Selectieheren

1 03 2010 - 19:07

Sinds 15 februari ziet de website van Essen in Beeld er anders uit. Daarmee is ons project nu ook zichtbaar in de tweede fase aanbeland : die waarbij uit 16.000 foto's een fotoboek van (wellicht) 128 blz. zal worden gedestilleerd. Dat betekent dat Steven, Rudi en ik al die duizenden foto's opnieuw moeten bekijken. Een aangename taak, want het is een unieke kans om het hele jaar opnieuw te beleven.

Maar niet gemakkelijk. Ik was natuurlijk een regelmatige bezoeker van de site. Maar zoals wellicht voor de meesten het geval was viel bij mij toch vooral steeds de "laatst opgeladen nieuwe foto" op. Omdat die niet altijd meteen een foto was met een blijvende waarde, moet ik eerlijk toegeven dat ik de kwaliteit van het verzamelde fotomateriaal wat heb onderschat. Achter die laatste foto gingen vaak heel mooie beelden schuil. Zodat er heel moeilijke keuzes gemaakt moeten worden. Met wat ik na een eerste selectie overhield kunnen honderden bladzijdes gevuld worden, alleen al voor de thema's waar ik de eerste schifting doorvoer.

Het boek zal dus onvermijdelijk teleurstellen door wat er niet in zal staan. Sommige heel waardevolle foto's zullen het niet halen. Het doet soms echt pijn om bepaalde beelden uit de "longlist" te halen, en dan moet de "shortlist" nog gemaakt worden. Maar ik geloof ook dat de foto's die wél in het boek zullen komen een uniek beeld van Essen zullen schetsen. Een heel ander beeld dan de website ook. Wordt vervolgd, in het najaar...

Achter de lege schermen

28 02 2010 - 17:06

Februari is een iets te stille maand geworden op deze site. Daar zijn allerlei redenen voor, niet in het minst drie (en een half) nieuwe sites die in ontwikkeling zijn of waren. Eentje daarvan heeft ondertussen het officiële levenslicht gezien : de nieuwe site van atletiekclub Esak. Waar ik overigens vooral met de architectuur en het design bezig kon zijn, omdat de Esak'ers zelf voor heel veel inhoud zorgen en duidelijk de ambitie hebben om de site levend(ig) te houden. Ga er dus regelmatig eens een kijkje nemen, zou ik aanraden.

Met een lid van de Esakquizploeg als site-ontwerper kon het niet anders dan dat er ook een quizgedeelte zou zijn. Onze uitslagen staan er ook op. Hopelijk staan daar de komende maanden even mooie resultaten te lezen als bij de prestaties op de piste en in het veld !

De Sint

26 01 2010 - 20:42

Ik heb destijds niet gestemd voor de "Grootste Belg". Als ik dat wel zou hebben gedaan, zou ik wellicht voor Rubens hebben gekozen, zoals ik op deze site lang geleden heb uitgelegd. Niet voor pater Damiaan dus. Sint-Damiaan, moet ik eigenlijk zeggen.

Toch ben ik met veel interesse maandag in de kerk van Horendonk gaan luisteren naar het verhaal van Jef Vermassen over Damiaan. Een bijzonder goed initiatief trouwens van Essen en de Derde Wereld, de gemeente en de parochie. Een volle kerk leek me ook wel een geschikte omgeving om het verhaal tot zijn recht te laten komen. Al is het een vreemd land waar de advocaten de kerk vol laten lopen. O tempore, o mores...

Vermassen heeft me verbaasd. Ik had natuurlijk verwacht een uitstekend spreker in actie te zien. Dat was wellicht zelfs de belangrijkste reden dat ik naar Horendonk was afgezakt. Maar zelfs die redelijk hooggespannen verwachting heeft hij voor mij nog overtroffen. Ik zou niet graag in de assisenjury zitten die hij probeert te overtuigen. Wel voor het genot om naar hem te luisteren. Maar ik vrees dat hij me desgevraagd van de onschuld van Stalin en de schuld van Gandhi zou kunnen overtuigen...

