maar één lidkaart van een politieke partij op zak zal hebben : die van PLE. En alles doet vermoeden dat dat ook voor de volgende jaren zal gelden. Het zal goed zijn mijn onverdeelde politieke energie te kunnen steken in het project dat me het meest na aan het hart ligt : een beter bestuur voor Essen.

Mr. President

20 11 2009 - 12:00

Vogel noch vliegtuig
Maar mega-ster in zijn herfst ?
't Is Haiku Herman !




-

Getreind

8 11 2009 - 18:20

Het Actiecomité Lijn 12 heeft de resultaten van de bevraging bij de ondertekenaars en de andere reizigers op de lijn Roosendaal-Essen-Antwerpen bekendgemaakt. Met als resultaat een brief naar de minister en de spoorwegen, en een persbericht. Beide worden morgen verstuurd.

Ik ben blij dat we het initiatief hebben genomen om zo'n bevraging te organiseren. Het maakt het mogelijk om de verschillende eisen van ons comité een beetje te "ijken" en om het relatieve belang ervan voor de Lijn 12-gebruikers in te schatten. Wat natuurlijk niet betekent dat een probleem waar maar enkele reizigers mee zitten géén oplossing vergt. Ook daar zullen we voor blijven opkomen.

Het idee voor de bevraging is gegroeid naar aanleiding van de beperking van de dienstverlening in het weekend. We konden natuurlijk zien dat hier onaanvaardbaar gesnoeid was in de frequentie van de treinen, maar omdat de Comitémensen zelf de trein niet zo vaak in het weekend gebruiken was het moeilijk om in te schatten hoe zwaar dit weegt bij de Lijn 12-gebruikers. De Siamese tweeling NMBS/Infrabel had de "pech" dat onze bevraging net samenviel met enkele probleemweken op Lijn 12, zodat de algemene tevredenheidsscore eerder laag is geëindigd. Volgend jaar doen we de bevraging opnieuw. Het kan voor "Het Spoor" niet zo moeilijk zijn om dan beter te scoren...

Het Comité heeft overigens meteen een schoonheidsfoutje in de site rechtgezet. Het viel meteen op zodra ik een nieuw computerscherm in gebruik nam !

X & Y

7 11 2009 - 20:06

Doping moet streng worden aangepakt. Een doeltreffend dopingbeleid vraagt om controles, en ook om administratieve procedures waar de "whereabouts" ongetwijfeld deel van uitmaken. Wie zich daaraan onttrekt, al dan niet per vergissing, moet worden gestraft.

Maar de straffen die Yanina Wickmayer en Xavier Malisse door het Vlaams Dopingtribunaal kregen opgelegd vind ik onrechtvaardig. Ze worden niet beschuldigd van dopinggebruik. Zelfs niet van het zich manifest onttrekken aan de controle. In se gaat het om een administratieve fout - eerder door de omgeving van de tennissers gemaakt dan door henzelf, overigens. Niet goed te praten, en een stevige geldboete zou ik dus verantwoord vinden (en dan bedoel ik één die aangepast is aan het inkomstenniveau van tennissers). Nu moeten ze 1.000 EUR betalen, en dat is uiteraard belachelijk weinig.

De schorsing van één jaar is dan weer belachelijk zwaar. De procureur had niet eens een schorsing gevorderd, en degene die de beslissing heeft genomen heeft zelf gesteld niet te geloven dat Wickmayer en Malisse doping hebben genomen. Vlaanderen schiet zich hiermee zeer zwaar in de voet. Het lijkt erop dat we heiliger dan de paus willen zijn, en voor veel talentvolle jonge sporters kan dit niet anders dan ontmoedigend overkomen. Ik ben vóór "streng, maar rechtvaardig". Maar dit is te streng, en daarmee onrechtvaardig.

't Kan verkeren...

3 11 2009 - 21:12

Herman Van Rompuy als eerste voorzitter van de Europese Raad, voor het gemak "president" van Europa ? Het kan vreemd lopen. Hij was wellicht al lang tevreden met een fin de carrière van vier jaar Kamervoorzitterschap. Maar het toeval (en enige onkunde van zijn voorganger) maakte hem premier, en vandaag blijken plots zeer velen vooral te willen dat hij dat blijft. Terwijl anderzijds Sarkozy, Merkel en nog heel wat anderen in hem de ideale EU-Raadsvoorzitter zien.

