Een trouwkleed en een trouwkostuum.\u00a0 Daar zijn Ioanna en ik zaterdag ingestapt.\u00a0 In de raadszaal van het gemeentehuis, waar ik soms ook “neen” zeg, hebben we “ja” tegen elkaar gezegd.\u00a0 Tegenover een internationaal gezelschap.\u00a0 Natuurlijk waren mijn vrienden en familie erbij, wat ik heel leuk vond.\u00a0 Ioanna’s zus en Eleni waren uit Griekenland gekomen, waar we heel blij mee waren.\u00a0 Maar dat er niet alleen iemand uit Nederland, maar ook iemand uit Litouwen afreisde om ons huwelijk in het gemeentehuis bij te wonen was toch vrij uniek.\u00a0 Ook vanuit verschillende Permanente Vertegenwoordigingen bij de EU vonden enkele mensen de weg naar het Hoge Noorden.\u00a0 Natuurlijk waren enkele van Ioanna’s Griekse collega’s erbij, waaronder de Coreper I ambassadeur.\u00a0 Zelfs de Europese Commissie was op hoog niveau vertegenwoordigd in onze raadszaal.\u00a0 Als nog eens iemand zegt dat ik daar het niveau naar beneden haal, dan moet ik die vanaf nu toch tegenspreken.<\/p>\n
Jokke Hennekam leidde de plechtigheid.\u00a0 Ze deed dat uitstekend, en daar zijn we haar erg dankbaar voor.\u00a0 Enkele buitenlandse gasten merkten op dat het voor een burgerlijk huwelijk best een mooi geheel was.\u00a0 Hoewel ik haar wel moest zeggen dat ze ons eerst een hand moest geven (toch wel de omgekeerde wereld !), kan ik Jokke aan al wie wil trouwen dan ook zeker aanraden.\u00a0 Hier in Essen zal je snel moeten zijn, want op 31 december loopt haar schepenambt af.\u00a0 Maar daarna kan ze misschien als ambtenaar van de burgerlijke stand nog een internationale carri\u00e8re uitbouwen ! Haar rijmende toespraak heb ik hier<\/a> bewaard – ik ben zelfs zo genadig geweest om de minimale foutjes eruit te halen.<\/p>\n In de namiddag nodigden we dan onze gasten uit in Antwerpen.\u00a0 In de Zaal AthenA<\/a> van het Atheneum.\u00a0 Die had ik uiteraard al gezien, maar ik was bij het binnenkomen toch nog verbluft hoe mooi die zaal er uitziet als ze ook feestelijk wordt ingericht en verlicht.\u00a0 En het heeft wel iets, zo onder het toeziend oog van een schilderij van Luc Tuymans een feestje vieren.\u00a0 Met Grieks eten (met dank aan Strofilia<\/a>) en Griekse muziek (met dank aan Demis en Enrikos<\/a>), want zo wilden we het.\u00a0 En dus na een tijdje ook met Griekse dans.\u00a0 Daar moest ik zelf niet voor zorgen, en ook dat was voor mijzelf een reden voor feestvreugde.\u00a0 We lieten de organisatie over aan Liesje van Event’L<\/a>. Dat was zo ongeveer de eerste beslissing die we namen toen we onze trouwplannen vorm begonnen geven, en het heeft gemaakt dat ons alvast organisatorisch h\u00e9\u00e9l veel zorgen bespaard zijn gebleven.<\/p>\n Ioanna en ik hebben enorm genoten van het feest.\u00a0 Het was bijzonder fijn om omringd te zijn door familie, vrienden, collega’s uit letterlijk heel Europa.\u00a0 De filmpjes die mijn broer en zijn vrienden hadden gemaakt, de presentatie met onwaarschijnlijke statistieken van de FOD-collega’s, de Social Questions Working Party en de Europese Commissie die een mooi cadeau hadden voorbereid, wij vonden het heel leuk.\u00a0 En de foto’s die Todor maakte (ik plaats hier nog wel eens een selectie) en die van de Photobooth (daar zal de selectie mogelijk strenger moeten gebeuren) zullen ons ongetwijfeld ook heel mooie herinneringen bezorgen.\u00a0 Net zoals de kaarten en cadeautjes, waarvoor onze grote dank.\u00a0 Dat we ook enkele kaarten kregen van mensen die we niet hadden uitgenodigd heb ik ook bijzonder gewaardeerd.\u00a0 Het is heel fijn dat mensen in je vreugde delen.<\/p>\n Dat we op ons feest even de microfoon zouden nemen, hadden een aantal mensen ongetwijfeld voorzien.\u00a0 Sommigen wisten wellicht ook gedeeltelijk wat we waarover misschien zouden zeggen.\u00a0 Maar er waren veel eindjes om aan elkaar te knopen, en de kans dat iemand de hele speech verstaan -laat staan voorspeld- had lijkt me redelijk klein.\u00a0 Ik heb mijn tekst alvast hier<\/a>\u00a0geplaatst, die van Ioanna is wellicht ondertussen in Griekenland.<\/p>\n Want daar volgt deel 2 volgende week, als we in Salamina we voor de (Grieks-Orthodoxe) Kerk ten tweeden male in het huwelijksbootje stappen – op een eiland toch een wat gepastere uitdrukking dan aan het Heuvelplein, overigens.\u00a0 Ik kijk er al naar uit om met de familie en de vrienden van Ioanna, en ook met een select gezelschap van enkele Essenaren, opnieuw feest te vieren.\u00a0 Sommigen vroegen of we dan friet met stoofvlees gingen serveren, maar laten we zeggen dat een Belgische traiteur in Salamina vinden niet zo evident is.\u00a0 En de kans om nog eens de Griekse keuken te proeven zomaar laten liggen is ook al geen evidentie.\u00a0 Ik ben er zeker van dat we er even veel van gaan genieten.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Een trouwkleed en een trouwkostuum.\u00a0 Daar zijn Ioanna en ik zaterdag ingestapt.\u00a0 In de raadszaal van het gemeentehuis, waar ik soms ook “neen” zeg, hebben we “ja” tegen elkaar gezegd.\u00a0 Tegenover een internationaal gezelschap.\u00a0 Natuurlijk waren mijn vrienden en familie erbij, wat ik heel leuk vond.\u00a0 Ioanna’s zus en Eleni waren uit Griekenland gekomen, waar we heel blij mee waren.\u00a0 Maar dat er niet alleen iemand uit Nederland, maar ook iemand uit Litouwen afreisde om ons huwelijk in het gemeentehuis…<\/p>\n