En Damiaan ? Die komt zo natuurlijk goed uit de verf. Vermassen stelde hem heel Vlaams voor, als rebel die pragmatisch en met lak aan gezag -ik schreef bijna "aan God en gebod"- vocht voor wat hij juist vond. Dat maakt de man natuurlijk onvermijdelijk sympathiek. Soms ontbrak de mens een beetje in het verhaal. De Jozef De Veuster die af en toe onvermijdelijk moet hebben getwijfeld. Maar dat doen helden niet.

Heiligen misschien wel. Het concept "heiligverklaring" vind ik nogal vreemd, maar als er iemand het verdiende dan is het natuurlijk Damiaan. En voor een priester lijkt me dat uiteindelijk toch een heel wat grotere eer dan "Grootste Belg"...

Ciskus

15 01 2010 - 11:17

Cis Kerstens is overleden. Op honderdjarige leeftijd, tenminste als je het naar voltijdsequivalenten omrekent.

Gedurende jaren stond op een Essense fuifaffiche "DJ Stancis" zoals er "vrij van zegel" opstond : als een vast gegeven. Cis heeft meer dan één generatie Essenaren muziek -goede muziek- geschonken. Met een draaitafel, een paar lampen en een serie plaatjes of CD's (die als het slechte waren de zaal in werden geslingerd) bepaalde hij het Essense fuifcircuit.

Legendarisch was de strijd tussen hem en Rex-uitbater Martin Soeterbroek wanneer 's nachts het feest moest worden beëindigd. Martin wilde het feestje stoppen, Cis wilde doorgaan. De winnaar was altijd dezelfde, de morele winnaar altijd Cis.

Met zijn Magazijn maakte hij zelfs zijn eigen Rex - wat volgens mij de eerste aanzet is geweest die heeft geleid tot een gemeentelijke fuifzaal.

Zelf heb ik niet zo veel contact met hem gehad, DJ's regelen was altijd de bevoegdheid van iemand anders - waarbij soms verbazend voordelige deals kon worden afgesloten met hem, dat weet ik wel. Maar met hem is wel een stukje jeugd ten grave gedragen. En lang niet alleen van mij, integendeel.

850 + 1

4 01 2010 - 19:52

Met de Nieuwjaarsreceptie op het Heuvelplein -sinds vorig jaar een "instant-klassieker"- werd het feestjaar "Essen 850" gisteren gepast afgesloten. Het was een heel mooi jaar, en al wie eraan heeft meegewerkt verdient in elk geval een dikke pluim.

Met N-VA/PLE hebben we ons trouwens voluit achter het feestjaar geschaard. Heel wat van onze mensen zijn er ook actief bij betrokken geweest, al dan niet vóór de schermen. We hebben wel met een kritische blik naar de hele viering gekeken, zoals dat ook van ons mag verwacht worden. Op twee vlakken vonden we dat de verkeerde keuzes werden gemaakt, met name op het gebied van de gekozen organisatiestructuur en wat het programma betrof.

Over de organisatiestructuur kan ik kort zijn. De oprichting van de vzw "Essen 850" werd ondertussen als onwettig beoordeeld door de minister. In de procedure die het gemeentebestuur had moeten volgen, was één van de stappen dat het schepencollege de meerwaarde van de vzw-constructie had moeten aantonen. Nu, post factum, zie ik alvast niet in wat de vzw meer en beter heeft gedaan dan een (tijdelijk versterkte) gemeentelijke cultuurdienst had gekund.

Het programma vonden we overladen. We dachten dat daarmee het etiket "Essen 850" dat op allerlei activiteiten werd gekleefd zou worden gedevalueerd. Ook op dat vlak denk ik dat we grotendeels gelijk hebben gekregen. De Essenaar zelf heeft het programma tot zijn essentie herleid, waardoor sommige activiteiten een (groot) succes zijn geworden, en andere tussen de plooien zijn gevallen. Jammer voor wie net daarin dan veel tijd heeft gestoken.

Gelukkig is het evenement waarin opgeteld het meest werk gestoken is, de historische stoet, wel degelijk ook het absolute hoogtepunt geworden van de viering. Het voorstel van de burgemeester gisteren om Maria Gommeren de gemeentelijke culturele prijs 2010 te geven zal ik dan zeker ook steunen. Niet alleen voor de stoet trouwens, Maria heeft ook vóór en ná 6 september heel verdienstelijk werk geleverd.