Nu, ideaal : hij is ieders tweede keuze. Maar dat is natuurlijk nog lang niet slecht. Ik zou het hem eigenlijk wel gunnen. Hij is lang niet mijn favoriet politicus, maar de wat cynische onthechting waarmee hij in de Wetstraat 16 veblijft kan ik al bij al wel waarderen. Het is bovendien natuurlijk altijd een goede zaak dat een Vlaming een dergelijke functie kan en mag uitoefenen. We zijn er nogal sterk in om zelf aan de eigen hoge bomen te zagen, en dat vind ik sowieso een verkeerde houding.

Wat zou hij er zelf van denken ? Ik neem aan dat hij zelf vooral zéér verbaasd is over wat er zich nu afspeelt. En ook wel de smaak zal proeven van de ultieme revanche op al wie hem al zo vaak net iets te vroeg heeft afgeschreven.

Wie hem eventueel moet opvolgen ? Ik denk dat Van Rompuy zelf best weet dat premier zijn van de(ze) federale regering ten gronde een onmogelijke opgave is. Waardoor het meteen iets minder belangrijk is wie de functie invult...

Jammer

30 10 2009 - 20:30

Patrik Vankrunkelsven heeft aangekondigd dat hij stopt met nationale politiek, en dat kan ik hier niet zonder commentaar laten voorbijgaan.

Patrik was -neen, is- één van de mensen die mij in de politiek heeft geïnspireerd. Het programma dat hij bij de stichting van Spirit uitschreef, is nog steeds het politieke programma waar ik mezelf het best in terugvind. En ook als mens waardeer ik hem enorm. Ik heb hem nooit gesproken. Eén keer heb ik hem gemaild, waarop hij me toen heeft geantwoord. Het was bij zijn overstap naar de VLD. Hoewel zijn antwoord doordacht en overtuigd overkwam, vond ik toen dat hij zich vergiste. Patrik hoorde niet thuis bij de VLD (in tegenstelling tot sommige andere ex-VU'ers die er wel op hun plaats zitten, overigens) - al lijkt het erop dat een bepaalde links-liberale stroming er wel een beetje een thuis heeft gevoeld. Het geeft een vreemd gevoel te lezen dat hij vandaag stelt dat hij zich toen misschien wel heeft vergist. En waren wij, de overblijvers, mét hem wel op hetzelfde dood spoor als vandaag beland ? Het blijft voor altijd een open vraag.

Opmerkelijk bij zijn vertrek is de verwijzing van Vankrunkelsven naar de "nestwarmte" van de VU die hij later niet heeft teruggevonden. Het belang van die "nestwarmte" voor het politieke landschap (op verschillende niveaus) wordt soms onderschat. Zelf werd ik daar vorige zaterdag op een cursus "copywriting" aan herinnerd. De (zeer nuttige en erg goed gebrachte) lessen waarvan ik hier regelmatig feestelijk zal blijven negeren. Selectief, uiteraard. En elders wellicht veel minder...

Overigens zijn de commentaren van Rik Van Cauwelaert en sommige anderen, ook op basis van persoonlijke aantijgingen, beneden alle peil. Vankrunkelsven heeft fouten gemaakt (wie niet ?) maar ik vond hem een degelijk en inspirerend VU-partijvoorzitter en een bekwaam sociaal-liberaal parlementslid. Zijn afscheid is een verlies voor de Vlaamse politiek.

Neen, maar...

17 10 2009 - 17:04

Referenda. Ik heb er een wat dubbelzinnige verhouding mee. Ik ben een principieel voorstander, maar ze vragen om een stuk “opvoeding” en “discipline” bij de kiezer, om ervoor te zorgen dat het referendum over het eigenlijke onderwerp gaat. En ook met de vraagstelling kan er heel wat mislopen. Zo kan een weldenkend mens zich natuurlijk afvragen waarom de Ieren eerst tégen het Verdrag van Lissabon waren, en enkele weken geleden plots vóór. Gelukkig maar, voor de werking van de EU. Maar er zit uiteraard een vreemde nasmaak aan.

