Een bloemenwinkel in Athene, Eerste Paasdag (uiteraard volgens de orthodoxe kalender).\u00a0 Het feest van het jaar in Griekenland.\u00a0 In een bloemenwinkel op het middaguur staan mijn vrouw en ik wat besluiteloos te bekijken wat voor ruiker bloemen we willen.\u00a0 Een dame komt binnen en weet meteen dat ze tien rode rozen wil, en krijgt dus voorrang.\u00a0 Aan het kruispunt naast de winkel staat ondertussen een auto te wachten voor het rode licht, met de geluidsinstallatie en de ramen volop open.\u00a0 De dame ergert zich er sterk aan : “we zijn hier toch geen Arabieren.”\u00a0 De winkelbediende vindt het minder storend : “het is maar \u00e9\u00e9n keer per jaar Pasen.”\u00a0 Vervolgens zegt de dame dat ze in Brussel woont en dat daar enkel “Arabieren” dit soort gedrag vertonen.\u00a0 Wij geven even aan dat we ook in Belgi\u00eb wonen, maar veel verder gaat het gesprek niet : ze is gehaast want er wordt op haar gewacht met het eten.\u00a0 Wat overigens niet super geloofwaardig klonk : in de meeste Griekse families wordt gewoon de hele Paasdag gegeten en wordt er op niemand en iedereen gewacht…\u00a0 Of hoe iemand zich in het soms behoorlijk oosters aandoende Athene zich plots nog oostelijker waande; in Brussel dan met name.<\/p>\n
Twee dagen later sta ik in het gemeentehuis van Sint-Joost-ten-Node.\u00a0 Voor haar werkgever moet mijn vrouw een adres in het Brussels Gewest hebben, en ze had een document van de gemeente nodig.\u00a0 Omdat ik terug moest komen uit Athene voor de gemeenteraad bood ik me in het gemeentehuis aan.\u00a0 Bij het onthaal en in de gang van het aftandse gebouw werd ik twee keer doorgestuurd tot ik bij de loketten van de dienst bevolking kwam.\u00a0 Die meteen in een museum van de jaren 1960 of 1970 kunnen – als armste gemeente van het land zal renovatie van de lokettenzaal wel niet bij de prioriteiten van Sint-Joost horen.\u00a0 Naast mij wachtten mensen met een duidelijk erg diverse herkomst.\u00a0 Ik zag allerlei kleuren, klederdrachten en ving diverse talen op.\u00a0 Al dan niet met hulp van meegekomen familieleden werden ze allemaal snel en klaarblijkelijk adequaat verder geholpen in het Frans.\u00a0 Behalve ik dan, want ik bood me (uiteraard) in het Nederlands aan.\u00a0 Aan loket 2 lukte het nog net om me met een handgebaar en het woord “vijf” duidelijk te maken dat ik beter naar loket 5 kon gaan.\u00a0 Waar ik snel en wel degelijk in mijn eigen taal werd verder geholpen, voor wat toch niet helemaal een standaardvraag was, door iemand waarvan de moedertaal vermoedelijk noch Nederlands, noch Frans was.\u00a0 Dat het gevraagde document alsnog in het Frans werd afgeleverd zag ik pas nadien, maar de oorzaak daarvan ligt wellicht bij de taalkeuze van de werkgever van mijn vrouw.\u00a0 Terwijl het document werd afgedrukt stonden naast mij twee jongemannen aan loket 4, die onderling denk ik Turks spraken.\u00a0 Ze begonnen hun uitleg in het Frans, maar kenden de loketbediende duidelijk en schakelden na een tijd over op het Nederlands met zwaar Brussels accent voor enige “smalltalk”.<\/p>\n
Een paar weken geleden had mijn vrouw overigens een ander document nodig (een formeel bewijs van de derde vaccinatie), waarvoor ze in het vaccinatiecentrum moest zijn.\u00a0 Ik was meegegaan, maar ze had me vooraf gevraagd om niets te zeggen omdat ze haar Nederlands wilde oefenen.\u00a0 Waarna ze er door Georgios werd ontvangen, die in het Griekse uitlegde dat hij veel Nederlands (zijn vierde taal) bijleerde door in het centrum mensen verder te helpen, omdat er zich veel Nederlandstaligen aanboden.\u00a0 De oefenkans voor mij vrouw viel natuurlijk wel in het water !<\/p>\n
Wie in een winkel langs de Louizalaan of in het Zuidstation probeert om in datzelfde Nederlands geholpen te worden, krijgt overigens geheid antwoord in het… Engels.\u00a0 Met dat Engels kan je ook bij het gemeentebestuur van Brussel-stad terecht en bijvoorbeeld ook bij de diensten van Financi\u00ebn die “expats” opvolgen, zij het niet officieel, maar in Sint-Joost toch niet zo eenvoudig, want daar wordt het niet echt gebezigd.\u00a0 Dat zal in Molenbeek en Schaarbeek ook wel zo zijn.\u00a0 Niet zo slim van de winkel op de Louizalaan, want wie rondloopt in Brussel hoort veel meer Nederlands dan je zou denken, ook waar je dat niet zo verwacht, bijvoorbeeld tussen familieleden die onderling ook Turks of Arabisch spreken.\u00a0 Of toch, want wie er winkelt kent ongetwijfeld of Frans, of Engels.\u00a0 In Sint-Joost en elders zijn er natuurlijk ook buurtwinkels waar all\u00e9\u00e9n het Frans kan, naast de moedertaal van de uitbater.\u00a0 Ik ken er ook, meer naar de Europese kant toe, waar Frans behalve bonjour en merci eigenlijk niet lukt (!) en alleen Engels wordt gebezigd – naast Urdu bijvoorbeeld.<\/p>\n
Maar eigenlijk ken ik Brussel niet zo goed.\u00a0 In Schaarbeek of Molenbeek ben ik hoogstens enkele keren haastig doorgestapt.\u00a0 Van een paar delen van de stad houd ik, andere vind ik lelijk en op sommige plaatsen voel ik me niet veilig.\u00a0 Behalve uiteraard achter de voordeur van het appartement van mijn vrouw voel ik me er nergens echt thuis, maar ook op weinig plekken echt vreemd.\u00a0 Een beetje zoals in Athene – omdat ik de taal spreek.\u00a0 Ik moest hier uiteraard aan denken naar aanleiding van de uitspraak van Conner Rousseau over Molenbeek en de reactie vanuit Brussel dat Rousseau niet weet waarover hij het heeft.\u00a0 Dat geldt wellicht ook voor mij, dus ga ik me op de vlakte houden.\u00a0 Over het belang van talen heeft hij alleszins gelijk.\u00a0 Maar net op dat vlak is Brussel ook echt ingewikkeld, waarbij het Nederlands minstens even veel baat heeft bij een re\u00eble meertaligheid dan de bestaande formele tweetaligheid.\u00a0 Misschien zou de erkenning van het Engels als derde offici\u00eble taal daarom wel goed zijn voor onze moedertaal in onze hoofdstad.<\/p>\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Een bloemenwinkel in Athene, Eerste Paasdag (uiteraard volgens de orthodoxe kalender).\u00a0 Het feest van het jaar in Griekenland.\u00a0 In een bloemenwinkel op het middaguur staan mijn vrouw en ik wat besluiteloos te bekijken wat voor ruiker bloemen we willen.\u00a0 Een dame komt binnen en weet meteen dat ze tien rode rozen wil, en krijgt dus voorrang.\u00a0 Aan het kruispunt naast de winkel staat ondertussen een auto te wachten voor het rode licht, met de geluidsinstallatie en de ramen volop open.\u00a0…<\/p>\n