Voor mij was het feestjaar vooral het jaar van "Essen in Beeld". Zou ik eraan begonnen zijn als ik vooraf had geweten hoeveel werk dat project zou meebrengen ? Moeilijk te zeggen... Ik denk het uiteindelijk wel, want ik ben best een beetje trots op het resultaat dat we met een heel kleine groep mensen hebben bereikt - waarbij ik in de eerste plaats Rudi Smout even in het voetlicht wil zetten, want zonder hem zou Essen in Beeld gewoon niet mogelijk zijn geweest. De cijfers spreken voor zich. Zelf vind ik het vooral jammer dat ik niet (nog) meer foto's heb kunnen maken dit jaar. Niet omdat ik zo graag de top-5 had gehaald, wel omdat er nog heel wat foto-ideeën in mijn hoofd zitten...

Essen 850 ? Het is mooi geweest !

Sigaar

22 12 2009 - 10:12

Zouden de weergoden ook bij de 250.000 zijn die sinds Nieuwjaar Essen in Beeld hebben bezocht ? Het lijkt wel zo, want ze hebben duidelijk geprobeerd om onze gemeente er dit jaar op zijn mooist te laten uitzien. Wie door de crisis niet op wintersport kan, kan dezer dagen gewoon in de eigen straat toch sneeuwvakantiefoto's maken. En in tegenstelling tot foto's uit de Alpen of Pyreneeën kunnen ze die dan bovendien opladen op de website !

De "zwakke weggebruiker" in mij stelt bovendien tevreden vast dat heel Essen nu tijdelijk een zone-30 is geworden (sommige straten zelfs een zone-20, of een zone-0 !). Bovendien zouden we wel eens de eerste witte kerst in decennia kunnen krijgen. Wie weet wordt het door de opwarming van de Aarde meteen ook de allerlaatste - al gaan we er natuurlijk alles aan doen om dat alsnog te verhinderen. Maar het zou toch een extra dimensie geven om op onze site en in ons boek foto's te kunnen plaatsen met sneeuw en als datum 25/12/2009. Een leuk orgelpunt voor een (wat mij betreft) tot nog toe geslaagd project.

Een project dat zelfs mij overigens blijft verbazen. Het gebeurt niet elke dag dat je je eigen vader op een sigarenbandje tegenkomt - en er daarmee nog eens aan wordt herinnerd dat "zijn" Berchem Sport van destijds heel wat meer voorstelde dat het niveau waarop het vandaag (jammer genoeg) actief is !

Het succes van de oude foto's blijft voor mij de onverwachte meevaller van Essen in Beeld. Al moeten er nog duizenden achter zijn. Hoe halen we die nog boven ?

For life

20 12 2009 - 9:43

Met een 51e plaats hebben we gisteren ons quizdoel voor dit weekend bereikt. Het was ons nochtans nog nooit overkomen dat er 50 ploegen vóór ons zijn geëindigd. Maar we lieten ook nog nooit meer ploegen achter ons. Maar liefst 447 ! We wilden bij de eerste 100 eindigen, en dat is dus goed gelukt. Of "Quiz for Life" nu werkelijk de grootste quiz ter wereld was, laat ik in het midden. Maar 2.500 quizzers samenbrengen is alleszins redelijk uniek.

We vonden dat we erbij moesten zijn. Dat vind ik ook nu nog. De quiz was ook lang niet slecht gemaakt, al zal elke doorgewinterde quizzer wel enkele bemerkingen hebben. De technologische aanpak waarbij het antwoord via een "televotingkastje" werd doorgestuurd, was in elk geval een geniale oplossing voor het dilemma dat 500 formulieren niet zo gemakkelijk verbeterbaar zijn. Al lijkt het bedrieglijk eenvoudig dat je vooraf alle antwoorden in een boekje krijgt, niet alles is zo evident als het er soms uitziet...

Het gevolg van enkele driehoekjes "Essen-Brussel-Gent", in verschillende variaties, die ik de voorbij dagen heb gemaakt is wel dat ik "Mugziek for Life" van ons eigen Keldertrapken heb gemist. Jammer, want "Music for Life" is volgens mij absoluut de sympathiekste actie voor het goede doel die Vlaanderen rijk is, en het Keldertrapken weet dat alweer een Essens tintje te geven. Gelukkig heb ik al één van de Keldertrapse reuzenmuggenmeppers gekocht. Omdat ook Essen de wereld niet in de steek mag laten !