Al bij al vind ik het referendum over de Oosterweelverbinding “Lange Wapper” nog redelijk zuiver, ondanks het gesteggel over de vraagstelling. Het is niet verworden tot een “voor” of “tegen” de Antwerpse meerderheid, want die is zelf zeer verdeeld. En ondanks de stemmingmakerij worden er al bij al vrij redelijke argumenten aangehaald. De “bochten” die diverse politici en partijen maakten waren niet allemaal even fraai (sommige wel in het kunstschaatsen, wellicht) maar zijn nu ook weer niet zo onredelijk. Er is in dit verhaal nu eenmaal op gezette tijdstippen nieuwe informatie opgedoken. Vooral, maar niet alleen, onder impuls van de twee actiegroepen (Ademloos en StRaten-Generaal) die voortreffelijk werk hebben verricht – ze hebben bewezen dat weinig mensen een groot verschil kunnen maken als ze een draagvlak kunnen activeren, en dat is verheugend voor de gezondheid van de democratie in Vlaanderen (en bemoedigend voor ondermeer het Actiecomité Lijn 12). Aan de andere kant is de BAM er –wegens arrogantie van de macht die níet bij een democratie past- er niet in geslaagd om een nochtans niet zo slecht dossier behoorlijk te communiceren.

In een referendum is het natuurlijk essentieel om te weten wat de gevolgen van een stem zullen zijn, dus hoe een bepaald resultaat zal worden geïnterpreteerd. Dat is voor een deel altijd koffiedik kijken, en dus ook hier. Maar het lijkt erop dat er wat asymmetrie geslopen is in de interpretatie : een “ja” zal volgens mij worden gezien als een quasi blanco cheque voor de BAM-plannen. Die zijn gedurfd (en Antwerpen verdient echt wel wat meer “opvallende architectuur”) maar zeer onvolmaakt, en onduidelijk op het vlak van de consequenties voor de omwonenden van de geplande infrastructuur. Een “neen” opent de deur voor veel meer nuances (tenzij een al te sterk “neen” dat wellicht ook weer te veel het Arup-Sum-traject zou promoten). Bij afweging, en overeenkomstig het standpunt dat ik als kandidaat bij de Vlaamse verkiezingen innam, zou ik “neen” stemmen. Het ideale resultaat zou ik een hoge opkomst vinden, en een niet te ruime meerderheid (laat ons zeggen rond 55%) voor “neen”. Al heb ik natuurlijk niet de pretentie om een stemadvies te geven aan de mensen van “’t Stad” ! Die zijn verstandig genoeg om zelf te beslissen.

Plat préféré ?

27 07 2009 - 18:17

Het begon in de gemeenteraad, maar nu blijkt ook mijn werkgever, de FOD WASO, ervan in de ban : de opmars van het kraantjeswater. Waar tot voor kort de vertrouwde flessen met rode of blauwe dop klaarstonden om de dorst der vergadertijgers te lessen, staan nu alleen nog enkele karaffen. Gevuld met een Cuvée Pidpa 2009, waarvoor het waterbedrijf de gemeente Essen ook met kunstige karaffen en een bijhorend glasservies heeft bedacht. Wat er in Brussel op het menu staat, daarnaar heb ik vooralsnog het raden.

De voordelen van de vrucht der watertorens zijn natuurlijk legio, maar bondig samengevat komt het erop neer zoals het in een onvolprezen dienstnota van de federale overheid te lezen stond : "om redenen van duurzaamheid en budgetbeheersing". We zullen het begrotingstekort van Herman Van Rompuy weg moeten drinken, als ik het goed begrijp. Kraantjeswater is even gezond -zoniet nóg gezonder- en even verfrissend als Spa Reine of Chaudfontaine. Het kost ook minder, al verdenk ik Pidpa & C° ervan dat ze niet alleen jaloers zijn op het imago van de sjieke flessen mineraalwater, maar ook op de bijhorende prijs. Allen aan de kraan, dus ?

