HEERSCHER<\/p>\n
Hij schreed
\nen ruimte was hem soepel kleed
\naan ’t koele lijf.<\/p>\n
de gladde luchten spatten uit elkander
\nen roode sterren walmden \u00e0l hun wonder
\nin wankelenden nacht.<\/p>\n
hij schreed
\nen ruimte brak aan zijn metalem tred
\nen lucht verkromp voor zijn doorzengden zucht.<\/p>\n
leven was enkle vlokken violette geur.<\/p>\n
hij at
\nen aarde trok haar gillende spiralen
\ndoor schrompelenden nacht:
\nhij had geproefd.<\/p>\n
hij stond
\natoom en kosmos beide,
\nen heerschend was in ertsen greep
\nover den werveldans der elementen
\nd’ivoren glimlach van den stillen knaap.<\/p>\n
Hendrik Marsman<\/i><\/p>\n
PO\u00cbZIE<\/p>\n
Zoals je tegen een ziek dochtertje zegt:
\nmijn miniatuurmensje, mijn zelfgemaakt
\nverdrietje, en het helpt niet;
\nzoals je een hand op haar hete voorhoofdje
\nlegt, zo dun als sneeuw gaat liggen,
\nen het helpt niet:<\/p>\n
zo helpt po\u00ebzie.<\/p>\n
Herman de Coninck<\/i><\/p>\n
ZONDER VERHAAL<\/p>\n
Po\u00ebzie is schemering
\nTe licht wordt het proza
\nDaar zit geen nevel in
\nDie alles verheldert
\nAls een lens<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
HEERSCHER Hij schreed en ruimte was hem soepel kleed aan ’t koele lijf. de gladde luchten spatten uit elkander en roode sterren walmden \u00e0l hun wonder in wankelenden nacht. hij schreed en ruimte brak aan zijn metalem tred en lucht verkromp voor zijn doorzengden zucht. leven was enkle vlokken violette geur. hij at en aarde trok haar gillende spiralen door schrompelenden nacht: hij had geproefd. hij stond atoom en kosmos beide, en heerschend was in ertsen greep over den werveldans…<\/p>\n