Veldbezetting

12 12 2009 - 19:24

De verhouding tussen politiek en pers is naar verluidt niet altijd even gemakkelijk. Om me in te leven in de "andere kant" heb ik vandaag me een perskaart rondgelopen. Op de GP Rouwmoer-veldrit. Met dank aan organisator Cis Michiels. Daarmee was "Essen in Beeld" voor één keer de evenknie van de VRT, de Gazet van Antwerpen... Ik heb me vooral op het in beeld brengen van de wedstrijd geconcentreerd. Niet zo eenvoudig, want veldrijders gaan behoorlijk snel. Ondanks de technische mogelijkheden van mijn toestel heb ik moeten vaststellen dat ik regelmatig te laat was om de eerste renner te flitsen. Ik heb dus nogal wat foto's van Sven Nijs gemaakt. Toevallig ook een beetje mijn favoriete veldrijder, al volg ik de sport niet echt op de voet.

Veldrijden is topsport, maar jammer genoeg enkel voor een tien- tot vijftien streekgenoten van ons (en enkele anderen). Maar het is in Vlaanderen vooral groot volksfeest. Zo ook in Essen. Perfect georganiseerd door de mensen van de Molenheidevrienden, en met medewerking van het College dat hiervoor natuurlijk de perfecte locatie kan aanbieden. Een jaarlijkse topdag in Essen. Jammer dat dorpsgenoot Štybar niet heeft gewonnen. Een geel-blauwe Essense kampioenentrui zou hem zeker zo goed staan als die van zijn land...

Elk huisje zijn kruisje

7 12 2009 - 20:07

Volgende week staat de uitbreiding van het gemeentehuis op de agenda van de gemeenteraad. We verstuurden daarover gisteren een persbericht. Ik hoop dat we op die manier toch nog een beetje een debat kunnen uitlokken. Want de voorbije weken kreeg ik de indruk dat de discussie al lang voorbij wordt geacht. Terwijl ze voor mij nog niet is begonnen.

Laat ik maar beginnen met te stellen dat ambtenaren over een ruime en aangename werkomgeving moeten beschikken. Dat geldt uiteraard niet alleen voor federale ambtenaren, ook voor lokale… Daar gaat het dus niet over. En als dat dan geld kost, dan moet dat maar worden uitgetrokken. Dus gaat het me op zich ook niet over het prijskaartje van 1,5 miljoen EUR. Als dat nodig is, dan is dat maar zo.

Toch vind ik dat het schepencollege de bal misslaat door uit de gegevens die nu voorliggen te besluiten dat een uitbreiding van het gemeentehuis onafwendbaar is. Daarbij stoort het me geweldig dat het gebouw (dat er nog lang moet staan) moet worden aangepast aan het organogram van het bestuur (dat is per definitie veranderlijk). Ook de obsessie dat alle diensten onder één dak moeten zitten stoort me enorm. Als er op vijf minuten wandelen extra ruimte kan worden vrijgemaakt, dan zie ik echt niet in hoe het daar huisvesten van enkele mensen de werking en de dienstverlening in het gedrang kan brengen. Zeker niet als er voor wordt gekozen om de inrichting van het gebouw af te stemmen op de behoeften van de burger, met één loketruimte waar je voor alle courante diensten terechtkan (een identiteitskaart, vuilniszakken, inkomkaarten voor een voorstelling, een kleine inlichting over bouwen en verbouwen…). Dat kan volgens mij perfect georganiseerd worden.

Ik vind 1,5 miljoen niet te veel geld. Maar wel als het onnodig wordt uitgegeven, omdat andere oplossingen met erg zwakke argumenten al vooraf van tafel worden geveegd. Hopelijk houden sommigen binnen CD&V en sp.a het dossier toch even wat beter tegen het licht, alvorens hun raadsleden dinsdag stemmend het debat vroegtijdig beslechten.

Die conceptuele discussie vind ik persoonlijk ook veel belangrijker dan de architecturale. Daar kan en mag je ook van mening over verschillen, maar dat is uiteindelijk toch meer een verhaal van “smaken en kleuren”. Laten we het daarover (hoe willen we bouwen) hebben nadat we grondig hebben besproken wat we willen bouwen.