Nee, verdorie ! Want kraanwater is niet zomaar water, het is plat water. Het bruist niet, sprankelt niet, bevat niet de minste pit. Dat is een onaanvaardbare beperking van de keuzevrijheid. Je hebt mensen die zoute chips verkiezen, andere opteren voor paprika. Je hebt consumenten van appelen en van peren, liefhebbers van witte wijn of rode wijn, mannen (vooral mannen) die kiezen voor donkere of voor blonde Leffe - en voor dito vrouwen, maar dat doet in mijn verhaal niet zo terzake. In de Essense frituren kan je zelfs kiezen tussen "Belgische" of "Hollandse" mayonnaise. Dat laatste is een walgelijk zoete brei : een mens kan net zo goed kandijsiroop over de frietjes smeren. Maar dat is het punt niet : het mág, en dat is goed zo. Het recht om te kiezen, waar onze voorvaderen have en goed voor gaven, blijft overeind.

Even zo goed zijn er drinkers van plat water, maar net zozeer mensen die in eer en geweten hun water liever met koolzuurgas verkiezen. Door alleen Pidpa Reine te serveren, worden zij in hun vrijheid bedreigd. Ik zal niet zeggen dat zoiets in strijd is met de Rechten van de Mens. Maar dat is natuurlijk wel het geval : er moet een jurist te vinden zijn die dat waterdicht kan aantonen.

Bovendien zijn de nadelige effecten moeilijk te overzien. Ik besef dat er voorlopig nog weinig wetenschappelijk onderzoek naar is verricht, maar het is natuurlijk zonneklaar dat plat water onafwendbaar leidt tot een futloze besluitvorming en tot slaapverwekkend kabbelende vergaderingen. Om uiteindelijk in een algehele vervlakking van de maatschappij uit te monden. Terwijl anderzijds het bruisen van het water ook tot sprankelende en vernieuwende ideeën inspireert, tot een opstoot van creativiteit en zo alleen daardoor al één van de essentiële motoren van vooruitgang is. Als de prik is uit de kan, is de wijsheid uit de man !

Het zou uiteraard wat overdreven zijn te stellen dat onze Westerse samenleving in gevaar wordt gebracht door het eenvoudigweg ontbreken van een beetje gas in het drinkwater. Maar laten we daarbij toch niet vergeten dat de Amerikaanse revolutie begonnen is met een dispuut over thee, en van daaruit in rechte lijn heeft geleid tot de atoombom, Guantanamo en Paris Hilton.

Het is nog niet te laat, maar het plat water staat ons wel reeds aan de lippen. Zullen alle waterkranen worden uitgerust met een knop om naast koud en warm water ook bruiswater te spuien ? Zullen de watermaatschappijen aan de overheden toestellen bezorgen waarmee zij koolzuurgas in perfect herbruikbare waterflessen kunnen spuiten ? Is het nog mogelijk een oplossing te bedenken die een catastrofe afwendt - of is de macht reeds te zeer in handen van platwaterhoofden die de koolzuurparels voor de zwijnen hebben geworpen ?

Het is pas fijn als er bubbels zijn, maar de tijd drinkt !

Zonder Kris-is

11 07 2009 - 12:29

Er is een nieuwe Vlaamse regering. Er werd een regeerakoord onderhandeld, de posten werden verdeeld en netjes op elf juli kregen de nieuwe ministers ook een gezicht.

In de eerste plaats valt de stijlbreuk op tegenover de onderhandelingen over de nieuwe federale regering in 2007. Niet alleen verliep alles in Vlaanderen veel vlotter (wat bij gebrek aan communautaire dimensie niet helemaal verwonderlijk is), de discussie werd ook niet op de straatstenen en voor de camera's gevoerd. Wellicht heeft ook het grote regietalent van minister-president Kris Peeters daarmee te maken.

Inhoudelijk geldt natuurlijk vooral dat "the proof of the pudding is in the eating". In het regeerakkoord zie ik een aantal sterke punten : de extra aandacht voor kinderopvang, de brede school, de vrij doordachte uitbouw van de sociale bescherming, de bijkomende middelen voor kinderopvang... Ook wat de prioriteiten die ik in mijn verkiezingscampagne vooropstelde betreft, zie ik vooruitgang : er worden stappen gezet in de richting van meer innovatie, meer groene energie en een sterker openbaar vervoer. Al had het hier en daar toch wat meer mogen zijn, wat mij betreft. Over werkgelegenheid ga ik me om professionele redenen nu niet uitspreken, maar het bijna-afschaffen van de jobkorting is natuurlijk een goede zaak (helemaal afschaffen zou nog beter zijn geweest). Ook de voorzichtige aanzet om te komen tot persoonsgebonden budgetten in de zorgsector kan ik wel waarderen.

De communautaire strategie waarvoor gekozen wordt, is opmerkelijk en wat mij betreft erg interessant. De essentie is het optimale gebruik van de eigen bevoegdheden, die er toe moet bijdragen dat de federale verantwoordelijken en de franstalige partijen zelf vragende partij worden voor een grote onderhandelingsronde. Dat is alvast een aanpak die veel meer perspectieven biedt dan de dwaze premisse uit het vorige Vlaamse regeerakkoord dat de Vlaamse partijen die het ondertekenden er federaal voor moesten zorgen dat er vooruitgang zou worden geboekt, om daaraan dan een hele bundel eisen te koppelen waarvan de moeilijkste (de splitsing van BHV) zelfs "onverwijld" moest worden uitgevoerd.

Natuurlijk zie ik ook minpunten. Het vooropgestelde beleid op het vlak van milieu en ruimtelijke ordening lijkt me onvoldoende ambitieus. Maar vooral over het begrotingsbeleid maak ik me zorgen. Vlaanderen moet absoluut zo snel mogelijk een structureel financieel overschot opbouwen. Niet om de federale begrotingscijfers te doen kloppen (desnoods wordt moet het Vlaams overschot op één of andere "ESR-neutraal" worden gemaakt, zodat Europa het niet meetelt), maar wel omdat dat nodig is voor de Vlaamse toekomst.

Uit de invulling van de ministerposten vallen enkele lessen te trekken. CD&V bleef zijn eigen zelf : het stuurde de verwachte namen en hield de bevoegdheden waaraan de eigen zuil het meest gehecht is voor zich. De sp.a blijft een partij in moeilijkheden : de prijs die wordt betaald voor het behoud van de bevoegdheid over onderwijs (om welk verschil te maken ?) en voor "één minister meer dan de N-VA" is hoog. Dat partijvoorzitter Gennez bovendien Frank Vandenbroucke dumpte (want dat is het gepaste woord) is een zoveelste voorbeeld van het onbegrijpelijke personeelsbeleid van de partij. Al verstevigt Gennez wel de eigen positie. N-VA-voorzitter Bart De Wever toont zich tenslotte een uiterst efficiënt onderhandelaar en een meester-tacticus. De komst van Philippe Muyters is een prachtige zet, en de man krijgt bovendien meer bevoegdheden dan op zijn naamkaartje zullen passen.

Overigens zie ik totaal geen democratisch probleem in het aanduiden van ministers van buiten het Vlaams Parlement. Integendeel. De kiezer kiest het parlement, dat bepaalt het beleid en controleert de regering. Het parlement kiest de regering. Er is geen enkele reden waarom dat parlement zich zou beperken tot de eigen leden. In Nederland bijvoorbeeld stappen er traditioneel maar weinig parlementairen over naar de regering. Dat versterkt het parlement, want dat werkt een stuk onafhankelijker. Bovendien verwordt het parlement zo veel minder tot een "wachtkamer voor kandidaat-ministers". Het maakt de verkiezingscampagne ook zuiverder : we kiezen parlementsleden, geen ministers. En ook de regering wordt versterkt via het inbrengen van bekwame buitenstaanders. Leve de niet-verkozen ministers !

Daarmee is de Vlaamse regering in principe weer voor vijf jaar vertrokken. Afwachten of de kans op een "goed bestuur" die er duidelijk is toch weer niet gaat verzanden in een "geen keuze"-beleid à la CD&V of wordt overschaduwd door symboolbeleid (waar de sp.a sterk in is) of een verlies van de communautaire koelbloedigheid (die van de N-VA-achterban wordt gevraagd, opdat de strategie zou kunnen werken).