Het gemeentehuis verdient een ruimer draagvlak dan de 49% van de bevolking die de meerderheidsraadsleden vertegenwoordigen. Mits een goed besluitvormingsproces kan dat er ongetwijfeld ook komen. Maar dat zal niet lukken als het dossier nu al in de raad zijn beslag moet krijgen. Dat zou ik erg jammer vinden.

Schepen

8 10 2009 - 17:22

Ik zit in Zweden voor mijn werk, maar mijn gedachten zijn niet hier. Ik vernam deze morgen het overlijden van Gino Veraart. Tijdens mijn vorige buitenlandse werktrip, naar het Italiaanse Tivoli, heb ik voor hem een kaars aangestoken in een lokaal kerkje. Dat zou hij een redelijk belachelijk idee hebben gevonden. Zoals wel meer ben ik het daarover volstrekt met hem eens…

Vorige week, tijdens de gemeenteraad, vond iemand het nodig om bij de rondvraag terug te komen op een punt dat tijdens de zitting al was behandeld. Gino en ik wisten van elkaar dat we dat ergerlijk vinden. We wisselden automatisch een schouderophalende blik van verstandhouding uit. Vreemd dat ik nu al zeker weet dat dit op zich banale voorvalletje me heel lang gaat bijblijven. De volgende keer zal ik in de leegte moeten kijken.

Natuurlijk voel ik in de eerste plaats mee met Leen, met zijn moeder en ook met zijn vader en oud-OCMW-collega Cois, die (terecht) heel trots was op het politieke parkoers van zijn zoon. Dat is dan ook indrukwekkend : Gino werd heel jong verkozen in de gemeenteraad, maar vond er heel snel zijn weg en stapt na enkele jaren succesvol in de nochtans niet zo kleine voetstappen van sp.a-fractievoorzitter Helmut Jaspers. Na de vorige verkiezingen –dag op dag 3 jaar geleden- werd hij eerste schepen. Van zolang ik de Essense politiek volg is hij de sterkste schepen die ik heb gekend. Hij had het in zich om op een dag een degelijke burgemeester van Essen te worden. Niet meer maar ook niet minder.

In die negen jaar trokken we vaak samen op, en dan was hij een sterke medestander. Soms stonden we tegenover elkaar, maar daarbij had ik meer dan eens het gevoel zoals dat ook in het voetbal of andere sporten voorkomt : tegen een sterke tegenstander konden we allebei wat meer. Af en toe werd het daarbij wel eens hard, en ik hoop dat dat bij degenen die hem dierbaar waren niet verkeerd is overgekomen. Ook de laatste maanden niet. Ondanks zijn ziekte hebben we hem niet altijd gespaard. Omdat ik (met mijn N-VA/PLE-collega’s) ervan overtuigd ben dat hij dat ook absoluut niet zou gewild hebben.

Ik heb altijd veel respect voor hem gehad, en ik geloof dat hij er hetzelfde over dacht. Gino verstond de kunst om een dossier niet alleen te begrijpen en te beheersen, maar ook om het politiek en strategisch te vertalen én om zinvolle inbreng van anderen (van waar het ook kwam) te herkennen en te verwerken. Velen met meer ervaring, ronkender titels of een groter pakket diploma’s zouden er een puntje aan kunnen zuigen. En de moed waarmee hij de laatste maanden aan politiek is blijven doen, de manier waarop hij zelfs vorige week nog naar de toekomst van Essen durfde kijken, was heel indrukwekkend.

Neen, ik ga hem niet heilig verklaren, want dat zou hij wellicht een nog belachelijker idee hebben gevonden. Maar je hebt het verdorie goed gedaan, Gino. Heel goed.

Gisterenavond bezochten we hier in Stockholm het Vasamuseet. Dat is een uniek museum waar een volledig schip bewaard wordt dat in 1628 te water werd gelaten. Toen het grootste schip van de machtige Zweedse vloot. Veelbelovend, maar het was amper de haven uit toen het zonk – onbegrijpelijk natuurlijk. Pas in de twintigste eeuw werd het terug boven water gebracht. Nu is het bepalend voor de identiteit van Stockholm. De impact van de Vasa vandaag is veel groter dan die van alle andere 17e eeuwse Zweedse schepen samen.