Ondertussen stel ik voor om aan Frank Vandenbroucke het SLP-partijapparaat op een presenteerblad aan te bieden. We hebben daarbij niets te verliezen : al het lukt, dan hebben we een overlevingskans mét een sterk sociaal-liberaal boegbeeld.

Sweet Lost Paradise

21 06 2009 - 13:57

Van de voormalige groep VlaamsProgressieven in het Vlaams en het Brussels Parlement schiet niet veel meer over. In het Vlaams Parlement raakte alleen Bart Caron verkozen, voor Groen! (-5), en in Brussel Fouad Ahidar voor de sp.a (-1). Dat de sp.a niet geeft om bekwame parlementsleden die geen electorale hoogvliegers zijn óf niet zijn gepokt en gemazeld in het generatiesocialisme, had geen verrassing mogen zijn voor kleppers als Jan Roegiers of Joris Vandenbroucke, natuurlijk. Bovendien was het ook van meet af aan de bedoeling van sp.a om Vl.Pro zoveel mogelijk op te slokken aan een zo laag mogelijke prijs. Ahidar is zijn eigen zetel waard, dat is dus geen probleem. En Anciaux bracht stemmen aan zonder met een mandaat te gaan lopen (of kost hij hen toch nog een ministerpost ?). Inhoudelijk zie ik ook al geen enkel verschil tussen de sp.a mét en de sp.a zónder de ex-VlaamsProgressieven. De novembercrisis van Vl.Pro na het ontslag van Bettina Geysen blijkt dus vooral een operatie-zelfdestructie te zijn geweest.

En de SLP heeft het dus ook niet gered. Ook wij hebben geen VlaamsProgressieven/sociaal-liberalen in het Vlaams Parlement gebracht. Had dat gekund ? Misschien. Als alles zou hebben meegezeten. In elk geval gaat het niet op de schuldigen helemaal buiten de parij te gaan zoeken. De media hebben ons al bij al nog een redelijke kans gegeven. De peiling die de vrijdag voor de verkiezingen verscheen heeft ons een pak stemmen gekost van kiezers die ons opeens geen zinvolle keuze meer vonden, maar de foutenmarge van die peiling is wellicht nu ook weer niet zo groot dat we zonder dat effect toch de kiesdrempel zouden hebben gehaald. Heeft de partij dan zelf fouten gemaakt ? Nauwelijks eigenlijk. De SLP-campagne zat gewoon goed. Uiteindelijk is het de kiezer geweest die geoordeeld heeft dat het politieke landschap van vandaag geen sociaal-liberale partij nodig heeft. Of toch geen die de kiesdrempel haalt (in Nederland zou het SLP-resultaat wellicht drie zetels hebben opgeleverd). Ik ben ervan overtuigd dat er in het Vlaanderen van morgen wel nood zal zijn aan een afzonderlijke sociaal-liberale partij, maar wanneer die dag komt is moeilijk te voorzien. Het communautaire gegeven maakt dat Vlaanderen nu al relatief veel partijen heeft, omdat er tussen wat tegenwoordig de V- en de B-partijen heeft een extra breuklijn ligt. Dat speelde de SLP overigens ook parten, want niet elke sociaal-liberaal is ook een progressieve Vlaamsgezinde, en omgekeerd.

De SLP heeft beslist om pas in het najaar de knopen door te hakken. Een verstandig besluit, maar dat we ons dat kunnen permitteren “danken” we aan het slechte resultaat, waardoor we uit beeld kunnen blijven en niet onmiddellijk over vanalles en nog wat positie moeten innemen. Ik ga me nu niet uitspreken voor één of ander scenario, al heb ik in mijn bijdrage op de verkiezingsdag hier al aangegeven dat een herhaling van het kamikazescenario niet meteen een optie is voor mij. Ik hoop wel dat de keuze die gemaakt wordt er één zal zijn met respect voor de mening en keuze van iedereen die op 7 juni op onze lijst heeft gestaan of die lijst mee heeft gesteund. We hebben allemaal onze energie én onze reputatie ingezet om van het SLP-verhaal een succes te maken, en dat verdient respect. Hoe de “tweede keuze” van iedereen er ook zal uitzien.